• Rod Serling over The Twilight Zone
  CULT! Zie in deze youtube-filmpjes geestelijk vader Rod Serling praten over een van de meest invloedrijke Amerikaanse tv-series aller tijden.
• De scriptnotities van Christopher Nolan over Inception
  In Amerika is het script van Inception, inclusief noten van Nolan, uitgebracht in boekvorm. Voor degenen zonder geld in de zak heeft io9 een samenvatting van de meest opvallende punten.
• BITCHFIGHT!!!!
  James Cameron diste Piranha 3D, maar Piranha-producer Mark Canton pikt dat niet. Popcorn erbij en genieten.
• Blade Runner als videokunst
  Normaal krimpt mijn scrotum van videokunst, maar wanneer men een video-installatie maakt van Blade Runner werkt dat wonderwel. Lees eerst even de uitleg van het proces en geniet.
• Retrospectief Satoshi Kon
  Vorige week besteedde we al aandacht aan de onlangs overleden Satoshi Kon. Nu heeft een andere Salon, een nieuw internettijdschrift over science fiction genaamd Salon Futura, een uitgebreid retrospectief.
• 7 bloed-irritante karakters in prima films
  En ja, films uit de James Bond-reeks, Indiana Jones-reeks, en het overige oeuvre van Spielberg zijn vertegenwoordigd.
• 7 plotgaten, verklaard in deleted scenes
  Oftewel, hoe een film compleet onlogisch kan worden door domme editing.

• Steek die Career-Achievement Award maar in je reet!
  Een voorbode op die Honorary Oscar. In 1995 wou The New York Critics Circle graag de eerste Career-Achievement Award aan Godard geven, maar die laatste wees deze vriendelijk doch dringend af. Beste reden ooit: JLG was never able through his hole movie maker/goer career to prevent M. Spielberg from rebuilding Auschwitz.
• Krankzinnig Bollywood: een Hulk van 10 jaar
  India is het nieuwe Japan. Dit is de zoveelste keer dat Bollywood op de proppen komt met films die té bizar zijn om te geloven.
• Trailer Koen Mortier’s 22 Mei
  Ik (Theo) was niet al te gecharmeerd van Ex-Drummer, maar de nieuwe film van Koen Mortier heeft een zeer intrigerende trailer.
• Top 25 essentiële science fiction-films
  Scifi-website Io9 komt een met een lijst essentiële klassiekers. De focus ligt misschien iets te veel op de laatste twintig jaar, maar het is een zeer solide lijstje.
• Trailer 127 Hours
  Danny Boyle lijkt weer een hit te hebben met 127 Hours. De zeer fijne stijl van de trailer belooft weer een solide film.
• De 10 beste filmscènes met afgehakte penissen
  Voor tijdens het ontbijt: een zeer gezellig lijstje over filmische castratie.
• Satoshi Kon overleden
  Bram melde het al in de opening: deze week overleed Satoshi Kon, een regisseur die mij (Theo) erg beviel. Zijn films waren niet altijd even sterk (Paprika kampte met een teleurstellende conclusie), maar ze stonden wel garant voor een mooie mix van genre’s met interessante personages. Zijn obsessie met realiteit en (foutieve) perceptie en herinnering inspireerde vele filmmakers. Perfect Blue lijkt een uitgangspunt te zijn geweest voor Inland Empire, en Paprika voor Inception. Satoshi Kon maakte animatie-films die bewezen dat getekende beelden niet perse zich horen te richten op een jonge markt, en dat anime niet slechts hoeft te bestaan uit vechtende robots en tentacle porn. Een filmmaker die de filosofische en narratieve grenzen van het genre opzocht, en een man die gemist gaat worden.
• Review Perfect Blue
  Als ode aan Satoshi Kon reviews van zijn twee beste films. In bovenstaande link de bubblegumpop-thriller en mindfuck Perfect Blue.
• Review Millenium Actess
  En hier een review van Kon’s ode aan de Japanse cinema: van Chanbara naar Space Opera. En dat alles rondom de herinneringen van een actrice die zich door de genre’s heen beweegt. Meesterwerk.
• Afscheidsbrief Satoshi Kon
  En we sluiten af met een bitterzoete link. Een mooie afscheidsbrief van Satoshi Kon, die wist dat hij zou gaan overlijden aan kanker. Ontroerend en heftig.
• Rare Logica over 3D Films
  Schrijver/gamekenner Niels ‘t Hooft ziet 3D als een vooruitgang dat ontwikkeling nodig heeft. Interessant stukje mening in reactie op Jean-Paul Keulens box office analyse.

• Retrospectief Todd Haynes
  Een zeer uitgebreid en genuanceerd artikel over Todd Haynes, een van mijn (Theo) favoriete filmmakers. Veel leeswerk, maar het is immers vakantie, en dan heb je nog wel eens een uurtje te vullen.
• Trailer I’m Still Here
  Het leek al een vreemd project te worden, de mockumentary over Joaquin Phoenix’s midlife-crisis. Maar de trailer laat zien dat de film wel eens veel ruwer en vreemder kan worden dan aanvankelijk verwacht. Intrigerend.
• Bloed, borsten en beesten in Machete Maidens Unleashed trailer
  We lieten u al eerder een trailer zien van deze docu over Fillipijnse exploitation, maar deze trailer heeft mijn (Theo) favoriete filmmaker aller tijden: Joe Dante. O, en een killer van een oneliner afkomstig van John Landis.
• James Bond: absurdist
  Een reeks van zeer absurde plaatjes uit Indiase James Bond-strips. Nu met extra tieten en Engrish. “Death and Microfilm are my sterious”.
• Jim Henson vertelt hoe je Muppets maakt van huis-, tuin- en keuken-materiaal
  Mijn (Theo) favoriete filmpje van deze week. Het is ontroerend én leerzaam om te zien met hoevel passie en vernuft Jim Henson Muppets in elkaar zet. Ideaal om je neefjes of nichtjes mee te vermaken.
• Het sounddesign van Scott Pilgrim
  Een leuke featurette over de ongewone wijze waarop het geluid in Scott Pilgrim gemixt is.
• Trailer Black Swan
  Mijn (Theo) tweede favoriet van deze week. Een razend intrigerende trailer die hint naar mindfuck én body-horror. Wordt dit Mulholland Drive of toch meer The Fly? Of is het toch een grote ode aan Suspiria? Het is in ieder geval intrigerend. En Darren Aranofsky heeft zo te zien met Natalie Portman en Mila Kunis uitstekende leads.
• Posters uit een alternatief universum
  Zie hier wat geweest had kunnen zijn: the Matrix met Sidney Poitier, Bruce Lee, Pam Grier en Peter Sellers; Bette Davis als Zuul in The Ghostbusters met Peter Cushing, Vincent Price en Christopher Lee; Clint Eastwood in Sam Peckinpah’s Wolverine en last but not least Tim Curry als The Joker.
• 50 Essential Comic-Book Movies
  Time Out London filtert ze even voor je, met een klein beetje hulp van Edgar Wright.
• Is the Trailer for ‘The Shining’ the Actual Film?
  De analyse-vondst van de week. De titel spreekt voor zich. Intrigerend stuk.

• Een lesje over Graboids
  De monsters uit Tremors onder de loep in Flashy Edutainment-filmpje.
• Inception als meme
  Deze 20 krankzinnige youtube-filmpjes tonen de populariteit van Inception. Als je als filmtrailer een meme scoort doe je iets goed (of fout, afhankelijk van de visie van de spreker).
• Het nepbloed uit Evil Dead in jouw keuken
  Het recept voor het perfecte nepbloed. Gebruiken voor die zombiefilm die je al jaren wil maken. Het recept is immers afkomstig van Evil Dead’s Sam Raimi.
• Trailer voor nieuwe Hulk-film…
  …afkomstig uit Bangladesh.
• 14 belachelijke Bootleg-hoesjes
  Aanschouw een Star Wars prequel starring Arnold Schwarzenegger.
• 6 film plots die effectiever hadden kunnen worden opgelost
  Waaronder The Da Vinci Code, Return of the Jedi en Indiana Jones and the Raiders of the Lost Ark.
• Hannah Montana: superheld.
  Miley Cyrus, zo wordt betoogd, is het levende voorbeeld van hedendaags superheldendom.
• “The toy business began to drive the [Lucasfilm] empire. It’s a shame.”
  Producer Gary Kurtz legt uit waarom hij stopte met de Star Wars-films na Empire Strikes Back en wat zijn ideeën zijn over de latere Star Wars-films.
• Scott Pilgrim Animated Prequel
  Scott Pilgrim heeft wederom een staaltje fijne marketing: een korte animatie-film als promo.

• The External World Website
  David O’Reilly kondigde zijn nieuwe korte animatie film aan op Twitter. Ik (Bram) ben nogal fan van de man zijn werk, dus ik ben erg benieuwd wat hier uit gaat komen.
• There’s nothing quite like a bad dance scene
  Een top vier ongemakkelijk vreemde dans-sequenties door The Guardian.
• Eerste poster I’m Still Here
  Casey Affleck maakte een documentaire/mockumentaire over Joaquin Phoenix’ bebaarde hiphop periode. Hoax of niet, het blijft een mooie poster voor een conceptueel intrigerende film.
• Not Coming lanceert een special over tijdreisfilms
  Ho, maak je geen zorgen, dit is nog steeds Not Coming To A Theatre Near You, met dezelfde inhoudelijk goede stukken. Ze hebben alleen de site met opzet wat aangepast aan hun onderwerp. Hun eerste recensie is van Bill and Ted’s Excellent Adventure en schept hoge verwachtingen.
• Guy Maddin’s Night Mayor
  Criterion plaatste enige tijd geleden de nieuwe kortfilm van Maddin gratis online. Excuses voor het oponthoud en bekijk hem nu alsnog.
• De plot van Inception in een Donald Duck comic
  Oké. Dit werd eerst bericht op ons forum door Kaj, waarna ik (Bram) de link pakte en naar /Film gooide, die het op hun beurt weer plaatste. De enige fout die ik maakte was het niet doen van research. Ik dacht dat de comic uit de jaren ‘80 kwam en niet uit 2004. Anyhow, de overeenkomsten zijn opmerkelijk.
• Redux: Richard Kelly’s Southland Tales
  Bijzondere film die door ons zowel werd afgeschreven als geprezen. Criticus Adam Cook kijkt de film nog eens en vindt een briljant gefaalde film.
• Korte film: Bunker of Last Gunshots
  Nog meer korte films voor uw kijkplezier. Ditmaal de eerste van Jeunet (Delicatessen, Amelie) en Caro (Delicatessen, Dante 01).
• Interactieve Trailer Scott Pilgrim
  Scott Pilgrim blijft doorgaan met de briljante marketing en voegt easter eggs toe aan de trailer. Propvol informatie voor een simpel concept.
• Ander soort Scott Pilgrim-posters
  En weer een origineel marketingsconcept: poster-campagne’s voor een filmpersonage.
  Lucas Lee (Chris Evans) is een van de bad-guys in Scott Pilgrim en blijkt een soortement Steven Seagal, getuige deze heerlijk afgrijselijke posters.

• On liking and not liking (Part Deux)
  Een fantastisch artikel waarin criticus Jim Emerson de hedendaagse filmkritiek analyseert. Hij quote prachtige dingen, schrijft openbaringen, maar haalt wel net iets te onnodig hard uit naar Armond White, sowieso al een te makkelijk doelwit de laatste tijd.
• American Pie 7 Donnie Darko 2
  Dat direct-to-dvd sequels puur werden gemaakt voor het geld wist ik nog wel, maar dat de regisseurs en zelfs producenten zich er voor schamen is nieuw. Ik dacht dat die gasten gewoon in hun werk geloofden.
• Kevin Smith’s Comic Con Panel
  Kevin Smith + publiek = stand-up comedy en sappige Hollywood verhalen.
• Sterke vrouwen, draken-tattoo’s en Angelina Jolie
  Naar aanleiding van Salt schrijft iemand een artikel waarin Angelina Jolie’s nieuwste rol onverwacht de hemel wordt ingeprezen als summum van een positieve hedendaagse tendens: sterke en genuanceerde vrouwenrollen.
• Trailer voor Romain Gavras’ Notre Jour Viendra
  Romain Gavras maakte pas de intrigerende videoclip voor M.I.A’s Born Free. Hij blijkt geobsedeerd door rood haar en straatgeweld, want beiden situeren veelvuldig in deze intrigerende trailer voor zijn debuutfilm.
• Slingeren aan ingewanden: Machete
  De nieuwste trailer voor Machete is bloederig, groezelig en hilarisch.
• The Crow remake krijgt intrigerende nieuwe schrijver
  The Crow blijft nog steeds een adequate thriller, en een remake is in principe overbodig. De scriptschrijver is echter een heerlijk ongewone en bizarre keuz: rockgod Nick Cave.
• Guillermo Del Toro werkt samen met James Cameron aan The Mountains of Madness
  Lovecraft is zelden adequaat verfilmd, de gestoorde, waanzinnige en bombastische visie van Lovecrafts Oergoden is nagenoeg onverfilmbaar. Del Toro is echter de juiste man. Minder hoopvol stemt James Cameron in de rol van de producer, en het 3d-formaat.
• Total Recall krijgt remake met Len Wiseman aan het stuur
  Was het vorige week tijd voor een feestje toen bekend werd dat er de komende tijd geen Robocop remake komt, nu kunnen de slingers weer ingepakt worden. Columbia heeft bekend gemaakt dat er een Total Recall remake zal verschijnen. Schijnbaar vol met vervelende blauwe filters, want de aangestelde regisseur is hoogstwaarschijnlijk niemand minder dan Len Wiseman (Underworld).
• JJ Abrams en Joss Whedon panel op Comic Con
  Niet alleen Smith had een uiterst vermakelijk panel op Comic Con. Waar ik (Ricardo) nog veel meer plezier aan beleefde was een panel met de naam ‘The Visionaries’, waar Abrams en Whedon het onder andere over de toekomst van pop-culture hebben. Ik heb naar deel 2 gelinked voor de videos, het transcript voor deel 1 vind je hier.

Op 11 augustus 2008 opende Salon Indien zijn deuren met twee artikelen: een welkomsttekst en een gezamenlijke recensie van The Dark Knight. Avatar volgde in een gezamenlijke consensus en het is niet meer dan logisch dan dat we Christopher Nolans nieuwe blockbuster voorzien van veelzijdige woorden. Veelzijdig is in dit geval vooral verdeeld. Waar we allemaal nog op een lijn zaten bij The Dark Knight is er bij Inception sprake van verdeeldheid binnen de crew.

Inception volgens Christiaan
Met de beste teaser sinds tijden en een trailer die vervolgens teleurstelde kon het met Inception alle kanten op. Vooraf was duidelijk dat het een complex verhaal zou worden, vergezeld van een visueel bombardement. Of het hier een grote Nolan-showcase betrof of een werkelijk interessante film, dat liet zich nog raden.
Maar de beperkte informatievoorziening voorafgaand aan de film heeft zijn vruchten afgeworpen. Inception verrast en verbaast: twee en een half uur oohs & aahs zonder dat het last krijgt van de Avatarziekte. Nolan behaalt zijn hoogste niveau tot nu toe en bewijst zich definitief. De film is multidemensionaal in vrijwel alle opzichten, en hoe het mogelijk is dat Nolan alles nog op een rijtje had na het schrijven van het verhaal is mij een raadsel. De grootste misvatting omtrent de film is dat deze moeilijk zou zijn, maar dat is niet waar. De film mag dan uit vele lagen bestaan, maar blijft altijd binnen de grenzen van de Hollywood-formule. En dat lijkt Nolan’s voornaamste doel te zijn; zowel de massa als de critici vermaken.
De werelden die Nolan creëert getuigen van een enorme creativiteit en menig filmmaker zou willen dit concept bedacht te hebben. Ondanks de vele intertekstuele verbanden, blaast Nolan met Inception een frisse wind door Hollywood. En dat was wel nodig na James Cameron’s schijnrevolutie.

Inception volgens Ricardo
Perceptie, geheugen en herinnering. Drie termen die als een rode draad door het oeuvre van Christopher Nolan lopen. Drie termen die opnieuw tot een film worden verweven in een interessant plot over het delen van dromen en de gevolgen die dit met zich meebrengt. Inception weet op het eerste gezicht moeilijke materie uiterst behapbaar te vertalen in film. Het maakt daarbij slim gebruik van een typisch Hollywood narratief, welk hierdoor verre van storend werkt. Het gevolg is een combinatie dat Hollywood van bestaansrecht voorziet: een goede combinatie tussen uitdagende cinema dat daarnaast ook prima te volgen is voor de gemiddelde bioscoopbezoeker.
Op het emotionele vlak heeft Nolan duidelijk meer moeite. De relatie tussen Mal (Cotillard) en Cobb (DiCaprio) komt niet volledig uit de verf, maar vooral het gemak waarmee Ariadne (Page) haar dromen openstelt voor Cobb, het gemak waarmee laatstgenoemde zijn geheimen aan Ariadne openbaart, en een gebrek aan diepgang in de bijrollen, stoort. Het geeft het gevoel dat, hoewel Inception met 148 minuten zeker geen korte film is, te vol zit met ideeën, waardoor het geheel te gehaast overkomt.
Dat neemt niet weg dat Inception de lat opnieuw erg hoog legt voor de nog komende zomerblockbusters en dat dit met afstand de beste Hollywood blockbuster is die ik dit jaar zag.

Inception volgens Theodoor
Laten we eerlijk wezen, de zomer is qua blockbusters tot nu toe uitermate teleurstellend. Misschien is het daarom dat Inception voelt als een verademing. In een beter jaar was de film misschien minder opgevallen (hoewel, het concept is origineel), maar dit jaar steekt Inception met kop en schouders boven de rest van de films uit. Laten we nogmaals eerlijk wezen: Inception is een blockbuster. Het is geen wild filosofisch relaas die vernieuwde inzichten geeft in de psyche van de mens. Het is entertainment. Maar wel entertainment met lef, en toffe ideeën, en een redelijk geslaagde poging tot diepte. Inception is de nieuwe Matrix, een film die raakvlakken heeft met “Filosofie voor Dummy’s”, en die filosofische ideeën niet gebruikt om een diepe waarheid te verkondigen, of om de perceptie van mensen te veranderen, of zelfs maar om een leidraad te geven binnen 3000 jaar filosofie, maar om entertainment om heen te bouwen. Vreselijk sterk entertainment.

Inception is een film die op drie niveau’s dienst doet: het intellect wordt aangesproken, de film vermaakt op een explosies-schieten-achtervolging-manier, maar het derde niveau werkt het sterkst: de verbazing en verwondering wordt aangesproken. Hoewel de droomwerelden in Inception niet absurd of surrealistisch zijn in de Yellow Submarine of David Lynch manier, is het juist de kleinere en grotere veranderingen binnen een realistische setting die imponeren. Stel je voor dat je naar een James Bond film kijkt en opeens verandert het decor van From Russia With Love in een schets van M.C Escher. Dat is Inception: een realistische wereld, waarin de natuurwetten getart worden. Onze wereld, maar dan nog voller van een rauwe verwondering. Inception imponeert niet met vliegende roze teddyberen of een soortement Lsd-trip. Een kleine verandering (zoals het wegvallen van de zwaartekracht) is genoeg voor de film om zich voor altijd in je geheugen vast te nestelen. Een attractie.

Inception volgens Rik
Het overkomt me niet vaak: zitten in een zaal met filmkijkers die tijdens een (niet eens bepaald korte) film collectief geen moment in de buurt van een glimlach komt. Het tekent de ernst waarmee de kolder gepresenteerd wordt. Zo ernstig, dat het soms op het lachwekkende af is… Breekpunt is halverwege de film, als de opgezette heist al direct complicaties oplevert: na een wilde schietpartij worden de opties doorgenomen, afgezet tegen de werking van de droom-in-droom-realiteit. In de onzin die daar over tafel gaat verwachtte ik half om half tot de ontdekking te komen dat achter Di Caprio een ingenieuze imitatie van Paul Groot schuil ging; ‘then we’ll need to get to the Limbo!’. Bij nadere beschouwing bleek ook het vergelijkbare The Matrix last te hebben van dit syndroom. Deze film kon echter nog bogen op een tot de verbeelding sprekend concept waarmee terechte vragen gesteld werden over de beleving van wat realiteit is. En daarmee was ‘suspension of disbelief’ geen probleem voor de kijker. Dit geldt niet voor Inception: het concept rond dromen, onderbewustzijn en ervaring van wat realiteit is overtuigt geen moment. De droom-realiteit heeft met dromen niks te maken en hetzelfde geldt voor het onderbewustzijn, dat een eenvoudig te beheersen fenomeen blijkt. Al met al is het te letterlijk. Zie bijvoorbeeld genoemde scène; in Inception kan een doelwit zich wapenen tegen ongewenste invloeden tijdens een droom. Hoe wordt zo’n abstract gegeven verbeeld? Door schietende mannetjes die met auto’s hinderlagen leggen… Het komt teveel over als een spel waarvan de regels gaandeweg duidelijk worden, maar even zo makkelijk onverklaarbaar gewijzigd of aangevuld worden. Een spel dus waarvan het moeilijk is er in op te gaan, en te onnozel om er relevante (filosofische) implicaties in te zien.

En tja, met zo’n basis wordt het een lastig verhaal. Juist de genoemde ernst bemoeilijkt het Inception als louter entertainment te accepteren. Ik betrapte me erop best mee te gaan in de drive die bij een heistfilm hoort, maar vroeg me steeds meer af of het niet allemaal een Pavlovreactie was die door de pompende muziek en donderende geluidseffecten werd opgeroepen. Over het drakerige liefdesverhaal zal ik het helemaal maar niet hebben…

Inception volgens Bram
Op een bepaald moment wordt er in Inception een team samengesteld en voorbereid om de ultieme heist te plegen. Op dat moment weten we dat de personages van DiCaprio, Page en Gordon-Levitt in het team zullen zitten. Drie personages waar we eigenlijk nog niet eens zo heel veel van weten. Binnen no-time introduceert Nolan nog drie teamleden, waarvan we eentje al kenden, maar we niet wisten dat hij ook het team zou verblijden met zijn aanwezigheid. Vervolgens introduceert Nolan het doelwit, de laatste van de hoofdpersonages. Dat zijn er dus zeven. Echter is het niet zozeer het aantal dat de film de das omdoet, maar de vorm die wordt doorgezet. Tijdens deze introducerende momenten is Nolan alleen maar bezig met zijn concept en vergeet de personages een individu te geven. Dat betekende voor mij dat ik twee en een half uur naar niets anders dan objecten zat te kijken die het hele concept maar moesten voorzien van een narratief. Door gebrek aan empathie, iets dat in deze intens melodramatische film zeker van ons wordt gevraagd, had de film de emotionele diepte van een gemiddelde tandpasta reclame.

Natuurlijk ziet het er goed uit en belichaamd het een interessant concept, maar afgezien het gebrek aan empathie voelde het ook alsof er veel meer in had kunnen zitten. Ik vroeg me aan het einde af waarom Nolan ons niet eenmalig volledig in het duister had gegooid. Zoals bijvoorbeeld het vergelijkbare Shutter Island dat wel deed met zijn verwarrende hallucinaties en terugkerende dromen. Zelfs al zat Inception vol met enigmatische droombeelden, het miste toch dat mysterie. Dat mysterie waardoor de film onder je huid kan kruipen. Ik had liever gaandeweg een uitleg gekregen, waardoor ik elke scene meer als een oplossing zou kunnen ervaren dan het onderstrepen van eerder geïntroduceerde ideeën.

Uiteindelijk voelt Inception onnodig gehaast en onaf. Potentie is er zeker, da’s ook niet zozeer Nolans probleem, maar het begint erop te lijken dat hij het concepttechnisch rustiger aan moet doen, of mini-series moet gaan maken om alle vlakken die hij introduceert volledig te kunnen uitwerken.

Inception volgens Fedor
Een vernieuwend concept, een intrigerend plot, en vooral een vermoeiende uitvoering. Als je eerst anderhalf uur de bordkartonnen personages laat ouwehoeren over hun gezamenlijke droomproject zonder dat het verhaal echt opschiet en vooral als omslachtig overkomt in het doel en uitvoering, dan slaat bij mij de verveling toe. De climax die het gehele laatste uur in beslag neemt is spannender om naar te kijken, maar wordt gekweld door het overbodige melodrama van Cobbs (Leonardo DiCaprio) relatie met zijn overleden vrouw Mal (Marion Cotillard).

Inception wordt geprezen om zijn technische kwaliteiten, maar de vele close-ups van talking heads werkten voor mij beperkend waarmee de realiteit van de echte wereld even nep overkwam als de droomwerelden die later zouden volgen. Een bewuste keuze van Nolan of een conventie van de gelikte wereld van Hollywood? De nadruk op high brow stilering is ook te zien in de kleding en gedrag van de personages, die meer lijken te handelen volgens de wetten van de regisseur dan als mensen van vlees en bloed. De enige personages die emotionele diepgang tonen zijn Cobb en zijn architect annex psycholoog Ariadne (Ellen Page). DiCaprio’s personage is echter een minder geslaagde herhaling van zijn rol in Shutter Island eerder dit jaar dat sterker omging met het idee van een eigen gevormde realiteit. Het is ook niet DiCaprio, maar Ellen Page die meer weet te overtuigen in haar beperkte rol. Wellicht omdat zij als een van de weinige personages een ruime introductie krijgt, vraagtekens zet bij het concept en de implicaties en dus meer actief en natuurlijk handelt dan de passieve teamleden om haar heen. De korte kus die Arthur (Joseph Gordon Levit) geeft aan Ariadne lijkt bovendien het enige spontane moment van menselijk gedrag.

Het grootste euvel blijft echter het concept van realiteit, of beter geformuleerd: realisme. Neem bijvoorbeeld de scène dat Cobb in de echte wereld zonder een schrammetje in een James Bond actie ontsnapt uit de klauwen van een aantal kerels die hem over hoop proberen te schieten nadat hij twee nieuwe leden voor zijn dreamteam heeft gerekruteerd. Dit en andere onlogica in de droomwerelden maakt het plot van Inception zo paradoxaal en banaal dat zelfs Escher zijn hoofd erover gebroken zou hebben.

Collega Henk Mul schreef de woorden ‘Leuke film’, terwijl collega Kaj van Zoelen er wat uitgebreider op in ging voor FilmTotaal.

• Armond White: “I Do Think It Is Fair To Say That Roger Ebert Destroyed Film Criticism”
  Armond White werd vorige week al oprecht bekeken door The House Next Door, deze week is het de beurt aan /Film. Na het opnemen van hun podcast over Inception hadden zij een gesprek met de meest gehate criticus van Amerika en wist hij hen een hoop interessante dingen te vertellen.
• Een open letter aan Abel Ferrara
  Een zeer inspirerende open letter aan een van mijn (Bram, maar ook Theo) favoriete regisseurs.
• David Lynch’ A Goofy Movie
  Een oudje, maar hij blijft erg goed. Een fan pakte het materiaal van A Goofy Movie en smeerde er een laagje Lynch overheen. Ik zou die film dolgraag willen zien.
• Dileep Rao over Inception
  Deze week kwam Inception uit, en acteur Dileep Rao bewijst in dit interview (waarin hij vragen over de film beantwoord) dat de film op papier veel gecompliceerder aandoet dan in de bioscoop.
• Test Footage The Goon
  The Goon is een heerlijke cultstrip van Eric Powell, en David Fincher brengt, als producer, de test footage voor een adaptatie in de vorm van een animatiefilm afkomstig van special effects studio Blur. Ziet er fijn uit.
• Ferris Bueller: Psychopaat
  Amateurpsychologie bewijst wat we altijd al vermoeden: Ferris Bueller heeft ze niet allemaal op een rijtje.

En dan nu de afgelopen week, volgens Salon Indien. Niet van, maar volgens, want mening is belangrijk.

• Gross Prophets, een roundtable gesprek met vijf comedy regisseurs
  GQ had een gesprek met regisseurs Todd Phillips (The Hangover), John Landis (Animal House), Judd Apatow (Knocked Up), Adam McKay (Anchorman) en Edgar Wright (Shaun of the Dead). Wat volgde bleek een gesprek over hun carriere, de definitie van comedy en pratende dieren.
• Edgar Wright en Michael Cera over Scott Pilgrim Meer Edgar Wright in dit interview over zijn niewste cinema-baby, de door salonindien zwaar geanticipeerde film Scott Pilgrim Vs. The World.
• Trailer Howl
  Een verfilming van Allen Ginsbergs leven, met James Franco, geregisseerd door de makers van The Celluloid Closet en The Live and Times of Harvey Milk. Lijkt erop dat The New Queer Cinema aan een glorieuze terugkeer bezig is.
• De duivel in de lift
  M. Night Shyamalan maakte een enorme flop met The Last Airbender en neemt wijselijk afstand van de regiestoel. Devil is echter wel gebaseerd op een idee van hem, en het ziet er niet uit als een glorieuze comeback. Hoogstwaarschijnlijk wisselvallig met een slechte twist.
• Trailer Social Network
  De David Fincher-curse: na elk meesterwerk volgt een minder film. Om en om zijn zijn films kwalitatief nagenoeg perfect. Zijn vorige films was mislukking Benjamin Button na meesterwerk Zodiac, dus The Social Network moet weer erg goed zijn. De trailer brengt hoop.
• Sharktopus Trailer
  Shark + Octupus = Sharktopus.
• Eerste Trailer Biutiful
  Na Babel komt Inarritu met een nieuwe. Ditmaal lijkt hij zich te focussen op een personage in plaats van drie of meer.

• American Society of Cinematography’s best geschoten films 1998-2008
  Het ASC kiest de mooist geschoten films van een recente tien jaar, maar over hun nummer 1 valt zeer te twisten. Amelie schijnt met zijn zoetsappige kleurenfiltertjes de mooist uitziende film in tien jaar tijd.
• Een dissectie van de meest gehate recensent
  Armond White haalde de woede van fanboys over zich heen toen hij met zijn Toy Story 3 recensie wederom tegen de algemene consensus inging. House Next Door nuanceert de commotie en valt Armond White eens niet aan op zijn mening, maar stelt kanttekeningen bij de juistheid van zijn argumenten.
• Interview met de cinematographer van Inception
  Wally Pfister vertelt ronduit over het vak van de cinematographer en over de werkwijze van Christopher Nolan in dit verhelderende interview.
• Trailer nieuwe Ghibli
  Animatiegigant Ghibli zoekt wederom zijn bron in Europa, met de verfilming van het Britse boek The Burrowers. Hier de mooie trailer.
• Lang leve Beachvolleybal, borsten en bloed in Machete Maidens Unleashed
  De regisseur van docu Not Quite Hollywood, een docu over Australische pulpfilm richt zich nu op exploitation op de Fillipijnen. Nieuw land, zelfde dosis aan monsters, memmen en messen.
• Waarom fictie en realiteit twee heel verschillende dingen zijn.
  Ken je de discussie? Gewelddadige games zorgen voor geweld in reallife, seks in films zorgt voor ongezonde seksualiteit, fictie zorgt voor een ongezond wereldbeeld, yadda yadda yadda. Ga er maar eens tegen in. Annalee Newitz legt de vinger op de zere plek van deze irreële angst voor fictie, en gaat er voor eens en altijd tegen in.
• 100 Beste film-beledigingen
  De 100 beste beledigingen uit films in één inspirerend filmpje.
• Top 50 soundtracks
  Precies wat je denkt dat het is: een top vijftig film soundtracks, op Gigwise. Met een onverwachte nummer één.
• Scriptschrijver: werk gezocht
  Sinds de recessie hebben scriptschrijvers in Hollywood het steeds moeilijker met werk vinden, of eigenlijk vooral met er voor betaald worden, zo bericht de L.A. Times in een achtergrond artikel.
• Joss Whedons Wonder Woman
  Hoe Wonder Woman er misschien uit had gezien, als Joss Whedon zijn zin had gekregen in plaats van ontslagen te worden.
• Het geheim van goede animatie
  Is dat geheim simpelweg een ontbreken van popcultuur verwijzingen?
• Chris Nolan in de N.Y. Times
  Een interview met Chris Nolan in de New York Times over Inception en zijn ambities als filmmaker, waarin onder andere een vergelijking met het hier zo geliefde L’Année dernière à Marienbad.
• Sharks with frickin’ laser beams attached to their heads
  De beste vallen, trucs en martelwerktuigen in film, volgens Virgin Media.
• Sammo Hung in de N.Y. Times
  Een profiel van Hong Kong filmlegende Sammo Hung. Zegt die naam je niets? Lees dan nu!
• Razzle Dazzle, deel 1: The Pitch
  Yes! Matt Zoller Seitz is weer begonnen aan een nieuwe reeks video-essays. Deze gaat over hoe films omgaan met beroemdheid, van heldendom tot beruchtheid en alles daartussenin. Verplichte kost. Kijk verder op de site van Moving Image voor deel twee en deel drie, die er inmiddels ook al staan. Of kijk gewoon hieronder: