De nostalgie verdween en de anarchie heerste. Zo waren de laatste vijftien jaar rondom The Muppets ongeveer te beschrijven. De Muppets hadden afgedaan toen Disney Studios de naam te grabbel gooiden met slechte vervolgen en tv-films. De mooie balans tussen nostalgische en zoetsappige elementen gemixt met de omarming van totale chaos, wat de basisingrediënten waren van de eerste paar films, waren verdwenen. De rijke moguls hadden de boel overgenomen en Jim Henson’s reputatie was naar de knoppen. Aan regisseur James Bobin en hoofdrolspeler/scriptschrijver Jason Segal de moeilijke taak om de afgelopen 15 jaar te doen vergeten, de balans tussen anarchie en melancholie terugvinden en The Muppets voor een jong publiek opnieuw te introduceren. Ze slagen een heel eind.

De eerste sterke aanpassing die de film introduceert is erkennen dat het de laatste jaren niet goed ging. Het is zelfs een plotpunt. De Muppets dienen in deze film weer aan populariteit te winnen. Het ging niet goed met ze, ze zijn praktisch allemaal in de marge aan het rondmodderen. Maar om het oude Muppet-theater te redden dienen ze een ongekend populaire show neer te zetten. Vandaar dat Kermit en consorten beginnen aan een campagne om de boel recht te breien, en weer teruggrijpen naar hun oude vertrouwde formules. Liedjes, bekende gasten, woordgrappen en een totale ontsporing van de situatie.

Door de problemen met de huidige Muppets in het plot te erkennen creëert men goodwill bij de fans. Van hetzelfde kaliber zijn de vele nerdy cameo’s, de terugkeer van oude vertrouwde liedjes als Mahna, Mahna en (als hoogtepunt van de film) The Rainbow Connection, plotpunten als een reismontage en de meta-humor en bekende en minder bekende Muppets als Kermit, Fozzy, Gonzo, Miss Piggy, Animal, Uncle Deadly en Wayne & Wanda. Zelfs de boze boeman Disney krijgt nog een dolk in de rug in de vorm van bad guy Tex Richman (een briljante Chris Cooper), wiens plan met de Muppets wel erg lijkt op de koers die Disney tot voor kort vaarde.

Ook de balans tussen anarchie en melancholie is teruggevonden. De film kent de hyperactieve chaos uit de shows, maar eveneens de rustige zoetheid van de eerdere muppet-films. Dat laatste is vooral te danken aan Walter, een nieuwe Muppet die met betraande oogjes terugkijkt op de gloriedagen van de Muppets. Hij wil ook onderdeel worden van het Muppet-team en is de grootste fan die Kermit en consorten hebben. Walter’s nostalgie richting The Muppets is iets wat hij deelt met de grote fanbase, en is raadgever voor de nostalgischer, zoetsappiger elementen van de film. Hij krijgt een nieuw eigen nummer genaamd “Life’s a Happy Song”, een grootschalig dansnummer dat doet denken aan ouderwetse musicals als Mary Poppins en de gemiddelde Gene Kelly-film. Ook heeft hij een ballade en steekt hij The Muppets een hart onder de riem wat betreft hun zachte kanten.

Twee van de drie missies geslaagd dus. Jason Segel en James Bobin zijn geslaagd een gebalanceerde film die de afgelopen jaren doet vergeten. Maar of ze in het laatste punt slagen, jongeren warm laten lopen voor The Muppets, betwijfel ik. Juist door zo erg in te zetten op nostalgie richting het oudere werk, en zo te hameren op de gloriedagen, blijft er weinig tijd over de Muppets opnieuw te introduceren. Voor fans zal een scène als The Rainbow Connection een brok in de keel brengen. Voor jongeren zal die scène niet meer zijn dan een zoetsappig duet tussen Kermit en Miss Piggy. The Muppets is een ode aan The Muppets, een brief aan de fans. Zo zeer zelfs dat de rest van het publiek lichtelijk buiten wordt gesloten. Maar voor die fans is dit misschien wel de leukste film van het jaar.

Zaterdag valt eenmaal op woensdag: War Horse komt vandaag uit.

Spielberg heeft wel vaker twee films kort na elkaar uitgebracht. Absurd is echter dat de Amerikaanse release van Tintin plaats vond in dezelfde week als War Horse. Wij kregen de eerste eerder maar hebben een tijdje langer moeten wachten op de tweede. Dat is te verklaren, want Spielberg’s oorlogsepos voor de hele familie is duidelijk gestoeld op Amerikaans vermaak: opgeklopt, melodramatisch, bombastisch. Het is opvallend genoeg wel een film van twee uitersten. Een film die kindvriendelijk is in de dosis sacharine en de ietwat kinderlijke comic-relief in het eerste half uur, en een film die bij vlagen pikzwart is.

Het plot van War Horse is een oorlogsvariant op Alex van Warderdam’s De Jurk (al is de gelijkenis uiteraard strikt toevallig). In plaats van een jurk volgen we hier een paard dat van hand tot hand gaat, van boerenjongens, via het Britse leger richting het Duitse leger en verder. Het paard maakt alle kanten van de tweede wereld oorlog mee, van goede Britse officieren, vriendelijke en duistere Duitsers, van Franse en Britse burgers tot soldaten aan beide kanten. De film begint aanvankelijk als een typische familie-film, een soortement van Britse Babe, met een niet-pratend paard in plaats van een kletsende big. Er is zelfs een gans als comic-relief. Wanneer de oorlog losbarst wordt de toon duisterder, serieuzer, zonder dat de sprookjesachtige aspecten worden opgeofferd. Want War Horse is duidelijk een sprookje tegen een realistische achtergrond. Zeker aan het einde is het de kijker aangeraden om het verhaal allegorisch, metaforisch en symbolisch te zien, als een verhaal over opoffering, het lot en toeval, en niet als een rechtlijnig realistisch verhaal. Wie dat verwacht zal bezwijken onder de zoetigheid.

Ondanks de melodramatische inslag van de film is War Horse namelijk wel een aaneenschakeling van ijzersterke scènes. Wie de zoetigheid voor lief neemt wordt getrakteerd op een ijzersterke metafoor over postduiven, opgedist door een uitstekende Nils Asterup. Ook wordt de kijker beloond met prachtig gechoreografeerde oorlogsscènes waar Spielberg de extreme longtakes uit Secret of The Unicorn toepast in live-action. Ook meegenomen uit de vorige films zijn de speelse matchcuts waarbij een stuk breiwol verandert in een stuk akkerland. De beste scène van de film is echter een spannende, ontroerende scène tussen het prikkeldraad tussen de loopgraven in, waar zelfs nog luchtige humor langskomt.

War Horse voelt daarmee als een samenvatting van de twee kanten van Spielberg: de magische kindervriend en de realistische prediker. Het jeugdige geloof in toeval, lot, goedheid, loyaliteit en het bestaan van sprookjes uit films als E.T, Hook en Close Encounters of The Third Kind wordt gecombineerd met de moralistische en realistische historische epossen als Saving Private Ryan, Empire of the Sun, The Color Purple en Amistad. Voor een film die met relatief weinig bombarie uitkomt voelt de film als het summum van de handelsmerken van Spielberg, waarin al zijn obsessies en stijlkenmerken tot wasdom komen. De focus op tegenlicht, de gloed van de ondergaande zon, de bruutheid van oorlog, familierelaties en de magische band tussen een jongen en een buitenstaander komen allemaal voor in deze film, evenals de relatie tussen mens en niet-mens. Dat de film zelfs een shot bevat van een gevecht tussen paard en tank (net als Raiders of the Lost Ark) mag geen toeval heten. War Horse mag dan niet het meest hoogstaande werk in zijn oeuvre zijn, het biedt genoeg van de typische Spielberg-magie en momenten die je inmiddels van de beste man mag verwachten.

War Horse is zoals gezegd een nogal sentimentele film, waarbij alle traantrek-momenten van Spielberg langskomen: dierenleed, verscheurde familie’s, de hel van de oorlog, emotionele ontmoetingen en opofferingen uit liefde. De film bevat alles waar zelf de meest verharde bikkel nog een brok van in de keel zou krijgen. Je zou een allergische reactie krijgen als Spielberg het niet met zoveel oprechtheid en enthousiasme op zou dissen. Je voelt dat hij gelooft in zijn boodschap en moralen en dat maakt ze stiekem best ontroerend.

War Horse is grimmig, zoals het een oorlogsfilm betaamt. Paardenliefhebbers zullen een harde dobber aan deze film hebben, vanwege de vele gesneuvelde paarden die in beeld komen. Ook heeft Spielberg het lef kinderen af te maken. Opvallend genoeg is de film wel geheel bloedeloos, waar uit te merken valt dat de film zich richt op een familiepubliek. De meest heftige sterfscènes gebeuren dan ook buiten beeld of worden gesuggereerd: man op een paard, een vurend geweer, man zonder paard. Of door het perfect framen van een bewegende factor in het beeld om een dubbele executie te verbloemen. Het toont dat Spielberg zelfs met de kracht van suggestie de heftigheid van de oorlog weet te tonen, zonder daarbij de jeugdige sectie van het publiek af te schrikken.

Een goede popcornfilm hoort mee te slepen, te ontroeren en spanning te creëren. De balans tussen spanning en emotie is goed bewaakt, waarbij vooral het publiek dat kijkt voor drama op de wenken bediend wordt. Hoewel War Horse dus erg manipulatief is kent de film erg veel scènes die toch zullen meeslepen, al zou het enkel op artistiek, cinematografisch niveau zijn.

Het abortusdilemma is iets wat de Amerikanen al jaren bezighoud. In ons landje wordt er minder politiek gemodderd om de abortus-zaak, en wordt het (door de meeste mensen) geaccepteerd als één van de verworven vrijheden in ons land. In Amerika heb je echter twee partijen die lijnrecht tegenover elkaar staan. De ene partij bestaat uit de abortusartsen, en de andere uit anti-abortus-activisten. Beiden partijen beweren er te zijn voor ongewenst zwangere moeders, en de gemoederen lopen hoog op. Vandaag in de double-bill twee films die beiden de situatie fileren, maar op geheel andere wijze. De eerste is Lake of Fire van regisseur Tony Kaye, en de tweede is Citizen Ruth van Alexander Payne.

Tony Kaye had na zijn studio-problemen rond American History X (de versie die uitgebracht is is niet de zijne) voorlopig genoeg van de fictiefilm. Hij richte zich voor Lake of Fire op de documentaire. Lake of Fire laat vier legers van de abortusoorlog zien. De eerste groepering is de abortusartsen. Wat Tony Kaye doet is dat hij zo eerlijk mogelijk alles in beeld probeert te brengen. We zien, in schokkende beelden, een abortus uitgevoerd worden, we horen dokters routineus praten over het uitzuigen van foetussen, maar tegelijkertijd komen ook de zusters aan het woord, die echt betrokken zijn met hun cliënten. Voor iemand als ik, die pro-abortus is, is het niet fijn om al die heftige beelden te zien, en de film zet hoe dan ook aan het denken.

Maar de film is niet éénzijdig anti-abortus. We zien ook ongewenste moeders aan het woord, en hoewel sommige moeders wél een impulsieve keuze maken, is het voor veel moeders de enige optie. Hun verhalen zijn schrijnend, maar geven ook aan dat abortus in sommige gevallen niet anders kan. Ook de derde geinterviewde groep wordt menselijk gemaakt: anti-abortus-activisten, die pacifistisch teweeg gaan, en op een gezonde manier de discussie levend proberen te houden. De vierde partij is echter niet te volgen, dit zijn de anti-abortus-terroristen, die doden om “het leven te beschermen”. Ook de protesten rondom de hekken gaan al ver, maar deze (veroordeelde) moordenaars slaan alles. De hersenkronkels bij deze mensen zijn op generlei wijze goed te praten, maar ook hier is het kernwoord van Tony Kaye subtiliteit. Hij veroordeelt niet, maar beschouwt.

Citizen Ruth van Alexander Payne veroordeelt wel. Crackjunkie Ruth raakt zwanger, wil abortus plegen, maar bevind zich opeens als inzet in de oorlog tussen anti-abortus-activisten en pro-abortus-activisten. Beiden partijen worden hevig gefileerd, met een botte bijl. De anti-abortus-activisten zeggen dat ze Ruth willen helpen, maar hebben geen oog voor haar werkelijke leed, maar ook de pro-abortus-groepen zijn alleen maar bezig met Ruth voor hun politieke karretje te spannen, en proberen haar kind af te kopen. Beiden partijen beweren pro-mens te zijn, maar hebben geen oog voor de mens zelf. Maar Ruth zelf is de grootste oppertuniste. Ze doet alles om aan geld voor crack te komen, en de baby is bijzaak.

Alexander Payne maakt een bikkelharde satire, maar de angel, of boodschap had sterker kunnen zijn wanneer hij van Ruth een sympathiek karakter had gemaakt. Nu gaat hij om buiten het menselijke gezicht van abortus, en daardoor wordt zijn satire nergens echt pijnlijk. Hetzelfde geld voor Tony Kaye. Door zo beschouwend te blijven wordt de documentaire wel genuanceerd, maar ook wel wat lievig. De beide radicale kanten worden nauwelijks het vuur aan de schenen gelegd, en dat maakt dat de documentaire uiteindelijk tot te weinig nieuwe inzichten komt. Abortus onder het mes van satire vergeet de menselijke kant, en een documentaire die zich richt op de mens had wel wat kritischer kunnen zijn naar beide partijen. Waar je ook mag staan in dit debat, wat het goede is in beide films is dat er geen kant wordt gekozen. Kaye’s docu is lief voor iedereen, en Payne haat ons allemaal.

Twee van mijn favoriete films aller tijden, speelfilm Matinee en animatiefilm The Iron Giant gingen pas in de herkijk. Dankzij het korte tijdsbestek waarin ik de films keek viel me nu pas op hoeveel overeenkomsten de beide films vertonen: niet alleen in opzet, maar ook in uitwerking. Ideaal voor een double-bill.

Zowel Matinee van Joe Dante, als The Iron Giant van Brad Bird spelen zich af in dezelfde periode: de fifties en sixties, in de tijd waarin de koude oorlog de belevingswereld van kinderen danig beinvloeden. Zowel in Matinee als The Iron Giant wordt de Duck-and-Cover-campagne op basisscholen flink op de hak genomen. De koude oorlog wordt gebruikt als opzet voor een beeld van de belevingswereld van kinderen. De wereld lijkt vijandig en de dreiging wordt niet altijd even goed begrepen.

Hogarth Hughes uit The Iron Giant trekt zijn schouders aanvankelijk op bij de dreiging. De russen zijn schurken uit stripboeken en marsmannetjes zijn even reeël als spoetnik. Het is niet dat hij niet bang is voor “het rode gevaar”, maar het gevaar van de “rode planeet” is voor hem even tastbaar. Voor Gene Loomis uit Matinee versmelten popcultuur en realiteit ook: zijn angst voor de veiligheid van zijn vader, die in dienst is tijdens de Cuba-crisis, probeert hij weg te drukken door zich te verliezen in de films van Lawrence Woolsey. Lawrence Woolsey is een William Castle-achtige regisseur die in probeert te spelen op de angst voor de atoombom door scifi-horror te maken met gemuteerde wezens. Hij leukt zijn films, alá Castle, op met allerhande technische foefjes. Zowel in The Iron Giant als Matinee blijkt de popcultuur die voortkomt uit de koude oorlog een reeële kracht te hebben.

In The Iron Giant blijken de scifi-fantasieën van Hogarth reeëler dan gedacht. Hij raakt bevriend met een gigantische ijzeren reus, die van buiten deze planeet komt. Deze reus blijkt een The Day the Earth Stood Still-achtige robot (Klatuu) die pas agressief reageert wanneer geprovoceerd. De b-films die Hogarth kijkt worden voor hem een realiteit. De ijzeren reus blijkt evengoed een bron van amusement voor Hogarth, als een bedreiging voor de veiligheid. Hetzelfde geldt voor het amusement in Matinee. De middagvoorstelling van Lawrence Woolsey’s Mant (half-man, half-ant) loopt gigantisch uit de hand wanneer de angst voor de atoombom overslaat op de bioscoopzaal waarin de technische foefjes in het honderd lopen. Typische koude-oorlog sentimenten als schuilkelders, angst voor communisme als censuur vieren hoogtij en worden gestuurd door de chaos in de bioscoopzaal. Entertainment, of tenminste elementen daaruit (pure sci-fi als een reuzen-robot) blijkt een vernietigende kracht te hebben. Maar zeggen beiden films: wat negatieve gevolgen kan hebben hoeft in wezen niet negatief te zijn.

In beide films blijkt uiteindelijk dat entertainment vanwege zijn grote kracht in staat is tot goede dingen en slechte dingen. Het is wat je er mee doet. In beide films wordt de terreur van het bekrimpende McCarthy-isme en Republikeinse censuur met de grond gelijk gemaakt. Het is juist de censuur, de bangmakerij, die in beide films de chaos oproept. De ijzeren reus reageert alleen wanneer geprovoceerd, en in Matinee ontstaat de chaos door de conservatieve antagonisten. Het blijkt zelfs dat popcultuur wanneer het er op aan komt positieve kracht bezit: in matinee is de boodschap dat enge films uiteindelijk bevestigen dat het leven de moeite waard is. Door angsten onder ogen te komen, zij het op een veilige afstand, wordt men geconfronteerd met eigen angsten en is de catharsis louterend. De aftiteling lucht op, de film leert ons om te gaan met angst. Films hebben macht, en dat maakt ze niet zozeer gevaarlijk maar magisch. In The Iron Giant geeft popcultuur de ijzeren reus een morele basis: films en comic-books kunnen naast een louterende werking ook een morele boodschap hebben. De ijzeren reus haalt zijn levensdoel uit een comic-boek: wees als Superman.

In de twee films, waarin de dreiging voortkomt uit popcultuur, blijkt de hoop ook afkomstig uit popcultuur. De dreiging blijkt in beide films virtueel: The Iron Giant is uiteindelijk zachtaardig en de angst voor hem is onterecht gevoed door de culturele weergave van Robots op de televisie’s van de fifties. In Matinee blijkt de dreiging in de bioscoopzaal vaker wel dan niet slechts de virtuele dreiging van een van de foefjes van Lawrence Woolsey en is de daaropvolgende angst gevoed door politieke indoctrinatie. Dat de regering popcultuur gevaarlijk noemt, of de robot gevaarlijk noemt, zorgt ervoor dat de boel uit de hand loopt: dat het gevaar reëel wordt. De redding zelf blijkt uiteindelijk afkomstig van de gedemoniseerde popcultuur. De redding van de dag is te danken aan Superman-bedenkers Jerry Spiegel & Joe Schuster en Lawrence Woolsey.

Een blik op mijn top 10 leert mij dat mijn smaak erg consistent blijkt te zijn. Zo zijn er drie films over de apocalyps (Stake Land, Melancholia, Contagion), twee dystopische toekomstvisies (Stake Land, Scenes From The Suburbs), twee animatie-films (Tin-Tin, Rango) en drie westerns (Rango, Stake Land, True Grit). Sowieso was 2011 een jaar wat voor mij op maat gesneden leek, met nieuwe en goede films van Spielberg, Spike Jonze, Steven Soderbergh, The Coen Brothers, Tom Tykwer, Nicolas Winding Refn, Miike Takashi, Brad Bird, Sofia Coppola, Joe Dante, Mark Romanek, Wes Craven en Terence Malick. Helaas was er ook een film van een van de weinige regisseurs die ik hartgrondig haat, en dat brengt mij ook bij de flop van het jaar.

Flop van het jaar: Sucker Punch .
Toonde met vorige films Zack Snyder zich al xenofoob (300), homofoob (300, Dawn of the Dead), geweldsverheerlijkend (Watchmen, 300), en transfoob (300), met Sucker Punch voegt hij ook misogyn aan het rijtje toe. Verkapt als relaas over girlpower, maar vol fetisjerende beelden van tienermeisjes. Dat de “female empowerment” aan het einde het gevolg is van een lobotomie laten de Sucker Punch-apologeten wijselijk achterwege. En zelfs als je op een of andere bizarre manier voorbij de abjecte blik op vrouwen heen kan kijken blijft Sucker Punch het filmische equivalent van het kijken naar iemand anders die aan het gamen is. Het is ongetwijfeld “awesome”, maar als kijker voel je je buitengesloten van het van-de-pot-gerukte geweld. Oersaai en verwerpelijk, een dodelijke combinatie.

10. Scenes From the Suburbs
Vaak sjoemelt men wat in eindejaarslijstjes, en dat doe ik nu ook. Scenes from the Suburbs is namelijk een korte film. Spike Jonze maakte samen met de band Arcade Fire een dystopische toekomstvisie gebaseerd op Arcade Fire’s conceptalbum The Suburbs. Voor een duistere visie op de menselijke toekomst houdt de film de situaties angstvallig klein, en het drama is vooral afkomstig uit de reacties op het geweld in plaats van het geweld zelf. De fragmentarische opzet blijkt te werken, want Scenes from the Suburbs spoort aan tot denken. Niet alleen over de filosofische implicaties, maar ook over beweegredenen van de personages kan nog lang nagepraat worden.

9. Stake Land
De beste film op Imagine (het voormalige Amsterdam Fantastic Film Festival). Met een angstvallig klein budget weet regisseur Jim Mickle een uiterst sterke post-apocalyptische horror neer te zetten. De film neigt bij vlagen naar een western, inclusief de karakterschets van de hoofdpersoon: een ruige, Charles Bronson-achtige Cowboy van weinig woorden die het aan de stok heeft met beestachtige, door oerinstincten gedreven vampiers. Een film die bij vlagen melancholisch en poëtisch is, maar die eveneens bruut en sluimerend spannend kan zijn waar nodig. Een film die ook politiek gelezen kan worden, zeker getuige het laatste shot, dat Canada neerzet als positief alternatief van een hels Amerika.

8. We Need to Talk About Kevin
Een uiterst beklemmend psychologisch drama, dat bij vlagen de arthouse-versie lijkt te zijn van The Omen. De verschrikkingen die Tilda Swinton moet doorgaan in de opvoeding en de nasleep van de opvoeding van haar disfunctionele zoon Kevin grijpen je bij de keel. Niet in de laatste plaats vanwege Swinton’s briljante acteerwerk, maar ook vanwege Lynne Ramsay’s grip op de materie. Door de ongewone en afwijkende montage en cameravoering weet ze de film onder je huid te laten kruipen, en het fantastische gebruik van de kleur rood spookt na afloop nog dagen door je hoofd.

7. The Adventures of Tintin: The Secret of the Unicorn
De beste actiescène van het jaar blijkt geanimeerd. De achtervolging door een Marokkaanse havenstad bestaande uit één enkele camerabeweging is tamelijk briljant te noemen. Spielberg blijkt nieuwe inspiratie gevonden te hebben in de technische mogelijkheden van motion capture. Dit levert zijn meest speelse, en beste film in jaren op. Fans van stripheld Kuifje mogen ook blij zijn, want Spielberg blijft opvallend trouw aan de avontuurlijke slapstick van de jonge reporter, vertaalslag naar 3d-animatie daar gelaten.

6. Melancholia.
Lars Von Trier vergelijkt depressie met het einde van de wereld. In Melancholia is Kirsten Dunst net als de planeet Melancholia. Dunst, die op een ramkoers zit met het noodlot en wiens depressie, net als de planeet compleet genegeerd wordt terwijl deze alles rondom haar kapotmaakt. Lars Von Trier’s ontleding van zijn eigen depressie komt pijnlijk dichtbij voor mensen die depressie in de naaste omgeving hebben meegemaakt. Waar de film niet emotioneel rauw en eerlijk is, daar is de film symbolisch ongrijpbaar en zweverig. Vreemd genoeg werkt de combinatie nagenoeg perfect, waarbij zowel begin als einde memorabel zijn vanwege hun glorieus kitscherige beeldenpracht, en het middenstuk memorabel is vanwege de emotionele rauwheid.

5. Drei
De beste openingsscène van het jaar zit in de nieuwe film van Tom Tykwer: telefoonpalen blijken de inspiratie voor een poëtische samenvatting van het leven. De rest van de film bevat nog meer geïnspireerde beeldgrappen zoals cut-out-animatie, odes aan de stille film en perfect gebruik van splitscreen. Het verhaal is bij vlagen misschien wat pretentieus, wat te danken is aan het kunstmilieu waar de personages zich in bevinden. Maar net als sommige moderne kunstwerken gaat de pretentie gepaard met ontwapenende humor en emotionele diepgang. Als pleidooi voor polygamie en seksuele vrijheid is de film ook nog meer dan geslaagd. Een film die toont dat Tykwer met ingehouden dramatisch materiaal nog steeds een ontroerende, grappige en visueel unieke film neer kan zetten.

4. Rango
Gore Verbinski wist me compleet te verrassen met deze animatie-western. Vreemd, afwijkend en bij vlagen compleet hilarisch. De naamloze held, die zichzelf Rango doopt en een dorp redt van een ondergang blijkt alleen geen cowboy, maar een kameleon. Dat betekent niet dat de film niet veel leent bij de westerns. Zo is er een hilarische cameo van een aloude bekende revolverheld en kent de film verwijzingen naar allerlei westernelementen als de creepy goudzoeker, de dame die haar boerderij moet beschermen, de incestueuze redneck-familie en een achtervolging per huifkar. Maar ook luchtgevechten ala Star Wars, een ode aan Apocalypse Now, een absurde toneelgroep, een nachtmerrie-scène met opwindvis en een cameo van een Hunter S.Thompson-lookalike. De prachtige animatie en afwijkende vormgeving zijn de kers op de absurde taart.

3. Contagion
Soderbergh maakt ook een kleinschalige apocalyptische film, waarbij het zich vlug spreidende virus op zeer realistische wijze benaderd wordt. De wetenschappelijke benadering van een mondiale virus-uitbraak zorgt ervoor dat de film wars is van overdreven poeha en absurde genre-wendingen. Alle horror komt van de manier waarop Soderbergh filmt: met besmettelijke objecten op de voorgrond en op ooghoogte. Even eerlijk en klein is de film in zijn emotionele uitwerking: de film doet een pleidooi voor menselijke zelfopoffering, zonder gebruik te maken van grootse emotionele gebaren om deze opoffering (valse) dramatische kracht bij te zetten.

2. True Grit
De Gebroeders Coen maken een western zoals alleen zij dat kunnen: bikkelhard en filosofisch, maar met een flinke dosis absurde en krankzinnige humor. De film is bij vlagen hilarisch abrupt, en heeft een drietal briljante personages in de vorm van Rooster Cogburn, Mattie Ross en LaBoeuf. De dynamiek tussen de piepjonge Mattie en de oude brompot Rooster is memorabel. De film stevent af op een duistere confrontatie, maar weet zelfs in de climax noch absurde poezië te vinden. De prachtige muziek, op thema van de oude hymne “Leaning on the Everlasting Arms” geeft de film net dat beetje extra sfeer en schwung mee. True Grit blijkt een onvergetelijke western die zich kan evenaren met de vroege klassiekers.

1. Drive
Nicolas Winding Refn haalt opnieuw de jaarlijkse top 10 met Drive, een vreemd huwelijk tussen arthouse-cinema en Roger Corman’s borsten-en-bolide-films. Ryan Gosling is perfect als de Driver uit de titel. De film heeft een nagenoeg perfecte balans tussen sprookjesachtige poëtische romantiek en bruut, naargeestig geweld. Exemplarisch voor de balans is de nu al beruchte liftscène waar een filmische kus wordt afgewisseld met een naargeestige moord waar de schedel van een crimineel wordt ingetrapt. De geschokte blik van Carey Mulligan, die de misdaad van The Driver net heeft gadegeslagen, wordt afgewisseld met de verontschuldigende puppy-blik van Ryan Gosling waar de psychopathie nog net door heen schemert. Het is de perfecte illustratie van de legende van de Schorpioen en de Kikker, die ook in de film aangehaald wordt. Mulligan als kikker lijkt Ryan Gosling’s ware aard niet te kunnen rijmen met de man met wie ze net liep te zoenen. Ryan Gosling’s blik is de perfecte Schorpioen. Zijn blik spreekt boekdelen: “ik kan er niks aan doen, het zit in mijn aard”. Briljant.

Ooit wou Sam Raimi een film maken over The Shadow. The Shadow is een personage dat bekend werd via vervolgverhalen in de krant en hoorspelen, later bekend werd via comics, en uiteindelijk werdt verfilmd door Russell Mulcahy met Alec Baldwin in de hoofdrol. The Shadow is een in een regenjas gekleed personage dat vecht tegen de misdaad en via psychische krachten zichzelf onherkenbaar maakt voor vijanden. Raimi had dus de rechten tot The Shadow op het oog, maar dit mislukte. Ten gevolge creëerde hij zijn eigen superheld, Darkman. Darkman is een in een regenjas gekleed personage dat vecht tegen de misdaad en zich via latex maskers onherkenbaar maakt voor vijanden.

Liam Neeson speelt Peyton Westler, een wetenschapper die bezig is met het maken van een artificiële huid. Peyton wordt slachtoffer van een criminele multinational, die zijn lab opblaast en Peyton voor dood achterlaat. Peyton overleeft het ongeval, zwaar verbrand en door kapotte zenuwen ongevoelig voor pijn. Peyton maakt daarna gebruik van de artificiële huid en vermomd zich als meerdere mensen om binnen te kunnen dringen in het bolwerk van de multinational. Wat de zaak compliceert is dat Peyton’s vriendin, die hem dood waande, inmiddels date met de eerder genoemde multinational.

Sam Raimi laat zich in Darkman overduidelijk inspireren door andere superhelden. Het economische gekonkel binnen de misdaad is grotendeels afkomstig uit de Batman-comics, de aankleding van Darkman is geïnspireerd door The Shadow, en ook de vele maskers zijn geen nieuw idee. Raimi smeed ze echter samen tot een nieuwe superheld die blijft staan vanwege het uitstekende acteerwerk van Liam Neeson.

Wat Darkman onderscheid van andere superhelden is het contrast binnen de film. Aan de ene kant is de film meer geworteld in de realiteit, en daarmee een voorloper van films als Batman Begins. Darkman‘s krachten zijn wetenschappelijk verklaarbaar, en de grote schurk is baas van een multinational, wat de film een realistische achtergrond geeft. Aan de andere kant is de film bizar en grotesk. De maskers lijken een inspiratiebron voor Brian De Palma’s Mission Impossible, en Peytons brandwonden komen zo terecht uit Phantom of the Opera. Phantom of the Opera lijkt ook een grote inspiratiebron voor Darkman vanwege de agressie die Peyton’s transformatie met zich meebrengt, wat de film ook weer elementen geeft van Dr. Jekyll and Mr. Hyde.

Darkman is dan wel een film die in 1990 gemaakt is, qua stijl doet de film veel meer aan als een terugkeer naar ouderwetsche universal-horror, met eerder genoemde verwijzingen als Phantom of the Opera, en laten zien dat Sam Raimi de horror niet verleerd is. De actiescènes zelf maken knullig gebruik van het groene scherm, wat de film heerlijk gedateerd maakt. Deze combinatie van horror, jaren 50-pulp-serials, jaren 80-actie en een vleugje jaren 70 crime-exploitation maakt van Darkman een snufje campy, maar voornamelijk heel erg vermakelijke en tijdloze actiefilm. Een van de interessantste superhelden, en het bewijs dat een goede superheldenfilm geen comic als bronmateriaal hoeft te hebben.

De Kerstman en Sinterklaas. Ze hebben eenzelfde oorsprong, en zijn beiden even dubieus. Om me nader te verklaren: vind geen enkele ouder het vreemd om hun kinderen te vertellen dat er een vreemde man de schoorsteen binnenkomt, je snoep geeft als je lief bent en je bestraft als je stout bent? Terwijl ze wel hun kinderen voor blijven houden geen snoep aan te nemen van vreemden, en ze waarschuwen voor inbrekers. De Kerstman als pedofiel, het is niet de enige duistere variant op onze kindervriend. Ook de folkloristische kant is duister, en Rare Exports speelt daar duidelijk op in.

In veel folkloristische vertellingen over de Kerstman/ Sint Nicolaas wordt deze vergezeld door een demonische handlanger of sjamaan. Ook onze Zwarte Piet begon als Zwarte Pieter, een demon uit de hel die Sint Nicolaas bijstond. In Oostenrijk vieren ze nog steeds eenzelfde variant, waarbij de Kerstman een tegenhanger kent, de demon Krampus, die kinderen in de oven stopt en hun botten eet. Zowel de pedofiele als de folkloristische Kerstman liggen ten oorsprong aan Rare Exports: A Christmas Tale, een van de leukste kersthorrors aller tijden.

Voordat Rare Exports: A Christmas Tale uitkwam waren er eerst twee shorts. De reeks begon met Rare Exports Inc. die de geheimen achter het plot pas vrij laat prijsgeeft. De film begint aanvankelijk als een natuurdocumentaire, waarbij een jager jaagt op een wild beest. Pas vrij laat wordt vrijgegeven dat dit beest een kerstman is, een duister wezen dat ten grondslag ligt aan de fabels en legenden.

Als het beest gevangen is wordt het gedomesticeerd totdat deze dienst kan doen als Kerstman. Het idee van een grote corporatie die Kerstmannen creëert om in de vraag van kerstmannen te voorzien is een briljant gegeven, en de film geeft al een flinke aanzet voor wat in Rare Exports: A Christmas Tale volledig uitgeschreven zal worden. De short is nog wat aan de schetsmatige kant: het is enkel een leuk idee, maar het komt nog niet volledig tot wasdom.

In Rare Exports Safety Instructions wordt het idee verder uitgewerkt en het universum uitgebreid. Ook hier wordt een ander genre uitgeprobeerd. In plaats van een natuurdocumentaire is de film een instructie-film, bedoeld voor intern gebruik binnen het bedrijf Rare Exports. De film begint met een scène van onheil, waar we voor het eerst zien wat voor schade de kerstmannen kunnen aanrichten. Dit is aanleiding voor een raamvertelling waarin korte vignetten getoond worden die tonen hoe je de kerstman écht kwaad kunt maken.

Deze provocaties van Santa Claus worden later beter uitgewerkt in Rare Exports: A Christmas Tale, maar het is wel een uitstekende uitdieping van het onderwerp. De morele kant van Santa Claus wordt geïntroduceerd, waarbij de rol van Jolly Old Nick als beoordelaar benadrukt wordt. Ben je naughty (oftewel roken, drinken en vloeken) dan gaan zeer letterlijk de koppen rollen.

Rare Exports: A Christmas Tale gaat verder waar de shorts ophielden, maar verandert ook bepaalde elementen. Zo zijn de bebaarde oude mannen uit de eerste twee shorts geen “echte” kerstmannen meer, maar slechts de hulpen/elven van een satanisch-folkloristische tientonnerkerstman die als een demon in de gewelven van de aarde leeft. De personages moeten alle elementen uit de eerste twee filmpjes nog ontdekken, en de film fungeert daarmee als prequel van de twee shorts.

De film benadrukt meer dan de vorige shorts de folkloristische elementen van de Santa-mythos. Eveneens wordt de pedofiele subtekst extra benadrukt, wat er voor zorgt dat de elven hier letterlijk aangetrokken worden door kinderen. Door de focus van de elven op kinderen, op een lustige manier, moet je ook een paar sterke kinderen als protagonisten hebben. Was Rare Exports Inc. een natuurdocumentaire, en Rare Exports Safety Instructions een bedrijfspromo, dan is Rare Exports: A Christmas Tale een familie-film. De kinderen in de film fungeren als een soort van Goonies, die onderzoek doen naar de oorsprong van de elven, en de film doet qua toon erg sterk denken aan die andere familiehorror/kerstklassieker Gremlins. In tegenstelling tot Gremlins is er geen grote focus op (cartoonesk) geweld, maar des te meer op slopende spanning. De film neigt, zeker met de rol van Amerikanen rond de poolcirkel, qua sfeer erg naar The Thing, zonder de ziek naargeestige sfeer van de laatste. De toon blijft uiteindelijk luchtig, tienervriendelijk zelfs, wat mede te danken is aan de ludieke slotscènes die de eerste twee Rare Exports-films remaken. Dit maakt van Rare Exports een van de weinige films die én een sequel, én een prequel, én een eerste film in een speelfilmreeks, én een remake én werkelijk goed is.

The Muppets begonnen ooit als een gewelddadig en anarchistisch zootje in de tv-pilot Sex and Violence, maar met de introductie van Kermit the Frog in de tv-serie The Muppet Show bestond pas echt de muppet- formule. Een mix van nostalgische hang naar variétéshows van weleer gemixt met chaotische slapstick. Het was even anarchistisch als sentimenteel. Het leuke van The Muppets was de opzet die verwees naar backstagemusicals, waarbij we de pop achter slechte komieken als Fozzy Bear, incompetente spreekstalmeesters als Kermit en arrogante actrices als Miss Piggy leerden kennen. Dit succes van menselijkheid van de poppen, en een hang naar bizarre en oerflauwe kwinkslagen werd opgemerkt door Hollywood en een trits aan films volgde.

De eerste film was The Muppet Movie, de origin-story van The Muppets, die laat zien hoe het allemaal ontstond. Backstagemusical word ingeruild voor prequel, maar wat blijft is de briljante mix tussen idiote oneliners, chaos en nostalgisch sentimentele liedjes en persoonlijke kleine scènes. Het knappe van The Muppets is dat deze lappen stof compleet tot leven komen.

Ook vervolgen The Great Muppet Caper en Muppets Take Manhattan waren tegelijkertijd nostalgisch in hun hang naar oude instituten (respectievelijk heist- en spionage-films in The Great Muppet Caper en backstagemusical en broadwaymusical in Muppets Take Manhattan) en anarchistisch in hun chaotische en dubbelzinnige humor. De nadruk ligt echter altijd op de personages en de muziek, waarbij heerlijk ouderwetse crooners langskomen en er in Muppets Take Manhattan zelfs ruimte is
voor beschouwing van de verloren vriendschappen.

Na deze drie wat ouderwetsere films begon echter het begin van het einde. The Muppets moesten kennelijk gemoderniseerd worden, waarbij voor het eerst verwijzingen naar genre ingeruild werd voor letterlijke remake. The Muppets’ Christmas Carol is een film die het oude Dickens-verhaal opnieuw gebruikt voor een muppet-versie. Het is geen slechte film maar de balans raakt zoek. The Muppets zijn populair dus alles moet grootser. De liedjes zijn groter opgezet, de film is sentimenteler en dramatische en de humor neigt nog meer naar slapstick en is nog chaotischer. The Muppets verliezen helaas wel hun menselijkheid en in Muppet Treasure Island is er alleen nog maar sprake van anarchie en slapstick. Zelfs alle dramatische spanning is ingeruild voor chaos.

Het gaat echter helemaal mis wanneer The Muppets onderdeel worden van The Disney-corporation. De films worden goedkoper en de humor nog flauwer. Hoewel er in Muppets From Space nog gepoogd wordt een karakter uit te diepen is de film een aaneenschakeling van flauwe postmoderne grappen, filmverwijzingen en onlogische deus-ex-machinas. Nul verhaal, nul inhoud. De nagels in de doodskist zijn echter It’s A Very Merry Muppet Christmas Movie en A Muppets Wizard of Oz, twee goedkoop gemaakte tv-films die alles verneuken waar The Muppets voor stonden. De humor is nul, de verwijzingen nemen de overhand en de films zien er niet uit. Jim Hensons naam wordt bezoedeld met deze filmremakes van It’s A Wonderful Life en A Wizard of Oz, die niet alleen The Muppets-naam door het slijk halen maar ook de twee klassieke bronnen totaal bespottelijk maken. Zelfs Quentin Tarantino (!) doet hard mee een extra spijker in Kermit’s doodskist te slaan. The Muppets zijn dood, leve The Muppets.

Gelukkig verschijnt er volgend jaar een film die The Muppets nieuw leven inblaast en terug gaat naar de bron. Maar daarover volgend jaar meer.

Zéro de Conduite is een van de weinige films van de jonggestorven Jean Vigo, wiens debuutfilm A Propos de Nice zeer recent nog door Bram werd gerecenseerd. De impact van Zéro de Conduite kan niet onderschat worden. De film werd in het vooroorlogse Frankrijk verboden vanwege het subversieve element. Tegenwoordig bekeken is de film, zeker door de vele navolgers, redelijk tam. Binnen de context van zijn tijd is de film echter pure rock ‘n ‘roll.

Een groep van vier jonge kinderen wordt op de kostschool waar ze wonen onderdrukt door de leraren. Plezier en wild gedrag worden bestraft, en ook de enkele volwassenen die nog enige vorm van levendigheid vertonen worden door de directie op het matje geroepen. De directie zwaait flink in het rond met hun scepter en op een gegeven moment pikken de kinderen de autoriteit niet meer. Op een feestdag zien de kinderen hun kans en starten een revolutie in de school. Leraren worden opgejaagd en vastgebonden, voorwerpen worden door de ruimte gesmeten en vernietigd. De kinderlijke chaos word beëindigd met een vreugdedans op het dak van de school. De kinderen winnen.

De anti-autoritaire boodschap viel niet goed in de smaak in Frankrijk. In een tijd waarin de regels publiekelijk strakker nageleefd werden was de boodschap dat een kind hoort te kunnen ravotten een vreemde. En de boodschap dat een kind dat onderdrukt wordt zomaar kan én mag terugslaan werd al helemaal ontvangen met gefronste wenkbrauwen. Jean Vigo laat er namelijk geen twijfel over zijn: de kinderen hebben zijn sympathie.

De destructie blijft dan ook nog redelijk onschuldig. Niets wat niet teruggedraaid kan worden, geen fysiek geweld tegen mensen en geen schade aan het exterieur van het gebouw. Wat boeken, wat meubels, misschien wat administratie, dat is alles wat vernietigd word. Jawel, er wordt een leraar vastgebonden aan een bed, maar hoe zwaar kan dat trauma nu zijn? Het plezier van de kinderen is wat blijft hangen, en de wens terug te keren naar de kindertijd ook. Lekker van de regels afwijken en dat soort dingen.

Van de navolgers van Zéro de Conduite is If… misschien het bekendste. In If… heeft het geweld wel zeker gevolgen. Een film als If… zou Post-Columbine niet meer gemaakt kunnen worden. Een remake van een andere Zéro de Conduite-pastische is echter wel in de maak. Rock ‘n’ Roll High School, de film die momenteel een remake krijgt, is dan ook een mooie mix tussen de relatief onschuldige jeugd van Zéro de Conduite en de rebelse houding van If...

Rock ‘n’ Roll Highschool werd geproduceerd door Roger Corman. Aanvankelijk zou de film Disco High heten en gebaseerd zijn op de populariteit van de disco-muziek. Toen Allan Arkush en Joe Dante aangesteld werden om het script te schrijven veranderde de film in een ode aan rock ‘n’ roll. Alan Arkush is geobsedeerd door Rock ‘n’ Roll en wist The Ramones te strikken voor de muziek. De ode aan Zéro de Conduite komt waarschijnlijk van Joe Dante, die zijn liefde voor klassieke cinema niet onder stoelen en banken steekt. Het overgrote gedeelte van Rock ‘n’ Roll Highschool werd geregisseerd door Arkush, maar een aantal scènes zijn het werk van Jerry Zucker (een van de namen achter Airplane) en Joe Dante.

Net als in Zéro de Conduite is er sprake van een onderdrukking van de jeugd. De wat oudere leeftijd van de kinderen, in dit geval pubers, haalt aanvankelijk de angel uit de film. De onderdrukking en de revolutie komen tammer over wanneer deze draait om pubers in plaats van om jonge kinderen. Wat Rock ‘n’ Roll Highschool wel een eigen sfeer geeft is de focus op de muziek van The Ramones. De heerlijke soundtrack geeft de film al een eigenzinnige toonzetting. De subversieve boodschap die uitgaat van The Ramones, en die de jongeren op de school bij de strot grijpt, valt niet in goede aarde bij ouders en bestuur. Wanneer de directie er voor zorgt dat de hoofpersoon, Riff Randal (Carrie‘s P.J. Soles), en haar vriendin Kate Rambeau niet naar het concert van The Ramones kunnen neemt het tweetal wraak. The Ramones worden uitgenodigd op het schoolterrein en geven een concert.

En daar verandert de film in een halfslappe versie van If… Onder de dreinende klanken van The Ramones beginnen de jongeren orgastisch te dansen terwijl de ouders geschokt toekijken. De ouders proberen de kinderen te cockblocken, maar dat nemen de pubers niet in dank af. Stoelen en tafels vliegen door de lucht, ouders worden opgejaagd en The Ramones schalt door de speakers. Er is geen sprake van een body-count, maar het geweld gaat verder dan in Zéro de Conduite. De film eindigt namelijk met een flinke explosie waarna de vele ruiten sneuvelen en het schoolgebouw ten onder gaat in een vlammenzee. The Ramones, die eigenlijk de helden van de film moeten voorstellen, veranderen de kids in een soort Guerilla-strijders die er niet voor terug deinsen gebouwen op te blazen.

Als Zero for Conduit staat voor jeugdige chaos en If… staat voor adolescente anarchie dan is Rock ‘n’ Roll High School over het geheel genomen symbool voor postmoderne puberteit. De humor zit vol verwijzingen, oerflauwe vondsten (labaratoriummuizen die leer gaan dragen na het luisteren naar The Ramones) en melige musicalscènes. De film heeft een haat-liefde-verhouding tegenover volwassenen (zo is Roger Corman-maatje Paul Bartel een van de sympathieke volwassenen in de film), een weerzin tegen autoriteit en een hang om alles te ondermijnen. Maar net als bij een puber blijft het vooral veel geschreeuw, maar weinig echte anarchie. Rock ‘n’ Roll Highschool is nog best mild, en zijn personages ook. Afgezien van die explosie aan het eind dan. Maar pubers houden nu eenmaal van explosies (kuchmichealbaykuch).

Paul Verhoeven’s Robocop is een unicum, een ijzerharde, bloederige, bombastische actiefilm mét inhoud. Het verhaal over agent Murphy, die na een dodelijk ongeluk weer tot leven wordt gebracht als cyborg, kreeg twee vervolgen, die geen van beiden enige indruk maken. Ik zal in dit artikel alle drie de films met elkaar vergelijken en zo proberen aan te tonen wat het origineel wel heeft en de vervolgen niet.

Het origineel van Paul Verhoeven is een samensmelting van het Jezus-verhaal, Frankenstein en een flinke dosis cyberpunk. Cyberpunk is een genre wat het verschil tussen mens en machine onderzoekt, en dat is een idee wat ook aan Robocop te grondslag ligt. Is Murphy, na zijn wederopstanding mens of machine? Dit dilemma komt naar voren in zijn onvermogen om bevelen te negeren, waardoor zijn taak machinale restricties heeft. Murphy zit vast in het systeem, en is zijn menselijkheid kwijt, wat hij de hele film probeert terug te winnen. Paul Verhoeven licht op het audiocommentaar een scène uit, waarin Murphy/Robocop een schietoefening houdt op potjes babyvoeding: als mens had hij een familie kunnen krijgen maar nu zijn omgeving en ook hijzelf hem als een machine zien, is dat geen mogelijkheid meer.

Maar interessanter is de parallel met het leven van Jezus. Voordat Murphy sterft wordt hij in zijn handen geschoten, hij wordt weer tot leven gewekt, en aan het einde van de film loopt hij over water (ondiep water, maar wel water). Net als Jezus wordt Murphy zowel als redding en gevaar gezien, vanwege zijn rol als buitenstaander. Jezus als half-mens/half-God stond buiten zijn omgeving vanwege zijn wonderlijke gaven, en Murphy als half-mens/half-robot staat buiten zijn omgeving vanwege zijn afwijkende aanpak. De diepere onderlagen in het verhaal worden hier en daar ingewisseld voor vleugen bijtende satirische reclame’s, die zo rechttoe rechtaan zijn dat ze een welkome afwisseling vormen.

Robocop 2 laat de Jezus- en Frankensteinparallelen voor wat ze zijn, en richt zich volledig op de satirische toon. De vele geweldsuitbarstingen hebben nu geen enkele diepere lagen meer, of de emotionele tragiek van het origineel, maar richt zich vooral nog op het cyberpunkaspect. Naast het conflict tussen mens en machine in het cyberpunkgenre, richt deze zich, meer dan het origineel, op de negatieve impact van technologie op de maatschappij. In het origineel was er vooral bijtende satire op grote corporaties (ook een cyberpunkaspect) , hier is het de technologische voortschrijding die het moet verduren. Robocop krijgt het aan de stok met Robocop 2, die nergens de menselijke eigenschappen krijgt van de originele Robocop, en met een bende onderwereldfiguren, die vooral een slechte parodie zijn van talloze gangsterfilms.

Het origineel was hard, bloederig en luidruchtig, maar bood een tegenhanger met gematigde scènes, een emotioneel verhaal en diepere lagen. Robocop 2 is slechts luidruchtig, bloederig, hard. Een teken daarvan is dat de satirische reclamespots veel vaker terugkeren, en ook veel duidelijker van toon zijn. Dat is exemplarisch voor de rest van de film, die de geweldophemelende toon van schrijver Frank Miller kenmerkt. De meest bizarre keuze van de film is echter dat de tweede grote schurk van de film gespeeld wordt door een 14-jarige zonder een greintje talent.

Robocop 3 maakt gelukkig niet dezelfde fouten als het vervolg: helaas wel veel andere. Regisseur Fred Dekker maakt eerder de geniale komedie’s Monster Squad en Night of The Creeps, die beiden een mooie balans wisten te vinden tussen horror en jeugdige onschuld. Helaas past dit niet bij Robocop, waardoor het obligatoire lieve meisje, de jetpacks, en de robotninja uit een kinderfantasie nogal botsen met de bloederige dood van een belangrijk personage, gewelddadige politiekorpsen en milde maatschappijkritiek. Wat de vervolgen ons leren is dat de stijl kopiëren van het origineel niet altijd een goede film oplevert, wanneer men de inhoud vergeet, en dat een knieval naar een jonger publiek juist nogal een vreemde hybride oplevert: Robocop 3: half kind/half oorlogsmachine.