X-Men: First Class is een unieke blockbuster: ten eerste is het een prequel waarin de originele cast grotendeels geschrapt wordt, ten faveure van jongere, hippere acteurs. Ten tweede is het een science-fictionfilm met een duidelijke basis in de realiteit. Ten derde is het een film waar de interessante dingen niet zozeer gebeuren in de actiescènes maar in de marges. Na het matige Kick-Ass toont Matthew Vaughn nu wel een interessante draai te kunnen geven aan het superhelden-genre, maar dit maal op het gebied van de zomer-blockbuster.

Lees de rest van: X-Men: First Class (2011)

Alex Tanner en Jack Tanner zijn terug. Altman’s enige sequel is de tv-serie Tanner on Tanner waarbij hij de personages van tv-serie Tanner ’88 wederom opzoekt. In Tanner ’88 was Alex Tanner een pubermeisje met een onvoorwaardelijke adoratie voor haar vader, politicus Jack Tanner, die in de running was voor presidentskandidaat. Ruim 15 jaar later is Alex Tanner een vrouw met de emotionele volwassenheid van een puber en een onvoorwaardelijke adoratie voor haar vader, politicus Jack Tanner, die in de running is voor presidentskandidaat. Enige verschil is dat Alex een documentaire maakt over haar vader, en dat ook over haar een documentaire wordt gemaakt. Daarmee verschuift Tanner on Tanner van politieke parabel naar een satire over documentaire-film.

Lees de rest van: Tanner on Tanner (2004)

Tambien La Lluvia, de nieuwe film van de Spaanse regisseuse Icíar Bollaín en Ken Loach’s vaste scriptschrijver Paul Laverty lijkt aanvankelijk zo’n film te worden waar Rik voor waarschuwde in een recentelijke column: een prekerige film die niet verder gaat met zijn thematiek dan een maatschappelijk thema en sociale relevantie boven een goede film heeft staan. Ook Tambien La Luvia is aanvankelijk een typische Movies That Matter-film, maar ontpopt zich uiteindelijk tot een sterk drama dat zijn maatschappelijk relevante thema ontstijgt.

Lees de rest van: Tambien La Lluvia (2010)

Zoals bij velen worden mijn eerste bioscoopherinneringen gekleurd door de animatie van Disney: The Little Mermaid, Beauty and the Beast, The Lion King. Wat betreft de oudere Disneyfilms was mijn geheugen diffuser. Sterker, de piekfijne blu-rays van de oudjes blijken geen weerzien, maar een kennismaking. Er met de hervonden opwinding van een kind naar kijken is er dus niet bij. Met blanco blik, niet gehinderd door nostalgische gevoelens, is het echter niet moeilijk aangestoken te worden door de creativiteit en kunstzinnigheid waarmee ze gemaakt zijn. Theo heeft hier uitvoerig over betoogd in zijn lezenswaardige reeks. In aanvulling daarop ga ik in op wat de films hun energie en levendigheid geeft: beweging.

Lees de rest van: Swinging Disney

Muziek in films wordt niet altijd expliciet voor de desbetreffende film gemaakt. Het gros van Quentin Tarantino’s muziekkeuzes komt uit zijn platencollectie en het vorig jaar uitgebrachte Shutter Island werd alleen ondersteund door al bestaande stukken. Interessanter is de muziekkeuze in Gerry, waar twee muziekstukken van de Estse componist Arvo Pärt de film omlijsten. Werd regisseur Gus van Sant in zijn keuze enkel gedreven omdat hij het stuk ‘mooi’ vond? Of kan de bestaande muziekkeuze ook een diepere betekenis hebben?

Spoilers: ik kan de film niet analyseren zonder het einde deels te verklappen. Mocht je de film nog niet gezien hebben raad ik je af deze analyse te lezen.

Lees de rest van: Oneindige weerspiegelingen en een nieuw leven

De zoektocht naar de beste film is niet nieuw. Al in de jaren dertig werd er in de diverse cine-clubs en filmpublicaties flink geouwehoerd over de meest belangwekkende films. De critici hadden het idee voor ogen dat er een natuurlijke beweging zou zijn vanaf het primitieve realisme van de broertjes Lumière. Na enkele tussenstops (Porter en editing, Griffith en het studiosysteem, de Duitsers en hun subjectieve expressionisme) werd eind jaren twintig de stille film vervolmaakt met de montagetechnieken van de Russen. Maar toen de geluidsfilm zijn intrede deed, was de kous ook echt af: het medium had haar mogelijkheden uitgeput, vanaf nu kon het alleen bergafwaarts.

Lees de rest van: The Experts Shoot Pictures, Don’t They?

Altman keert met The Company terug naar de intiemere sfeer van zijn eerste films. The Company is een kijkje in de keuken van een balletgroep, die bezig zijn met het op poten zetten van een grootse balletvoorstelling. De balletgroep is gebaseerd op The Joffrey Ballet of Chicago wiens dansers ook persoonlijke verhalen aanleverden die de basis vormde voor het script. Focus zijn Malcolm MacDowell als de groepleider en Neve Campbell als een getalenteerde danseres, maar de rest van de cast krijgt vrijwel evenveel aandacht.

Lees de rest van: The Company (2003)