Soms vergeet ik dat momenteel het Imagine Film Festival gaande is en dat er nog een stapeltje DVDs liggen die bekeken willen worden. Dit komt vooral door het bizar goede weer, zoals boven aan dit artikel is te zien. Gelukkig gebeurt me dat heel af en toe en zit ik binnen no-time weer op mijn comfortabele slaapbank te staren naar één of andere gekke film. Zo ook deze week, toen Rubber en Red Hill de revue passeerden.

Lees de rest van: Imagine 2011: Dag 4

In de jaren ’50 was het een grote hype: de alien invasion film. Toen waren de buitenaardse wezens een metafoor voor de Koude Oorlog die steeds meer extreme vormen aannam. Klassiekers als The Day the Earth Stood Still en Invasion of the Body Snatchers zijn in vele geheugens van filmliefhebbers gegrift en alleen daarom al waren de remakes van een aantal jaren geleden zo ontzettend tegenvallend. Valt er dan niks origineels te verzinnen in het genre? Immers, zelfs een ‘origineel’ script als dat van Independence Day leunde zwaar op H.G. Wells’ ‘The War of the Worlds’. Gelukkig wist District 9 een paar jaar terug wel een originele twist aan het thema te geven met de metafoor naar apartheid en frisse elementen zoals sterk acteerwerk en inventief camerawerk. Nu draait World Invasion: Battle Los Angeles in de bioscoop en helaas zakt met deze titel het genre weer dramatisch in.

Lees de rest van: World Invasion: Battle Los Angeles (2011)

Het Imagine Film Festival is aan zijn tweede week begonnen wat zoveel betekent dat er steeds meer bekend wordt wat de films zijn die je zeker een kans moet geven en welke je dient te vermijden. Precies dat lot bezegelde mijn dag in Kriterion vandaag met een waardeloze en een alleraardigste titel, respectievelijk het Chileense Baby Shower en de Amerikaanse documentaire The People vs. George Lucas.

Lees de rest van: Imagine 2011: dag 3

Ter promotie van zijn film Kansas City regisseerde Robert Altman een aflevering van Great Performances, genaamd Jazz ’34. Great Performances is een lang lopend kunstprogramma, waarin filmmakers en artiesten de kans krijgen hun actuele artikel te promoten, een optreden te doen of een ode te brengen aan een van hun inspiratiebronnen. Voor Jazz ’34 bracht Altman een ode aan de Jazz die hij in zijn jeugd in Kansas City hoorde, in 1934.

Lees de rest van: Great Performances: Jazz ’34 (1998)

Het Imagine Fantastic Film Festival – in de volksmond nog altijd bekend als AFFF – is weer van start in filmhuis Kriterion Amsterdam. Een breed palet aan fantastische films rangerend van horror tot science fiction tot absurde komedie wordt aangeboden en enthousiast verorberd door het specifieke publiek die zich niet geremd voelt tot applaus, gejoel en gelach. Mijn eerste dag op het festival bood twee films van wisselende kwaliteit: het vrij waardeloze Sudor Frío en het opzienbarende Rubber.

Lees de rest van: Imagine 2011: Dag 2

Normaal gesproken plaats ik bovenaan mijn festivalverslagen foto’s die ik tijdens het desbetreffende festival heb gemaakt, maar in dit geval moeten jullie het doen met vrij saaie foto’s van de DVD’tjes die ik heb moeten bekijken. In ieder geval kwam ik er aan toe om The People Vs. George Lucas en The Violent Kind te kijken.

Lees de rest van: Imagine 2011: Dag 1

Vijftien jaar zijn er verstreken sinds de originele Scream, tien jaar sinds het tegenvallende en ietwat overbodige Scream 3: wie zit er nu nog te wachten op een nieuw vervolg? Heel wat mensen, waaronder een groot deel van onze redactie, en terecht. Scream 4 is niet alleen een waardige toevoeging aan de reeks, het is misschien wel de beste. Het is een regelmatig hilarische update van de eerdere meta-slashers die ook nog eens actueel en relevant is. Bram en Kaj zagen de film voor Salon Indien en bespreken hieronder de merites van de film. Wees wel gewaarschuwd voor spoilers, de film bespreken zonder is de film tekort doen, maar je kunt de film beter zonder al te veel voorkennis kijken.

Lees de rest van: Scream 4 (2011)

Theo noemde het in de Heden-post al ‘het grootste kleine festival of het kleinste grote festival’ en hoewel ik meer bekend ben met de grotere Nederlandse festivals, moet ik zeggen dat ik hem hierin gelijk moet geven. Vorig jaar ben ik er voor het eerst geweest omdat ik als trouwe Uwe Boll verdediger het grandioze Rampage niet mocht missen. Toen ik vroeg of een aansluiting met een opvolgende film wel ging lukken werd ik raar aangekeken. Het Amsterdam Fantastic Film Festival, of tegenwoordig Imagine, speelt zich volledig af tussen de muren van Kriterion, een Amsterdamse bioscoop in de buurt van Metro Station Weesperplein. Tenminste, dat is hoe ik mij er altijd naartoe navigeer. Ik merkte in de bioscoop een aangename sfeer op. De bekende filmfestival sfeer, waar bezoekers films ademen en alles in het teken staat van de film, maar dan in zakformaat. En daardoor ook tegelijkertijd overzichtelijker en hardnekkiger. Het leek erop dat enkel de echte liefhebber op het Imagine afkomt, terwijl de dagjesmensen lekker thuisblijven. Ja, dat klinkt snobistisch, maar als je net als ik jaarlijks meerdere festivals bezoekt weet je wat ik bedoel.

Dit jaar doen Erwan Ticheler en ik een verslaglegging van de 27ste editie van het filmfestival, met als kanttekening dat Erwan de man ter plekke speelt en ik voor het eerst ga ervaren hoe het is om een filmfestival vanuit mijn luie stoel mee te maken. Dit vooral vanwege tijdgebrek, maar ook om eens mee te maken hoe dat voelt. Ik ken genoeg websites die het vooral van screeners moeten leven omdat ze niet altijd op de plaats delict kunnen zijn.

In ieder geval staan de komende anderhalve week volledig in het teken van het Imagine: the 27th Amsterdam Fantastic Film Festival. Het festival waar films vaak niet langer duren dan 90 minuten en we nooit te maken krijgen met saaie en nietszeggende arthouse. Hulde aan de genrefilm!

Sofia Coppola heeft inmiddels een behoorlijke staat van dienst opgebouwd. Haar rustige, welhaast hypnotische manier van filmen valt goed bij de filmkijker waarbij tot op heden Lost in Translation de meeste accolades kreeg met onder meer een Oscar voor beste originele script. Net als Lost in Translation speelt ook Coppola’s nieuwste film Somewhere zich grotendeels af in een hotel met een relatie tussen een filmster en een zelfstandige jonge vrouw. Nog meer dan de eerstgenoemde titel is Somewhere gebaseerd op Coppola’s eigen ervaringen in de nomadische filmwereld wat een prachtig resultaat kent.

Lees de rest van: Somewhere (2010)