Jim Henson, schepper van The Muppets en Sesame Street wordt vaak gezien als meester in het maken van kinderlijk entertainment, onschuldig en nostalgisch. Dit gaat echter buiten zijn absurdistische neigingen om, waarbij vooral de oorspronkelijke pilot voor the Muppets: Sex and Violence uitblinkt in bizarre grappen. De publieke aanwezigheid van de visuele en wollige kant van The Muppets overschaduwt vaak de surrealistische kant en het spitsvondige gebruik van taal. In de shorts die Jim Henson maakte voor en rondom de creatie van doorbraak Sesame Street laten echter duidelijk zien dat Jim Henson een neiging had richting het bizarre en het ritme van taal. In dit artikel kijk ik naar de oorsprong van Jim Henson.

Lees de rest van: Het vroege werk van Jim Henson

Remakes zijn er in alle soorten en maten, maar de grootste doodzonde die je als regisseur kan maken is je eigen succesfilm opnieuw te verfilmen naar Hollywoodclichés. George Sluizer deed het met Spoorloos, een geniale thriller die hij vervolgens zelf vakkundig verkrachtte met het abominabele The Vanishing. Nu is het de beurt aan Géla Babluani die in 2005 op verschillende festivals hoog scoorde met de Hongaarse thriller 13 Tzameti en in Hollywood op de proppen is gekomen met 13.

Lees de rest van: 13 (2011)

Rome, Mad Men, The Boardwalk Empire, Lost, The Sopranos; op enig moment heb ik het allemaal eens een aantal afleveringen proberen te volgen. Gewoon, ouderwets op tv. Elke nieuwe aflevering ging echter weer met het zelfde gevoel van desoriëntatie gepaard: wat is er ook alweer gebeurd, waar in het verhaal zitten we? En daarna: kan het antwoord op die vragen me eigenlijk nog schelen? En tot slot: waarom kijk ik eigenlijk nog? Nee, de klik met televisiedrama heb ik nog niet gevonden. In een ultieme poging die te vinden pakte ik het eens anders aan: de complete Twin Peaks in huis gehaald, met de bedoeling binnen afzienbare tijd de 29 afleveringen van ¾ uur er doorheen te jassen.

Lees de rest van: Drama en televisie: match made in heaven?

De schepping van een eigen universum is geen makkelijk iets. Een wereld creëren die lijkt op de onze, maar in bepaalde aspecten wel degelijk verschilt, blijkt soms onvermoede consequenties met zich mee te brengen. Een universum zo afwijkend en doortimmerd zoals dat in Star Wars geschapen wordt gebeurt zelden, want hoeveel er ook op die films aan te merken valt, de werelden kennen hun eigen regels en zijn daar in redelijk consequent. Een ander universum wat even invloedrijk is, het Disney-universum, blijkt bij nader inzien namelijk helemaal niet zo logisch. Wie na denkt over de gevolgen van de regels in het Disney-universum beseft hoe fucked-up deze kunnen zijn. Want de enige basisregel van het Disney-universum is: niet alleen mensen hebben menselijke emoties en denkvermogen.

Lees de rest van: De onlogica van het Disney-universum.

In 2008 verraste Dreamworks mij danig met het uitstekende Kung Fu Panda, een animatiefilm over een klunzige panda die uitverkoren is om als ‘Dragon Warrior’ de kwade geniusen van het oude China te bestrijden. Nu is het langverwachte vervolg uit en wederom is het een feest, zeker met het oog op enkele andere animatie vervolgmisperen als Madagascar 2. Nee, Kung Fu Panda 2 zit vol met actie, humor, terugkerende personages en stemmen, en enkele frisse toevoegingen.

Lees de rest van: Kung Fu Panda 2 (2011)

Eens in de zoveel tijd pent een vermoeide redacteur weer een klaagzang neer over waarom het even niet meer wil met het filmkijken. Even zovaak tref je de betreffende schrijver na zo’n kortstondige existentiële crisis vlot weer in zijn comfortabele kijkroutine aan. We may be through with film, but film ain’t through with us. Blijkbaar is de drang films te blijven kijken sterk. Na ruim 700 artikelen op dit filmblog moeten we het er toch eens over hebben: waarom kijken we eigenlijk films? Simpele vraag, maar een simpel antwoord zal er door de meesten niet op te geven zijn. Motieven lopen uiteen en door elkaar heen; daarom zal ik mijn zoektocht-in-delen thematisch aanpakken. Vandaag: escapisme.

Lees de rest van: Waarom film?

Een betere zwanenzang voor Altman is niet denkbaar. A Prairie Home Companion werd door Altman gefilmd terwijl hij in een rolstoel gekluisterd was, zwak van gezondheid. Zijn vrouw was fan van een radioshow van Garrison Keiler, en Altman putte zijn inspiratie daar uit door Garisson Keiler het script te laten schijven over de fictieve gebeurtenissen achter de schermen van de fictieve laatste voorstelling. In werkelijkheid loopt de wekelijks Praire Home Companion radioshow nog steeds, maar is Altman helaas van de aardbodem verdwenen. De laatste voorstelling is dan ook Altman’s afscheidsfilm, een film die doordrongen is van verlies, bezinning en ouderdom.

Lees de rest van: A Prairie Home Companion (2006)