Aan mij de taak van hekkensluiter met het plaatsen van mijn jaarlijst, waarbij ik enigszins moeite had de top 10, op de nummer 1 na, samen te stellen. 2010 was dan wel een zeer aardig filmjaar, waarin het niveau zeer degelijk was, maar er waren slechts twee films die mij echt verrasten (waarvan één in misselijkmakende zin). Echt slechte films zag ik gelukkig zelden en de meest gewaardeerde lijk ik allemaal wel mee gepakt te hebben. Achtereenvolgens de meest opvallende films van het jaar en de films die buiten de boot vielen, en de top 10 zelf.

Lees de rest van: Het beste van 2010, volgens Christiaan

Niet mijn beste filmjaar, 2010, moet ik eerlijk zeggen. Veel films zijn aan me voorbij gegaan door drukte en/of desinteresse en/of filmmoeheid; ik koos dit jaar vooral voor makkelijk te verteren producties. Gevolg is dat een top tien samenstellen geen makkelijke klus was en, het ergste nog, deze ook vreselijk onaf voelt. Ik heb namelijk belangrijke internationale films als Uncle Boonmee, Enter the Void en Dogtooth aan me voorbij laten gaan, waarbij het cliché gezegde dat je meer spijt hebt van de dingen die je niet hebt gedaan weer boven komt drijven. Desalniettemin is het me natuurlijk gelukt een top tien samen te stellen waar ik me nog redelijk tevreden over kan voelen, maar voor ik daar aan ga beginnen wil ik, net als vorig jaar nog een aantal films, die het om velerlei redenen niet hebben gehaald, een ‘honorable mention’ geven.

Lees de rest van: Het beste van 2010 volgens Ricardo

Elk jaar mag de filmliefhebber weer klagen. Want elk jaar is het weer droevig gesteld in de filmindustrie. Is het niet de overdosis van sequels dan is het de overdaad aan remakes. Dit jaar kwam er nog het geklaag over slechte 3d-conversies bij. Nu is het inderdaad zo dat van de echte grote blockbusters weinig echt beklijften. Vooral bij de wat kleinere hollywood-films en de arthouse-films moest gekeken worden voor interessant werk. In mijn top 10 staan dan ook weinig grote blockbusters, maar eveneens weinig arthouse. Mijn smaak ontwikkelde zich nog meer in de richting van het genrewerk. Omdat de bioscopen weinig gevuld worden met kleinere genre-films staan er in mijn top 10 dan ook 3 titels van Imagine (voormalig het Amsterdam Fantastic Film Festival), die verder de bioscoop niet haalde. Op 5 staat er ook een film die slechts op het IFFR draaide en verder een direct-to-dvd-release kreeg. Het is te hopen dat de bioscopen en distributeurs (na een overwegend goed betaald jaar) ook weer risico’s durven te nemen in de releaselijst en ook wat kleinere genre-films durven te draaien.

Lees de rest van: Het beste van 2010 volgens Theo

Met een oogst van tegen de zestig films, shorts en series, kan ik spreken van een divers en geslaagd filmjaar, maar wanneer ik kijk naar welke films ik nog had willen zien, doet dat ook beseffen hoeveel er gemiddeld wel niet uitkomt in een jaar tijd. Ik hanteer echter niet de regel dat ik alleen bioscoopfilms meereken, maar ook kortere films en series, behalve als die komend jaar nog in de bioscoop zullen verschijnen. Het wordt ook lastig om alle titels een plaats en naam te gunnen in zo’n kort jaaroverzicht, maar omdat ik eens gek wil doen, heb ik dit keer de in mijn ogen de meest spraakmakende titels in enkele snedige zinnen opgesomd. Hoewel deze poging gedoemd is te mislukken, heb ik geprobeerd zo min mogelijk te vervallen in holle frases of goedkope plotomschrijvingen, dus geniet en huiver van mijn persoonlijke beleving in alfabetische volgorde!

Lees de rest van: Het beste (en slechtste) van 2010 volgens Fedor

Het eerste jaar van het nieuwe decennium was voor mij een prima filmjaar. Over het algemeen wist ik grote vermoedelijke missers te vermijden, zoals bijvoorbeeld het op SI zowel geliefde als gehate Enter The Void. Op wat vervelende arthousefilms op het IFFR en een enkele ongeïnspireerde Hollywoodthriller na heb ik eigenlijk nauwelijks onvoldoendes genoteerd voor nieuwe bioscoopfilms, en daar staan een boel hoge waarderingen tegenover. En dan reken ik nog niet eens de fantastische retrospectieven mee die het afgelopen jaar de Nederlandse filmhuizen (of in ieder geval het Filmmuseum) aandeden. Mijn top tien van 2010:

Lees de rest van: Het beste van 2010 volgens Kaj

Aan het einde van het jaar probeer ik mezelf altijd samen te vatten door middel van lijstjes, maar als ik dan zo naar het eindejaarslijstje kijk zie ik niet echt een duidelijke lijn in mijn keuzes. Waarom ben ik bijvoorbeeld nooit toegekomen aan Where The Wild Things Are, een film die me toch op mijn enorme lijf geschreven staat, maar wel aan Cloudy With A Chance of Meatballs, een film waar ik aanvankelijk nauwelijks interesse in had en uit verveling ben gaan kijken? Voor mij is 2010 om die reden niet echt makkelijk samen te vatten. Mijn keuzes en voorkeuren nemen steeds vaker steeds vreemdere wendingen. Een gegeven waar ik best tevreden mee ben, het maakt me immers redelijk onvoorspelbaar, maar het is anderzijds best lastig omdat ik niet meer bij aanvang weet of ik de film ga waarderen of niet. Misschien is dat de beste opsomming van mijn jaar als filmkijker: een gegroeid bewustzijn voor de film als individueel product. Of zoiets.

Lees de rest van: Het beste (en slechtste) van 2010 volgens Bram

Op het punt staan van volwassen worden in 1969, Japan, dat vormt het thema van Haruki Murakami’s best verkochte boek tot op heden. Norwegian Wood (1987) wordt, internationaal, hoog gewaardeerd en Murakami kent inmiddels een trouwe fanbase. Een gedurfde klus dus om je als regisseur te wagen aan dit project, dat waarschijnlijk het best te vergelijken valt met het verfilmen van een succesverhaal als Harry Potter, echter betreft het hier een op literaire gronden hoog gewaardeerd boek. Aan gevierd regisseur Anh Hung Tran (Cyclo, The Scent of Green Papaya) deze ondankbare taak de fanbase zelf gerust te stellen alsmede een goede film te maken van Norwegian Wood.

Lees de rest van: Norwegian Wood (2010)

2010 wist me weinig te verleiden nieuwe generatie filmmakers te exploreren (mijn fout), waardoor ik derhalve vooral uitkwam bij oudgedienden die herhalingskunstjes opvoerden. Vaak net iets minder goed dan ze wel eens eerder deden, waaronder Woody Allen, Mike Leigh, Roman Polanski en, dieptepunt, Terry Gilliam. Aan dat rijtje zou ook Abbas Kiarostami toegevoegd kunnen worden, zij het dat hij met zijn eerste niet-Iraanse film wél nieuwe paden betrad, zonder zijn typerende idioom te verraden. Volledig geslaagd was het echter niet, wat in toenemende mate wel geldt voor:

Lees de rest van: Het beste van 2010 volgens Rik

Filmjaar 2010 valt moeilijk in een zin samen te vatten. Er waren veel uitstekende Franse titels, oude meesters die weer van zich lieten spreken, ouderwets vermaak, de betere kleinere film die vrijwel ongezien bleef en de gebruikelijke meuk en overschatte films. Zoveel films die veel te kort leken en anderen die maar niet ophielden. In dit artikel zal ik een overzicht geven van de films die me het meest bijbleven, soms in negatieve maar uiteindelijk in vooral positieve zin.

Lees de rest van: Het beste (en slechtste) van 2010 volgens Erwan