Youth (2015)
Sorrentino houdt hoge niveau moeiteloos vast

3 november 2015 · · Première

Youth (2015)

Het leven is tijdelijk. Roem, geluk en succes zijn vergankelijk. Herinneringen vervagen en worden naarmate de tijd vordert subjectiever en selectiever. Paolo Sorrentino vangt met Youth deze pijnlijke constatering op prachtige wijze middels twee op leeftijd geraakte kunstenaars. Gelukkig weet hij dit buiten het sentimentele en prekerige te houden. Sterker nog, Youth inspireert juist om het het leven voluit te leven.

Lees de rest van: Youth (2015)

Reageer · Onderwerpen: , , ,

Goldfinger (1964)
De definitie van het Bond-genre

2 november 2015 · · Beter dan Bond? + Kritiek

Goldfinger (1964)

Goldfinger, de derde film in de James Bond-franchise wordt door velen nog steeds beschouwd als de allerbeste in de lange reeks Bond-films. Voor mij persoonlijk is dit één van de films uit mijn jeugd die de filmliefde heeft aangewakkerd. Ook het persifleren van elementen en personages uit deze film door iemand als Mike Myers zegt iets over de status van de derde Bond-film. Kennelijk doet deze iets erg goed, maar wat precies?

Lees de rest van: Goldfinger (1964)

1 Reactie · Onderwerpen: , ,

Reis nu naar Amerika via het Leiden Internationaal Film Festival
LIFF (1): Slow West & Me and Earl and the Dying Girl

Leiden Internationaal Film Festival

Het Leiden International Film Festival (LIFF) viert dit jaar zijn tinnen jubileum, want het is de tiende editie. Eens te meer reden voor Salon Indien om eindelijk eens verslag te doen van dit festival, dat langzamerhand is omgevormd tot een showcase voor de onafhankelijke Amerikaanse cinema, in de vorm van American Indie Competition. Komende week zal ik daar aandacht aan besteden. Daarnaast zal ik ook een blik werpen op enkele films uit andere windstreken, die ook elk jaar op het festival te zien zijn. Vandaag laat ik het woord echter aan collega’s Erwan en Theo, over twee films van jonge regisseurs: respectievelijk een Europese film over het Amerikaanse westen en een echte Amerikaanse indie.

Lees de rest van: Reis nu naar Amerika via het Leiden Internationaal Film Festival

Reageer · Onderwerpen: , , , , , ,

Persoonlijke en publieke tragedies
Shonali Bose

30 oktober 2015 · · Kritiek + Onterecht Onbemind

Margarita, With a Straw

Vrouwelijke regisseurs zijn nog altijd een minderheid in de filmwereld. De Indiase cinema vormt daarop geen uitzondering. Slechts een handvol geniet momenteel enige naamsbekendheid. In de Bollywoodindustrie heb je Farah Khan en Zoya Akhtar, in het (internationale) arthouse/festivalcircuit heb je Deepa Mehta, Mira Nair en Aparna Sen. Aan dat rijtje kan Shonali Bose worden toegevoegd. Ze heeft pas twee fictiefilms geregisseerd maar beiden zijn van zo’n hoge kwaliteit dat Bose erkenning verdient. In 2005 debuteerde Bose (na al enkele shorts en één documentaire) met de prachtige speelfilm Amu, en in 2015 volgt daarop het even mooie, persoonlijke Margarita, with a Straw.

Lees de rest van: Persoonlijke en publieke tragedies

Reageer · Onderwerpen: , , , ,

Spectre (2015)
De terugkeer van Sam Mendes én SPECTRE

Daniel Craig in Spectre

In 2012 revolutioneerde Skyfall de James Bond-franchise. Niet eerder was de handtekening van een regisseur en cameraman zo nadrukkelijk zichtbaar in een filmserie die tot dat moment eigenlijk nauwelijks visuele filmkunst had voortgebracht. Skyfall werd niet alleen de meest succesvolle Bondfilm aller tijden, de film won ook nog eens de BAFTA voor beste Britse film. Nu is het de beurt aan Spectre om records te breken, Sam Mendes keert terug als regisseur en Roger Deakins heeft als cinematograaf plaatsgemaakt voor onze eigen Hoyte van Hoytema. Biedt Spectre net zoveel audiovisueel spektakel als Skyfall of keert Bond terug naar de wat oudere standaard?

Lees de rest van: Spectre (2015)

Reageer · Onderwerpen: , , , , , , , ,

Overdaad schaadt in The Paradise Suite (2015)
(Over)ambitieuze en topzware mozaïekfilm.

28 oktober 2015 · · Kritiek + Première

Joost van Ginkel debuteerde enkele jaren terug met het ijzersterke 170 Hz (2011), maar aanvankelijk was zijn plan The Paradise Suite (2015) zijn eerste film te maken. Hij besloot het ambitieuze project op de lange baan te zetten, omdat hij voelde dat hij er nog niet klaar voor was. Nu hij eindelijk toch The Paradise Suite heeft gemaakt wordt duidelijk dat niet zozeer zijn kunnen als regisseur het probleem is, maar dat hij door zijn ambitie vergeet wat 170HZ zo’n goede film maakte: een simpel herkenbaar verhaal.

Lees de rest van: Overdaad schaadt in The Paradise Suite (2015)

Reageer · Onderwerpen: , , ,

Homeland heeft een nieuwe Heimat gevonden
Seizoen 5 (Berlijn)

27 oktober 2015 · · Kritiek + Televisie

Homeland (2011 -) is inmiddels van alles beschuldigd, niet alleen in de media, maar zelfs in één van zijn laatste afleveringen: afgelopen week werd duidelijk dat Arabische leuzen in een (fictief) vluchtelingenkamp van Hezbollah niet te missen kritiek op de producenten van de show bevatten. Een slordigheid? Tegelijk is Homeland – gepersonifieerd door CIA-agente Carrie Matthison (een ongenaakbare Claire Danes) – niet beroerd om met de beschuldigende vinger naar zichzelf te wijzen. De uitdaging van de spionageserie zit hem juist in de morele puzzels die het de kijker voorschotelt, en het huidige seizoen dat zich in Berlijn afspeelt, voelt actueler dan ooit.

Lees de rest van: Homeland heeft een nieuwe Heimat gevonden

Reageer · Onderwerpen: , ,

The Russia House (1990)
Kletsende spionnen in de Sovjet-Unie

26 oktober 2015 · · Beter dan Bond? + Kritiek

The Russia House

De jaren negentig was een kansrijk decennium qua boekverfilmingen van spionagethrillers. Ga maar na: de Sovjet-Unie was als land net gevallen, maar de schaduw ervan hing nog altijd over de wereld en Tom Clancy kwam bijvoorbeeld een aantal keer succesvol aan bod. In 1990 was het de beurt aan een verfilming van een John le Carré-roman, getiteld The Russia House. Het resultaat is een mix van praatgrage spionagepraktijken en gevoelige liefdesperikelen in een periode van Perestroika en Glasnost.

Lees de rest van: The Russia House (1990)

Reageer · Onderwerpen: , , , , , ,

A Page of Madness (1926)
De stilte en de gekte

A Page of Madness (1926)

De stille film, het blijft een lastig genre. In een tijd van 3D, peperdure special effects en het liefst zo veel mogelijk visuele stimulatie is het soms moeilijk om terug te keren naar een tijd waarin men zich nog niks bij deze fenomenen voor kon stellen. Toch zijn er een aantal films uit het stille tijdperk die zich nog steeds prima staande houden in de moderne tijd. Ook de Japanse cinema heeft hier zijn steentje aan bijgedragen. Een mooi voorbeeld hiervan is Teinosuke Kinugasa’s A Page of Madness (1926), die op 25 oktober 2015 éénmalig in het EYE wordt vertoond met begeleiding van Franse Pangea Stringquartet, dat de speciaal voor deze film geschreven score van de Franse componist Jean-Philippe Feiss ten uitvoer brengt.

Lees de rest van: A Page of Madness (1926)

Reageer · Onderwerpen: , , , ,

L’Homme de Rio (1964)
Jean-Paul Belmondo als Frans antwoord op James Bond

23 oktober 2015 · · Beter dan Bond? + Kritiek

Jean-Paul Belmondo in L'Homme de Rio

Toen in 1962 Dr. No het licht zag, betekende dit niet alleen het startpunt van een van de meest beroemde en geliefde filmseries, maar ook van een geheel genre dat vanaf dat moment een geweldige boost kreeg. Twee jaar werd de formule van actie, avontuur en humor helemaal vastgesteld met Goldfinger (1964), de inmiddels zo bekende mix van een actierijk verhaal met uitzinnige personages en exotische locaties werd hiermee bepaald. Hetzelfde jaar kwam in Frankrijk L’Homme de Rio uit, een evenzo krankzinnige actiefilm met een avontuurlijk tintje en prachtige locaties. Het was het Franse antwoord op James Bond en wie anders dan Jean-Paul Belmondo was de grote ster.

Lees de rest van: L’Homme de Rio (1964)

Reageer · Onderwerpen: , ,