In 1980 maakte een filmstudent van USC, Kevin Reynolds, de korte film Proof. Deze korte film was een strak geregisseerde vertelling over een parachute-sprong die uit de hand loopt. Het aloude cliché van een met wasgoed verwisselde parachute wordt door Reynolds op een charmante manier uitgewerkt. Het korte filmpje toonde dat, met het juiste enthousiasme een cliché opgepoetst kan worden. Naar verluid was de short auto-biografisch en dat verklaart waarom er toch een aantal inventieve en authentieke momenten er uit springen. Steven Spielberg zag het filmpje, en gaf Reynolds de kans om er een speelfilm uit te bouwen. Die speelfilm was Fandango, het meesterwerk van een regisseur die later zijn artistieke doodvonnis tekende met (vermakelijke maar matige) films als Robin Hood: Prince of Thieves, Waterworld, The Count of Monte Cristo en Tristan & Isolde.

Lees de rest van: Fandango (1985)

Daar is hij dan: de god met de hamer, de Noorse woesteling met de goudblonde lokken, die boven de mensheid gezeteld zijn krachten loslaat in bliksem en donder. Maar in tegenstelling tot zijn menselijke tegenhanger (de filosoof met de hamer, beter bekend als de wildbesnorde Nietzsche), slaat Thor geen heilige huisjes omver, want zijn filmvariant is als verwacht een bijzondere brave, weinig enerverende, en in mythologische termen vreselijk uitgekauwde, verdraaide en voorspelbare verfilming geworden. De Edda, het bronmateriaal dat wonder boven wonder niet helemaal achteloos wordt vervangen door de moderne blasfemie van stripboekstudio Marvel, vraagt toch iets meer dan een eendimensionale uitwerking, die zichzelf met zijn postmoderne knipoog richting het superheldengenre meer belachelijk maakt dan waarschijnlijk de bedoeling was. Want hebben we werkelijk behoefte aan 21e eeuwse Powerrangers die onze wereld komen redden?

Lees de rest van: Thor (2011)

Mark Romanek was vooralsnog bekend van de thriller One Hour Photo uit 2002 en bovenal vanwege zijn vele werk in de muziekwereld met videoclips voor onder meer grootheden als Jay-Z, David Bowie, Michael Jackson, Madonna en Sonic Youth. Bijna 10 jaar na One Hour Photo keert Romanek terug op het witte doek met Never Let Me Go, een bewerking van Kazuo Ishiguro’s gelijknamige bestseller. Deze recensie bevat spoilers en hoewel waarschijnlijk het merendeel van de lezers het plot al zullen kennen is het voor de anderen allicht beter om eerst de film te zien.

Lees de rest van: Never Let Me Go (2010)

Meer dan 20 jaar naar dato nog komen met een propagandafilm, 3 uur lang liefst, mag gerust een waagstuk genoemd worden. Andrei Ujica construeerde uit meer dan 1000 uur materiaal van de Roemeense staatstelevisie een portret van Nicolae Ceausescu. De in 1989 afgezette en geëxecuteerde dictator regisseerde de beeldvorming rond hemzelf en het wegkwijnende land zorgvuldig. Filmmateriaal uit deze periode kan dan ook niet anders dan Ceausescu’s gekleurde beeld van Roemenië weergeven. Propaganda dus, maar losgezongen van de actualiteit, krijgen de beelden een andere betekenis dan ze aanvankelijk hadden.

Lees de rest van: The Autobiography of Nicolae Ceausescu (2010)

Mijn laatste twee dagen op het Imagine festival voeg ik samen aangezien het mooie paasweekend me danig aan het afleiden was. Desalniettemin was het een fraaie afsluiter met de drie beste films van het festival en een aardige documentaire. Wat volgt is een bespreking van Some Guy Who Kills People, Machete Maidens Unleashed!, I Saw the Devil en 13 Assassins.

Lees de rest van: Imagine 2011: dag 6

Genrehopper pur sang, Altman draait zijn hand niet om voor zijn eerste non-psychologische, op actie gerichte thriller. De meest vreemde combinatie mogelijk: Altman verfilmt een John Grisham-script. Maar Robert zou Robert niet zijn wanneer hij niet een unieke draai zou geven aan het genre. Altman had namelijk een bloedhekel aan het script van John Grisham, herschreef het volledig, en John Grisham had vervolgens een bloedhekel aan het script van Altman. Dit uit zich in de film: The Gingerbread Man is een nogal ongewone rechtbankthriller, waarbij constant de regels van de thriller herschreven worden.

Lees de rest van: The Gingerbread Man (1998)

Je kent ze wel. Die films die bij een herkijk alleen nog maar groeien. Vaak gaat het hier om films met een belangrijke wending aan het einde, die alles in een ander daglicht stelt. Bij een herkijk zien we alle details en hints, die wijzen op de uitkomst. De gelaagdheid van de film openbaart zich pas de tweede keer. Toen ik de eerste keer One Hour Photo volledig had afgezien had ik niet het gevoel naar zo’n film te hebben gekeken. De expositie die we krijgen aan het einde gebeurt met weinig bombarie. Toch leert een herkijk dat regisseur Mark Romanek (die deze week na krap tien jaar komt met Never Let Me Go) een razend knap spelletje speelt met de kijker.

Recensie bevat SPOILERS!

Lees de rest van: One Hour Photo (2002)

Het mooie weer is er en dat is altijd vervelend voor evenementen die zich binnenshuis afspelen. Toch is het goed druk bij Kriterion – al zou dat ook kunnen komen vanwege het café dat bij de bioscoop hoort. Goed, twee titels weer ter bespreking met vergane glorie die weer opduikt en een verloren genre dat weer eens een kans krijgt. Wake Wood en Super zijn de besproken titels vandaag.

Lees de rest van: Imagine 2011: dag 5