Vijf jaar geleden was ik zelf enkele dagen in New Orleans, een aantal weken voor de overstromingen, en als ik eerlijk ben herinner ik me ook vooral het cliché beeld dat toeristen hebben van de stad: het French Quarter en het omliggende moeras. Natuurlijk heb ik meer gezien van de stad, waaronder Algiers en een ruige buurt waar op elke hoek een stel agressief kijkende zwarte jongemannen ons in onze auto weg probeerde te staren. Mogelijk was dit een van de restanten van het infameuze Storyville waar jazz ‘opgegroeit’ is en de criminaliteit altijd hoog is geweest. Maar afgezien van deze minuten dat we met de auto een verkeerde afslag hadden genomen heb ik zoals zovelen weinig van het ‘echte’ New Orleans gezien, het New Orleans waar Treme zich in afspeelt.

Lees de rest van: Treme: Bourbon Street Blues

Als fervent filmkijker kom je heel af en toe een film tegen die zijn kijker op elk vlak weet te overweldigen, zonder dat je het door hebt gehad tijdens kijken. Het grootste probleem is dan niet als eerste een kwestie van verwerken, maar ook het definiëren. The Happening is zo’n film. Want wat heb ik eigenlijk bekeken? Een komedie? Een homage? Een serieus bedoelde thriller? Zo, enkele minuten na het kijken van de film, kan ik niet verder komen dan dat M. Night Shyamalan een ondefinieerbare film heeft gemaakt. Het enige dat duidelijk is, is dat het over een kleinschalige apocalyps gaat, een thema waar ik ooit eens heel veel aandacht aan wou besteden door middel van stapsgewijze recensies. En laat ik nou net die stappen nodig hebben om er achter te komen wat dit is.

Even een recap: op 13 april 2009 kondigde ik een langdurige serie aan waarin ik Apocalyps films zou gaan bespreken. Een maand later plaatste ik een Mad Max 2 recensie waarna ik er een jaar lang niets meer mee deed. Nu heb ik dat besloten weer op te pakken.

Lees de rest van: The Happening (2008)

Deze week bespreek ik van Spielberg zijn allereerste sequel, iets wat hij nog vier keer later zou doen. Ook bespreek ik twee afleveringen van een minder bekende televisiereeks, Amazing Stories, voor wie ook Martin Scorsese, Joe Dante en Clint Eastwood ooit segmenten regisseerden.

Lees de rest van: Spielberg Saturday (6)

Journalist David Simon en politieman Ed Burns zijn de koningen van televisieland. De afgelopen tien jaar produceerden zij twee van de beste miniseries van het decennium (The Corner en Generation Kill) en maakten The Wire, misschien wel de beste serie aller tijden. Dus toen Simon een nieuw project aankondigde – dit keer zonder Burns – waren de verwachtingen torenhoog. Met knikkende knietjes zat ook ik te wachten tot afgelopen zondag in de V.S. de eerste aflevering werd uitgezonden. De komende tien weken* zal ik daarom donderdags mijn gedachtes over en analyse van elke aflevering van Treme plaatsen. Wil je meekijken en lezen, zul je van het internet gebruik moeten maken. De VPRO heeft de serie wel al aangekocht, dus ooit zal de serie ook in Nederland te zien zijn.

Lees de rest van: Treme: life is a goddamn gig

Kathleen Conklin (gespeeld door Lili Taylor) studeert filosofie en leeft in New York. Ze leidt een teruggetrokken bestaan waarin haar ijver om af te studeren haar enige doel lijkt te zijn. Niettemin is ze wel een studente met een eigen gedachtegang en zet ze, aan het begin van de film, vraagtekens bij het veroordelen van een bepaalde heerser terwijl in principe een heel volk schuldig zou zijn. Ze doelt op de My Lai Moorden in 1968 waar bevelhebber William Caley als symbool werd gebruikt voor de foute keuzes van velen. Een zondebok. Niet zo gek veel later wordt Kathleen meegesleurd door een mysterieuze vrouw die haar met overtuiging vraagt te zeggen of ze wil ophouden met wat ze doet. Kathleen verweert zich wat, maar is zo overdondert door de plotselinge daad dat voor ze ook maar denkt aan weg te komen van dit ongeval, de mysterieuze vrouw haar gulzig in haar keel bijt. Een van de weinige vampierconventies die regisseur Abel Ferrara laat terugkeren om aan te tonen dat het een vampierfilm is. Want eigenlijk is het dat dan ook weer absoluut niet.

Lees de rest van: The Addiction (1995)

Drie films, twee klassiekers. Spielberg bevestigt zijn reputatie als klasseregisseur. De twee iconen die hij neerzet zijn tijdloos. De ene werd het logo van Spielberg’s productiebedrijf, de ander kreeg drie vervolgen. De derde film, een segment in een compilatiefilm, ging roemloos ten onder. En terecht.

Lees de rest van: Spielberg Saturday (5)

Al eerder weidde ik twee artikelen uit over het groeiende oeuvre van Eli Roth en dat de arme man meer erkenning zou moeten krijgen voor zijn werk. Alle drie de films en de dingen ertussen druipen van visie en zijn eigenzinnigheid. Echter werden de films van Roth wel met open armen ontvangen en haalden ze miljoenen binnen, terwijl er genoeg filmmakers rondlopen die geen van beide hebben gepresteerd in de afgelopen tien jaar. Niet dat ze het niet verdienen, verre van zelfs, ze maken vaak prachtige films, maar hun visie is zo eigenzinnig dat het door het grote publiek niet op prijs wordt gesteld.
Ik koos vijf filmmakers uit die in het vorige decennium hun debuut hebben gepresenteerd, maar volledig werden genegeerd of totaal verkeerd werden begrepen door het publiek.

Lees de rest van: De onderhond, een decennium lang

De gebroeders Maysles en D.A. Pennebaker mogen dan de meest erkende namen van de Direct Cinema stroming zijn, Barbare Kopple’s Harlan County U.S.A. is wat mij betreft de beste film (voor een bespreking van wat Direct Cinema is raad ik de tweedelige analyse van Rik Niks aan die je hier en hier kunt vinden). Ondanks dat de film ontzettend afwijkt van het “fly on the wall” principe en allesbehalve afstandelijk is, niet in de laatste plaats omdat enkele mensen in de documentaire de filmmakers letterlijk betrekken bij wat ze filmen. Blijf maar eens afstandelijk met een revolver op je gericht. Maar goed, hoe puur, afstandelijk en ongemanipuleerd zijn de meeste bekende Direct Cinema nou eenmaal werkelijk?

Lees de rest van: Harlan County U.S.A. (1976)

Vorige week stond ik al kort stil bij twee van de films van Andrzej Wajda, de grote Poolse regisseur die furore maakte in de jaren tussen WO II en het tijdperk waarin hij door leerling Roman Polanski (2e van links in bovenstaande still uit A Generation) overschaduwd werd. De twee films in kwestie, Kanal en Ashes & Diamonds, betrok ik in een stukje over films die in het tijdsbestek van een dag afspelen. Gezien ruimere aandacht voor de gehele oorlogstrilogie waarbinnen de twee films vallen op zijn plaats is, vandaag een focus op de achtereenvolgende oorlogsfilms A Generation (1955), Kanal (1957) en Ashes & Diamonds (1958).

Lees de rest van: Gedoemde heroïek in Poolse oorlogstrilogie