Sinds mijn vorige stuk heb ik al heel wat films gezien, die stuk voor stuk bevielen. Films van grote namen als Coppola, Herzog en Joon-ho Bong, maar de meest indrukwekkende titel van het festival tot nu toe is Valhalla Rising , een vikingfilm van Nicolas Winding Refn. Een naam die mij nog niet heel veel zegt, maar daar ga ik na het zien van dit huzarenstukje wel verandering in brengen. Niet sinds ik vorig jaar op het festival The Chaser zag heb ik zo’n pure filmervaring gehad, hoewel het een film van een hele andere orde is.

Lees de rest van: IFFR 2010 dag 2

Hét festival is weer begonnen! Ondanks een ernstig slaapgebrek was de eerste dag gisteren een groot succes, met drie puike films: Los viajes del viento, Kamui en A Brighter Summer Day. Daarnaast bracht de dag ook nog eens ontmoetingen met FilmTotaal collega’s, oude docenten en vaste bezoekers van Salon Indien. Vandaag is tot nu toe minder bijzonder verlopen, beginnende met het nog zeer nodige inhalen van slaap en een matige Vietnamese film.

Lees de rest van: IFFR 2010 dag 1

Heel even is Rotterdam de navel van de filmwereld. Liefhebbers van heinde en verre trekken erop uit om het zoals altijd gevarieerde programma vol underdogs en wereldcineasten uit te buiten. Het volk in de stad is plots een allegaartje aan de vreemdste types, die alle rennend, nog even snel een broodje meepikkend, hun zoveelste film op een dag proberen te halen. Gezelligheid alom.

Lees de rest van: Internationaal Filmfestival Rotterdam 2010

Het is een productie die al veel voeten in de aarde had toen men nog maar bezig was met de pre-productie: een film gebaseerd op de roemruchte serie The Twilight Zone, met achter de schermen vier diverse, maar immens getalenteerde regisseurs. Het is een productie die altijd de geschiedenis in zal gaan als “die-met-dat-helikopter-ongeluk”, maar ook zonder die zwarte bladzij in de filmgeschiedenis is Twilight Zone: The Movie een film met een bepaalde reputatie. Al is het alleen maar vanwege de proloog.

Lees de rest van: Twilight Zone: The Movie (1986)

“Think Pink” trapt glossyqueen Kay Thompson vrolijk af, waarna in de volgende scène fotograaf Fred Astaire zich moeite getroost zijn model een denkende houding aan te laten nemen: “Are there no models who think as well as they look?”. De derde scène introduceert Audrey Hepburn, zelfverklaard denkster en aanhangster van het ‘empathicalisme’. Funny Face laat er geen gras over groeien en opent direct met de tegenstellingen die in het verloop van de film uitgespeeld gaan worden. De culturen rond mode, fotografie en filosofie, maar ook: uiterlijk, geest en gevoel. Botsingen tussen culturen en karaktertrekken vormen het bestaansrecht van met name (romantische) komedies en musicals in zijn algemeenheid, maar het is de natuurlijke wijze waarop ze in Stanley Donen’s musical in elkaar overvloeien die deze musical verrassend maken.

Lees de rest van: Funny Face (1957)

Tegenwoordig kijken we ernstig op wanneer een blanke acteur zich in blackface in een film of op het toneel vertoont of wanneer er in een komedie afrikanen worden getoond met een bot door hun neus en een tourist in een kookpot. Racisme is nog wel aanwezig in onze maatschappij, maar nauwelijks meer in het openbaar, gelukkig. In de jaren 30 en 40 van de vorige eeuw waren er nog andere ideeën rondom racistische stereotypes. Voordat de rassenscheiding tot zijn einde kwam, werd blackface en meer stereotype afbeeldingen van Afro-Amerikanen nog geaccepteerd. Niet iedereen kon er mee leven, maar niemand deed er wat tegen. Nadat de rassenscheiding tot zijn einde kwam besloten zowel Disney als Warner Brothers alle stereotype afbeeldingen van Afrikanen en Afro-Amerikanen te dimmen, of zelfs naar de kluis te verbannen. Disney knipte een racistische stereotype centaur uit Fantasia, maar Warner Brothers ging veel rigoreuzer te werk. Elf filmpjes uit de Looney Tunes en Merrie Melodies-reeks werden compleet verbannen en zijn alleen nog op illegale wijze verkrijgbaar: The Censored Eleven.

Lees de rest van: Censored Eleven

Mijn ‘09

Mijn 2009 stond niet bol van films en zeker niet van de releases van dat jaar. Desondanks bleek ik een aardig aantal films te hebben gezien die ik hoog genoeg inschat om er een toplijst mee te vullen. Dit is mede te danken aan dat ik het jaar zoals gebruikelijk opende met het fantastische IFFR, waar de oogst allesbehalve mager was.

Of mijn toplijst wel representatief is voor het hele jaar, dat kan ik nog niet zeggen. Er zijn een aantal grote releases die ik spijtig genoeg nog niet heb gezien, waaronder Miyazaki’s Ponyo en Herzog’s Encounters at the End of the World, beide films waarvan ik verwacht dat zij mij zeer gaan bevallen. Daarbij zullen er, zoals altijd, nog een aantal meesterwerkjes boven water komen drijven na verloop van tijd.

Lees de rest van: Het beste (en slechtste) van 2009 volgens Christiaan

De persoonlijke beleving

Het jaar 2009 was wederom een rijk filmjaar met veel verrassingen, maar soms alleen wanneer je goed zocht, want de keuzes in de bioscopen bleven in hun aanbod helaas wederom beperkt in hun landelijke verspreiding en lengte van vertoning: de Zuid-Koreaanse thriller The Chaser was na twee weken alweer uit roulatie, Rachel Getting Married bleef vrijwel ongezien, de veel geprezen The Hurt Locker en de politieke spoof In the Loop bleven, op een festival na, jammerlijk onuitgebracht. Het is duidelijk dat film steeds meer onderhevig is geworden aan verschillende media, met name internet, en het blijft gek dat er hier in Nederland niet veel meer op wordt ingespeeld. Film lijkt zo nog steeds gebonden aan veel regels en instanties, zeker wanneer we in commercieel gerichte bioscooptermen spreken, maar als je ziet hoeveel mogelijkheden er nu zijn in vergelijking met tien jaar geleden om films te bemachtigen, dan moet je eigenlijk niet klagen. Zodoende heb ik nog redelijk wat gemiste kansen kunnen aanschouwen van afgelopen jaar, hetzij op illegale wijze. Ik trap eerst af met de missers van 2009 en eindig daarna, zoals iedereen hier heeft gedaan, met een bescheiden lijstje van favorieten.

Lees de rest van: Het beste (en slechtste) van 2009 volgens Fedor

Het was weer een druk jaar. Meestal gaat het bij mij meer om de kwantiteit dan om de kwaliteit. Zo zie ik nu al twee jaar op rij rond de honderd bioscoopfilms per jaar, terwijl er vorig jaar maar zo’n 17 films waren die ik daadwerkelijk kwalitatief vond voldoen om in mijn top tien op te nemen. Dat is gelukkig dit jaar anders. Opnieuw zag ik rond de honderd, maar ditmaal zit daar een stuk meer kwaliteit tussen.

Lees de rest van: Het beste (en slechtste) van 2009 volgens Ricardo

Dit is het jaar waarin voorgoed duidelijk werd dat mijn smaak neigt naar de fantastische genres. Elk van mijn top vijf films speelt met genrecinema of geeft een bizarre blik op onze realiteit. Mijn nummer 1 heeft dit jaar niet in de reguliere bioscopen gedraaid, maar was wel een groot succes op Imagine (voorheen het Amsterdam Fantastisch Filmfestival). Op zich is het niet verwonderlijk dat er zoveel op fantastische genres gerichte films in mijn lijst staan. In een jaar waar de grote dramafilms lichtelijk tegenvielen (ik noem bijvoorbeeld het tergende Revolutionary Road en het langdradige Benjamin Button), op komediegebied niet veel te beleven viel en de grote blockbusters vooral inhoudslozer werden zijn het de kleinere blockbusters en de genrefilms die opvielen. Onder de grotere blockbusters die me wel bevielen reken ik Star Trek en Avatar, die wisten te bereiken wat Michael Bay niet wist met het abominabele Transformers 2 : een meeslepende film bouwen vanuit een stapel clichés.

Lees de rest van: Het beste (en slechtste) van 2009 volgens Theodoor