Getekende soldaten in Cafard (2015)
Ongewone animatie van Belgische bodem

22 oktober 2015 · · Kritiek + Première

Een maan staat aan de hemel. De maan is niet rond, maar hexagonaal, en de nacht is niet zwart maar aubergine getint. Dit is het eerste beeld van de Belgische animatiefilm Cafard, en tekenend voor de unieke stijl die de filmmakers hebben gekozen om het verhaal te vertellen. Dit verhaal zelf is alleszins een stuk traditioneler.

Lees de rest van: Getekende soldaten in Cafard (2015)

Reageer · Onderwerpen: ,

The Lobster (2015)
Een Griekse mythe waarin meer had gezeten

21 oktober 2015 · · Kritiek + Première

The Lobster

Zou jij liever een dier worden dan alleen achter te blijven? In een dystopische wereld waar iedereen verplicht samen is, mag dit geen gekke vraag heten. Zeker niet voor de Griekse cineast Yorgos Lanthimos. Waar hij eerder met zijn doorbraak Dogtooth (2011) een eigenzinnige twist gaf aan wat wij onder het gezin verstaan, doet hij dat nu voor de monogame liefde. The Lobster, zijn Engelstalige debuut, maakt inmiddels furore als een cultfilm; is het daarmee een actueel sprookje of een grimmige parabel voor onze samenleving geworden?

Lees de rest van: The Lobster (2015)

Reageer · Onderwerpen: , , , , , ,

De spionagesoap van Quantico (2015-)
Waarom kijk ik daar in godsnaam eigenlijk naar?

20 oktober 2015 · · Column + Televisie

Quantico

Begin dit jaar besloot ik minder series te gaan kijken. Het kostte te veel tijd. Ik stopte daarom bijvoorbeeld met het kijken naar een verder prima serie als Girls (2012-). Nu volg ik toch weer twee series die toen ongetwijfeld waren afgevallen: Quantico en Empire (2015-). De eerste is ogenschijnlijk een soort mengsel tussen spionageserie à la Homeland (2011-) en soap in de stijl van Grey’s Anatomy (2005-), of zo presenteerden de makers hun serie in ieder geval. Op Empire komen we later dit jaar mogelijk nog terug bij SI, maar vandaag stel ik bij Quantico de vraag: waarom kijk ik er eigenlijk naar?

Lees de rest van: De spionagesoap van Quantico (2015-)

Reageer · Onderwerpen: ,

The Spy Who Came in From the Cold (1965)
Spanningsveld tussen spion en mens

De liefhebber van karakterstudies kan de spionagethriller maar beter mijden. Als geen ander genre draait het hier om opschorten van persoonlijkheid en stoïcijns geleefde façades. De complexe plots zitten dan ook vol ontmaskeringen, die leiden tot een hoog niets-is-wat-het-lijkt-gehalte. Moeilijk om daar veel tragiek bij te voelen. The Spy Who Came in From the Cold speelt zich precies in zo’n web van vals spel en gekunstelde identiteiten af, maar benut de beperkte dramatische mogelijkheden daarvan maximaal.

Lees de rest van: The Spy Who Came in From the Cold (1965)

Reageer · Onderwerpen: , , ,

Beasts of No Nation (2015)
Netflix bestormt de filmwereld met indrukwekkend oorlogsepos

18 oktober 2015 · · Kritiek + Première

Abraham Attah en Idris Elba in Beasts of No Nation

We kennen het al een paar jaar vanuit de televisiewereld en zijn er inmiddels wel gewend aan geraakt: on-demand aanbieders die (vaak) in één keer een heel seizoen van een serie via het internet als stream aan het publiek aanbiedt. Succesnummers als Transparent (2014, Amazon) en House of Cards (2013, Netflix) zijn niet alleen door vele kijkers omarmt als topseries, maar winnen ook talloze prijzen. Sinds afgelopen vrijdag valt via Netflix nu ook een geheel nieuwe speelfilm te streamen. Dus niet eentje die ze hebben aangekocht voor hun archief, maar grotendeels zelf geproduceerd. Beasts of No Nation heet de film en het is een even heftig als indrukwekkend oorlogsepos.

Lees de rest van: Beasts of No Nation (2015)

Reageer · Onderwerpen: , , , , , ,

De zombies van The Walking Dead zijn terug
Een hoopvolle start van het zesde seizoen

16 oktober 2015 · · Kritiek + Televisie

The Walking Dead

Vorige week was de seizoensstart van The Leftovers (2014) behoorlijk verassend te noemen met niet alleen een volstrekt nieuw muzikaal thema, maar ook een openingssequentie en daarop volgende 30 minuten die nieuwe personages introduceerde totdat we weer herenigd werden met de protagonisten van het eerste seizoen. The Walking Dead (2010) is misschien niet zo origineel en verassend als The Leftovers, maar de pre-titelsequentie laat er geen misverstand over bestaan: The Walking Dead wil de kijker direct bij de strot grijpen en de meer dan een uur durende eerste aflevering van het zesde seizoen slaagt hierin heel aardig.

Lees de rest van: De zombies van The Walking Dead zijn terug

Reageer · Onderwerpen: , ,

De kleurrijke kolder van Pan (2015)
Is de film Pan-tastisch of een Pan-demonium?

14 oktober 2015 · · Kritiek + Première

Joe Wright heeft iets met boekverfilmingen: Atonement (2007) en Pride & Prejudice (2005) waren mooie benaderingen van literaire klassiekers, en Anna Karenina (2012) gaf een geheel nieuwe uitzinnige draai aan Tolstoj’s meesterwerk. Zelfs zijn originele film Hanna (2011) was rijkelijk gevuld met verwijzingen naar de sprookjes van de Gebroeders Grimm. Het is dus niet verwonderlijk dat Joe Wrights nieuwste film Pan (2015) wederom gebaseerd is op een klassiek boek: Peter Pan van J.M Barrie. Helaas is hier het verhaal het minst goed uitgewerkte aspect van de film.

Lees de rest van: De kleurrijke kolder van Pan (2015)

Reageer · Onderwerpen: , , , , , ,

Custard versus vodka martini
George Smiley, de anti-James Bond

12 oktober 2015 · · Analyse + Beter dan Bond?

Alec Guinnes als George Smiley

Wie is er beter dan Bond, James Bond? Is het George Smiley? In het kader van de release van Spectre (2015) eind oktober richten wij bij Salon Indien deze maand onze blik op de spionagefilm, met daarbij extra aandacht voor de verfilmingen van het werk van John Le Carré. In acht van zijn boeken speelt George Smiley op de voor of achtergrond. Net als Bond werd Smiley in verfilmingen van die boeken door veel verschillende acteurs gespeeld, waarvan de verschillende versies van Tinker Tailor Soldier Spy het bekendst zijn. Maar Smiley is haast de anti-James Bond, hoewel even of zelfs nog meer Brits.

Lees de rest van: Custard versus vodka martini

Reageer · Onderwerpen: , , , , , , , , ,

Theatrale traumatiek
Laven aan Lumet (5): The Offence (1973)

11 oktober 2015 · · Kritiek + Laven aan Lumet

The Offence (1973)

Een indrukwekkende openingstake: in slow-motion wordt er door gangen gerend. We zien agenten op een politiebureau een verhoorkamer openen. De soundtrack, het felle licht en de montage verraden dat hier iets ernstigs aan de hand is. Wat er precies is voorgevallen wordt in de opeenvolgende negentig minuten uiteengezet. Waar The Offence hierna in eerste instantie als standaard detectiveverhaal lijkt te openen, kantelt de film al snel naar een intens drama dat drijft op acteerprestaties, zoals wel vaker in het oeuvre van Lumet.

Lees de rest van: Theatrale traumatiek

Reageer · Onderwerpen: , , ,

Dwalen tussen prachtige beelden en nietszeggende brieven
In vogelvlucht door Antonioni's oeuvre in EYE

10 oktober 2015 · · Beschouwing + Retrospectief

Toevalstreffer of niet? Op EYE’s Antonioni-tentoonstelling bevind ik me in het gedeelte over zijn vroege films, geflankeerd door drie grote schermen met fragmenten uit drie films. Vrijwel identieke situatieshots, van een ruziënde man en vrouw, dwalend in een landschap, zorgen voor een Droste-effect. Het blijkt een gelukkige samenval van drie loops, die iets verduidelijken over Antonioni’s signatuur. Toch zal een tentoonstelling als deze het vooral van dit soort verbanden moeten hebben.

Lees de rest van: Dwalen tussen prachtige beelden en nietszeggende brieven

Reageer · Onderwerpen: , , , , , , ,