in 1968 werd de klassieker Planet of the Apes geboren en een hele reeks werd het gevolg. Vier vervolgen, een TV-serie en 10 jaar geleden een mislukte re-boot van Tim Burton. Het leek wel of niemand kon tippen aan de ietwat gedateerde anti-oorlogsboodschap van het origineel met de legendarische slotscène waarbij Charlton Heston ziet dat hij gewoon op Aarde is gebleven, een planeet verwoest door de mens gesymboliseerd door een door midden geknald Vrijheidsbeeld. Deze zomer zien we de zoveelste poging het origineel eer aan te doen met een heuse prequel getiteld Rise of the Planet of the Apes.

Lees de rest van: Rise of the Planet of the Apes

Vorige week besprak ik de eerste drie films uit de box “Ken Russell at the BBC”. Drie films die zich kenmerkten door het mixen van docu en drama. Ook de drie films die ik vandaag bespreek bevinden zich in een tussenvorm. Het is duidelijk dat er steeds meer een verschuiving plaatsvind richting conventioneel drama, voor zoverre Russell’s stijl conventioneel genoemd kan worden.

Lees de rest van: Russellmania 3: Ken Russell at the BBC (part 2)

Wie het werk van Ken Russell bekijkt zal nooit de oorsprong vermoeden. De filmer, bekend om zijn bombastische, hysterische en theatrale filmstijl, begon ooit met het maken van low-budget-documentaires voor de BBC. Voor cultuurprogramma’s als Monitor en Omnibus maakte hij portretten van kunstenaars, van wie er nu 6 verschenen zijn in een mooie dvd-box. Ik bespreek in dit artikel, en het artikel van volgende week, de zes films uit die box. Door de films op chronologische wijze te bekijken wordt duidelijk dat er een ontwikkeling plaatsvindt binnen zijn werk, en ik zal in dit artikel deze ontwikkeling beschrijven.

Lees de rest van: Russellmania 2: Ken Russell at the BBC (part 1)

Dit is het eerste artikel in een zesdelige reeks rondom de cineast Ken Russell.

Terwijl Ken Loach en Mike Leigh synoniem stonden met Britse cinema en kitchen sink de wereld veroverde, was er een weerbarstig individu die compleet krankzinnige, gestoorde en onrealistische cinema maakte. Ken Russell, de gestoorde professor van de Britse filmkunst, is lang niet altijd een geniaal regisseur. Wel is het een regisseur met een uit duizenden herkenbare stijl, die weigert zich te conformeren aan de bestaande wetten. Bekendste voorbeeld daarvan was wel zijn film Whore, die alleen al vanwege de titel in opspraak kwam en werd uitgebracht als If You’re Afraid to Say It… Just See It. In een reeks van artikelen zal ik aandacht besteden aan deze ondergewaardeerde freak, en vandaag zal ik beginnen met het duiden van zijn unieke stijl.

Lees de rest van: Russellmania 1: het oeuvre van Ken Russell.

Hoe vaak gebeurt het dat je je na afloop van een film tijdelijk helemaal onthand voelt? Terwijl ik de film keek had ik het niet zo door, lette ik vooral op het bizarre kleurgebruik en probeerde ik een beetje te begrijpen waar deze mooi gefilmde, surrealistische film over ging. Direct na afloop had ik het gevoel naar een zeer boeiende doch ogenschijnlijk onbegrijpelijke film te hebben gekeken. Dat was geen verrassing, ik weet inmiddels zo ongeveer wat ik van Ruiz kan verwachten. Een kleine tien of vijftien minuten na afloop begon ik echter de impact van de film te voelen.

Lees de rest van: The Territory (1981)

De Disney-kluis is een vreemd fenomeen, waar niet elke filmliefhebber bekend mee zal zijn. Kort gezegd brengt Disney zijn grootste klassiekers met veel bombarie uit op dvd, alvorens na een jaar ze weer van de markt terug te trekken. Het is dan vaak een lange tijd (minstens 5 jaar, soms wel 10 jaar) wachten voor Disney de film, wederom met veel bombarie, opnieuw uitbrengt op een nog nieuwere, nog luxere editie. Disney heeft financieel baat bij deze methode, omdat ze vanuit deze monopolie-positie hun klassiekers kunnen melken tot de laatste cent. De meeste ouders en Disney-fans zullen de classics aanschaffen voordat deze de kluis in verdwijnen. Want zonder deze aanschaf heb je je kans verkeken en zit je tien jaar lang zonder een exemplaar van The Lion King. En je kinderen op laten groeien zonder Hakuna Matata kan natuurlijk niet!

Lees de rest van: Gedachten bij de Disney-Kluis.