Zoals Fritz Lang met zijn Metropolis, Spione en M een belangrijke bijdrage leverde aan de ontwikkeling van respectievelijk de science fiction film, de spionagethriller en de film noir, zo creëerde hij met het personage Dr. Mabuse een archetype bad guy waar menig regisseur van misdaadfilm nog steeds schatplichtig aan is. De op figuren als Fu Manchu en Fantômas gebaseerde Dr. Mabuse genoot reeds populariteit door de boekencyclus van Norbert Jacques, toen Lang in 1922 de meer dan 4 uur durende verfilming Dr. Mabuse, der Spieler uitbracht. Later volgden nog twee films met Dr. Mabuse: Das Testament des Dr. Mabuse (1933) en Die 1000 Augen des Dr. Mabuse (1960).

Lees de rest van: Dr. Mabuse: Beeld van een tijd?

Vroeger was alles beter, tenminste, wel op horrorgebied. Horrorfilms waren nog sfeervol, en men durfde risicos te nemen. Tegenwoordig wordt sfeer ingeruild voor ingewanden, en wordt originaliteit ingeruild voor de zoveelste gemartelde vrouw en gemaskerde killer. Men neemt geen risico’s meer, en houd zich aan bepaalde ongeschreven wetten, waardoor er een eenvormigheid ontstaat die de moderne horrorfilm kenmerkt. Een van de ongeschreven wetten van de moderne horrorfilm is dat een historische setting not done is. Dat heeft drie redenen: de eerste is dat het ouderwets gevonden wordt (net zo “ouderwets” als de nu nog steeds heel erg sfeervolle Universal-horrors, die vaak een historische setting hebben). Ten tweede is horror tegenwoordig een low-budget aangelegenheid, en om een geloofwaardige historische omgeving tot leven te roepen heb je centen nodig. Derde is dat er gedacht wordt dat het (voornamelijk jonge) publiek alleen relateert met hedendaagse personages. Een historische setting is voor de kijker moeilijker identificeerbaar. Een van de beste horrorfilms van de laatste vijftien jaar breekt echter met al die vooroordelen. Ravenous durft het wel aan, zij het met een relatief groot budget, een horrorfilm in historische tijd te situeren, en daar wordt het alleen maar een betere film van.

Lees de rest van: Ravenous (1999)

Door een toeval zag ik afgelopen week achter elkaar twee films waarin de hoofdpersoon een kunstschilder is. Doordenkend valt op dat schilders veelvuldig films bevolken, zoals figuren met artistieke beroepen als (toneel)regisseur, acteur of schrijver vaker en bepalender opduiken dan bakkers, groentemannen en bouwvakkers. Een ideaal verlengstuk voor een regisseur die iets wil duiden rond kunstenaarschap, zonder dit zo direct te willen doen door een filmregisseur op te voeren. De beeldend kunstenaar is daarbij wellicht extra geliefd vanwege zijn visuele focus; niet voor niets hebben regisseurs vaak een achtergrond in die richting. Vijf uiteenlopende films waarin het hoofdpersonage (niet) schildert.

Lees de rest van: De regisseur gepersonifieerd als beeldend kunstenaar

Ooit nam ik mijzelf voor nooit dat Borsato vehikel te bekijken, al zou het de enige redding zijn uit een ondraaglijke situatie. In mijn achter- en voorhoofd wist ik dat het twee uur durende reclamespotje voor War Child niet minder ondraaglijk zal zijn dan welke willekeurige scène uit Saw dan ook. Echter ontstond er in mijn programmering op het NFF een gapend gat waar slechts Wit Licht naar voren sprong als kijkbare kandidaat. Het was daarbij net een half uur geleden dat ik de trage over de grond slepende lichaamsdelen van Oogverblindend onder mijn neus had gehad, dus had ik genoeg reden om even twee uur weg te zakken bij een veramerikaniseerd stukje heldendaden. Prima, dacht ik, want de twee opvolgende films van dezelfde dag zouden ook nog wel eens een flinke zit kunnen zijn.

Lees de rest van: NFF09: Wit Licht

Inleiding: Na de rumoer rondom de Oscar inzending van dit jaar, was ik benieuwd geraakt naar het huidige aanbod van de Nederlandse film. En waarom worden we niet erkend in de rest van de wereld? Ik trok mijn stoute schoenen aan en besloot tijdens het Nederlands Filmfestival naar dit antwoord te zoeken. Op de officiële Twitter houd ik mijn escapades al sinds vrijdag bij, maar mijn uitgebreidere ervaringen zijn natuurlijk aankomende week hier te lezen.

Overal hing opeens een poster waar een haast onherkenbare Georgina Verbaan verloren tegen een muur aan zit en het lijkt alsof de layout door een bak vol olie en poep is gehaald. De poster voorspelde op die manier een ruw geschoten film waarin het drama tot een hoge intensiteit geraakt, iets dat naar mijn weten ook nog eens redelijk in contrast staat met de rest van Verbaans carrière. Daarnaast spraken kritische tongen over de ‘enfant terrible’ van de Nederlandse cinema en leek de film zich te ontpoppen als de antifilm van het jaar: moeilijk, zwaar, gelaagd, het publiek tot het uiterste drijvend. Niets weerhield mij ervan dit op het grote doek te ervaren, Oogverblindend zou mijn kritiek op de Nederlandse film haast wel moeten bijschroeven.

Lees de rest van: NFF09: Oogverblindend

Psycho, Psycho, Psycho. Ik heb mijn adoratie voor die film nooit onder stoelen, banken of andere zitobjecten gestoken, en ik blijf erbij dat het een van de beste films van Hitchcock en sowieso een van de beste films ooit gemaakt is. Tot voor kort had ik het nooit in mijn hoofd gehaald dat ik een van de vervolgen van Psycho zou gaan kijken (het zijn er vier: Psycho 2, Psycho 3, Bates Motel en Psycho 4: The Beginning). Tot het Britse filmtijdschrift Empire een redelijk lovende recensie plaatste van de drie officiële vervolgen (Bates Motel is officieus). Empire geeft wat mij betreft altijd redelijk met mijn smaak overeenkomende cijfers aan films, dus ik besloot me er toch aan te wagen. Het zou me benieuwen, want wie de schoenen van Psycho probeert te vullen moet van goeden huize komen. De film vult de schoenen van Psycho niet, sterker nog, hij probeert het niet eens.

Lees de rest van: Psycho II (1983)

Vorige week trachtte ik enkele kenmerken te benoemen die als rode draden lopen door het oeuvre van de vooral van zijn westerns bekende John Ford. Herkijk van The Searchers bracht me hier toe, in een poging deze te kunnen plaatsen in het geheel van zijn oeuvre, daarmee hopende dat onvermoede kwaliteiten van het werk zich aan me zouden openbaren. Is The Searchers namelijk niet een van de grootste films aller tijden? Regelmatig verkozen tot een van de 10 beste films aller tijden (Sight & Sound), hoog op de AFI 100 (# 12) en compilatielijst They Shoot Pictures 1.000 (# 7), kortom, de ultieme western?

Lees de rest van: John Ford & The Searchers (2/2)

De watersnoodramp van 1953 is de grootste en in ieder geval bekendste ramp die ons land tot op heden te verduren heeft gekregen. Nog altijd wordt er gesproken over de desastreuze gevolgen van de doorgebroken dijken, het staat in de canon van de Nederlandse geschiedenis, en het is de aanleiding om het Nederlandse volk een schouderklopje te geven om de Delta-werken, die er naar aanleiding van de ramp zijn gebouwd. Tot op heden konden we er slechts over lezen, maar dan nu ‘eindelijk’ is er ook een film verschenen. Of eigenlijk, ‘helaas’.

Lees de rest van: De Storm (2009)

Voordat Chris Pine bekendheid verwierf met Star Trek, maakte hij Carriers. Paramount liet de film sinds sinds 2006 ‘on the shelf’ liggen, zoals de Engelsen dat zo mooi zeggen. Overtuigd van Pine’s potentie om mensen naar de bioscoop te lokken heeft de studio, met het succes van eerdergenoemde Star Trek film, uiteindelijk toch besloten om de film, hetzij beperkt, op het witte doek te brengen.

Lees de rest van: Carriers (2009)

Twelve Monkeys is een film over tijd. Hoofdpersonage James Cole begeeft ze terug in de tijd, vanuit een postapocalyptische toekomst om een kuur te vinden voor een mensheiduitroeiend virus. Dit verhaal begeeft zich min of meer in een cirkelbeweging, en is in feite een remake van Chris Markers La Jetée. Maar meer dan een remake is het een uitbreiding, waarbij allerlei andere issues aangeroepen worden, zoals waanzin, gezondheid en de houding van mensen tegenover dieren, zonder daarbij de kern van Markers film, herinnering en tijd, uit het oog te verliezen. Waar Marker zijn verhaal vertelde door middel van stilstaande stills gebruikt Terry Gilliam, regisseur van Twelve Monkeys, precies een tegenovergestelde aanpak. Overal in de film is er ontzettend veel (bewegende) informatie via beeldschermen, tv-programma’s flyers, kranten, bioscoopfilms, radio’s en advertenties te zien, waarmee Terry Gilliam zijn boodschap overbrengt.

Lees de rest van: Tijd, information overload en een shitload aan apen.