Fenomeen Blockbuster
De essentiële elementen

17 augustus 2008 · · Analyse

Bioscoopzaal

Elk jaar rond de maanden mei tot augustus trekken grote aantallen mensen zich herhaaldelijk terug uit het mooie zomerweer om zich in de donkere ruimtes van de bioscoopzalen onder te dompelen in audiovisuele spektakelstukken, waarna na afloop wereldvreemd met dichtgeknepen oogjes weer het felle zonlicht van de realiteit wordt aanschouwd. ‘Wat een ervaring was dat!’, zal de één zeggen, ‘keigaaf’, de ander. ‘Hersenloze troep’, een derde.
De zogeheten blockbuster is een fenomeen waar iedereen mee bekend is, maar wat maakt een film eigelijk tot een blockbuster, waar ligt de historische oorsprong van deze monsterproducties, en van welke hoeken kan dit fenomeen kritisch benaderd worden?

Komende drie weken zal ik globaal en inhoudelijk ingaan op deze vragen, waar ik nu eerst een bondige uiteenzetting zal geven van hoe de blockbuster in elkaar zit. Een goede blockbuster heeft namelijk een aantal essentiële elementen nodig om tot een werkbare formule gesmeed te kunnen worden die het nodige succes kan oogsten. Welke zijn dit?

Lees de rest van: Fenomeen Blockbuster

4 Reacties

Column: Batman-moeheid.

16 augustus 2008 · · Column

Geschreven op 15 juli.

Op het moment dat u dit leest is het waarschijnlijk al 24 Juli geweest. Er is ook een grote kans dat ik tegen die tijd al ben bezweken. Ziet u, ik lijd aan een nieuwe filmische ziekte. Ik zou er elk moment aan ten onder kunnen gaan. Ik lijd aan Batman-moeheid. Deze vrij recente medische aandoening, ook bekend onder de naam The Dark Knight-uitputting en Christopher Nolan- Narcolepsie wordt veroorzaakt door de allesverzengende marketing rondom The Dark Knight. Deze veelbelovende film word zo doodgepromoot dat ik het idee heb dat ik door het Ludovico-instituut gedwongen wordt door de film te gaan zien. Ik ben bang voor een onthulling van een groot complot. Straks schuilt de Al Quaida erachter. Oftewel: De dwangmatigheid van de marketing is ongezond groot.

Lees de rest van: Column: Batman-moeheid.

13 Reacties

Road warriors: top 5 carsploitation films

14 augustus 2008 · · Lijst

Vanishing Point

Carsploitation is een zelden gebruikte term om het filmgenre aan te duiden waarin auto’s en het rijden daarin centraal staan. Vaak worden dit soort films als ‘car chase films’ aangeduid, maar daaronder vallen alle films waarin autoachtervolgingen belangrijk zijn en dat is net even wat anders. Niet dat carsploitation een zaligmakende term is, want zeker niet elke film in het genre is exploitatie, hoewel het merendeel wel in die richting zit. Nadat dit vooral Amerikaanse genre even floreerde in de jaren ’70 en begin jaren ’80, stierf het een stille dood.

Waarom? Misschien vanwege het veranderende culturele klimaat in de V.S, of de evolutie van de actiefilm. Hoe dan ook, de tijd dat ze nog wel gemaakt werden heeft een aantal vermakelijke en soms interessante films opgeleverd. Voor mijn eerste stuk op Salon Indien heb ik de volgens mij beste vijf daarvan op een rij gezet, waarmee ik mijns inziens meteen een overzicht van de verschillende kanten van het genre geef, voor zover die er zijn.

Lees de rest van: Road warriors: top 5 carsploitation films

1 Reactie

Direct Cinema (1/2)

13 augustus 2008 · · Analyse

Wat is de meest elementaire vorm van film? Film is in essentie niet meer dan een opeenvolging van fotobeeldjes. Zodoende bestaat er in technische zin een sterke verwantschap met de fotografie. In artistiek opzicht is het verband minder nauw. De overeenkomsten tussen film en bijvoorbeeld literatuur, andere vormen van beeldende kunst en muziek zijn minimaal zo sterk als die met fotografie. Als gezocht wordt naar het type film dat de fotografie, meer precies, de fotojournalistiek zoals die bedreven werd door grootheden als Cartier-Bresson en Brassaï, het dichtst benadert, kom je vrijwel zeker terecht bij de films van regisseurs als D.A. Pennebaker en de broers Maysles, boegbeelden van de Direct Cinema.

Deze stroming ontwikkelde zich onder impuls van de technologische voortgang in de jaren 50 en 60, om eind jaren 60 haar hoogtepunt te bereiken. Ze brachten film terug tot haar basis; geen acteerwerk, geen bedacht plot, maar sec vastleggen van wat zich voor het oog afspeelt. Daar waren geen grote crews voor nodig, dus konden de makers in relatief grote vrijheid opereren. Net als fotografen gingen de regisseurs met hun apparatuur de straat op, eindeloos filmend, in de hoop dat vanzelf een verhaal vastgelegd werd dat het waard was te tonen. Zoals iconische foto’s vaak het resultaat zijn van op het juiste moment op de juiste plek zijn, zo zijn de klassieke films van de Direct Cinema eveneens aan een bepaald mate van toeval onderhevig. De broers Maysles hadden geen idee van de dramatische gelaagdheid die zich zou ontwikkelen bij het volgen van Bijbelverkopers voor de film Salesman, noch zou Gimme Shelter zoveel impact hebben gehad als diezelfde regisseurs niet toevallig aanwezig zouden zijn bij het beruchte Stonesconcert te Altamont en daar o.a. de moord op een toeschouwer vastlegden.

Lees de rest van: Direct Cinema (1/2)

3 Reacties

Izgnanie (2007)

12 augustus 2008 · · Kritiek

Andrei Zvyagintsev heeft zich ontpopt tot een talent. Met slechts twee films op zijn naam wordt hij al vergeleken met TarKovski.
Met zijn debuutfilm Vozvrashcheniye (the Return) zette hij zichzelf meteen op de kaart. The Return was een krachtig drama met onderliggende symboliek en eenzame, blauwbelichte composities. Izgnanie (The Banishment) , zijn tweede en nieuwste film, ligt in alle opzichten in het verlengde van zijn eerste.

The Return begint met de onheilspellende beelden van een gezonken boot. Meteen is duidelijk dat er iets gebeurt is, maar wat? De volgende anderhalfuur wordt langzaam opgebouwd naar de apotheose. The Banishment kent een vergelijkbaar begin. We zien een man rijden in een auto, door een verregend, industrieel landschap. Bij een spoorweg stopt hij, trekt een riem om zijn arm strakker aan met zijn tanden en rijdt door als de trein voorbij is. Hij komt aan bij een huis, belt aan. Een man, de hoofdpersoon Alexander, doet open en wipt vervolgens een kogel met behulp van een klein mesje uit de arm van de man. Bij The Return wordt er de hele film lang opgebouwd naar een conflictsituatie, waar het hele plot samenkomt. The Banishment kent een vergelijkbare opzet. Ook hier wordt opgebouwd naar een hoogtepunt, maar het is duidelijk dat we in The Banishment vooral te maken hebben met de afloop. Vanaf het begin is duidelijk dat er al heel wat gebeurt is voordat we toeschouwer werden. Dat de apotheose zich uiteindelijk grotendeels voor de gebeurtenissen afspeelt maakt The Banishment verhalend ingewikkelder, zeker door het gespeel met chronologie.

Lees de rest van: Izgnanie (2007)

3 Reacties · Onderwerpen:

The Dark Knight (2008)

11 augustus 2008 · · Kritiek

Regisseur Christopher Nolan heeft met zijn kijk op de man in het vleermuis pak de filmwereld op z’n kop gegooit. De beste man durfde ten tijde van Batman Begins een comicbook verfilming zowaar een serieuze en gruwelijke ondertoon te geven. Toen eenmaal de eerste beelden van The Dark Knight aan het licht kwamen kreeg iedereen door dat dit niet zo maar een filmpje over een superheld zou worden, de film kreeg de proporties van een misdaad epos. Maar wat is de uitkomst?

Dit betreft een zevendelige post, die het blog Salon Indien feestelijk en met gevarieerde kritiek inluidt. Wij hopen vanaf hier een platform te creeëren waar iedereen zijn ei over films kwijt kan en er ook niet bang voor is om het met elkaar te delen.

In de bevindingen kunnen eventuele spoilers aanwezig zijn.

Lees de rest van: The Dark Knight (2008)

3 Reacties · Onderwerpen:

Welkom op Salon Indien
Een kort verwelkomen

11 augustus 2008 · · Meta

Ik las ooit eens een artikel die me leerde dat je nooit je site moest openen met 'WELKOM'. De beargumentatie ervan is me ontgaan. Dus:

Na twee maanden zwoegen, touwtjes trekken en HTML-en is het dan toch eindelijk zover: Salon Indien leeft! Maar als ik heel eerlijk ben duurt het opzetten van de eerste Nederlandstalige weblog die kritisch durft te kijken naar films al zo’n 2 jaar. De eerste poging stamt alweer uit juli 2006, waar ik een filmblogje opzette via blogspot.com en ik plotseling het idee had om met meerdere mensen de filmische frustraties van ons af te schrijven. Jammer genoeg verviel de eerste Salon Indien in inactiviteit door een non-structurele aanpak.

Toen enkele maanden terug een gesprek over het verval van ons favoriete filmforum ontstond hadden we door dat het beter was zelf de touwtjes in handen te nemen. Het doel was simpel: een filmcommunity opzetten die niet bang is voor een non-narratieve film en het liefst daar ook nog eens een duizendtal woorden over kwijt kan. Met bezoekers die niet alleen zeggen dat ze de film mooi vonden, maar ons kunnen vertellen wat er goed aan was. Op die manier kunnen we het één en ander van elkaar opsteken, zodat de berichten niet alleen tijddodend werken, maar je ook nog helpt bij het begrijpen van je voorliefde. Want zoals een goede vriend van me ooit eens zei: ”Je ouders leren je te lopen, je leraren leren je te schrijven, maar niemand leert ons om te kijken.”

Reageer