Altman heeft altijd anarchistische trekjes gehad, en heeft zich eerder verloren in zijn eigen materiaal (Popeye bijvoorbeeld). Maar wanneer Altman in O.C. and Stiggs verregaand anarchisme combineert met totale chaos in het plot breekt het hem op. O.C. and Stiggs is Altman’s satire op de Amerikaanse tienerkomedie, waarin twee nare anarchistische jongens hun zomervakantie doorbrengen met het ondermijnen van de plaatselijke rijke familie. In de suburbs zijn de Schwabs berucht, vanwege de racistische en arrogante trekjes van de pater familias van dit verzekeraarsgezin. De Marxistisch aangelegde surfers O.C en Stiggs zijn erop uit het hele gezin onderuit te halen, te beginnen bij de bruiloft.

Lees de rest van: O.C. and Stiggs (1985)

De eerste documentaire aller tijden, Nanook of the North, is niet helemaal wat de meeste mensen nu onder documentaire verstaan. Er is namelijk sprake van het naspelen van gebeurtenissen, aangezien de camera (een log gevaarte) niet overal aanwezig kon zijn. Sterker nog, er is sprake van het naspelen van gebeurtenissen die al een generatie niet bestaan. Deze documentaire over de Inuit (voorheen bekend onder de minder politiek correcte term Eskimo) is wel opgenomen in een Inuit-gemeenschap, maar de jachtrituelen, en overlevingsmechanismen die in deze film te zien zijn, zijn de rituelen van een oudere generatie. Nanook (wat overigens niet een echte, maar voor de film gecreëerde naam was), onze hoofdpersoon, is van een jongere generatie, maar laat voor de camera zien hoe zijn voorvaders leefden.

Lees de rest van: Double Bill: de laatste dagen van de Inuit.

Na de heftige praktijken in Cutting Moments (1997) en Elephant (1989) wilden we op deze laatste dag van het jaar meer luchtig tegenwicht bieden met het kleurrijke jazzpalet van Begone Dull Care (1949), gemaakt door de Canadese celluloidkunstenaar Norman McLaren. Ooit een pionier op het gebied van animatie, is het nu een weinig gehoorde naam en dat is jammer, want zijn experimentele, maar altijd vrolijke beeldtaal is niet alleen universeel van opzet, maar ook vrij tijdloos van aard.

Lees de rest van: Begone Dull Care (1949)

Ik wil momenten bewaren, zodat ze niet verloren gaan ‘like tears in rain’, zoals Roy Batty het zo mooi uitdrukt in Blade Runner. Filmmomenten om precies te zijn. Dat kan een hele scène zijn, maar ook iets kleins, of juist een hele sequentie. Komende week blikt heel Salon Indien terug op de beste (en misschien slechtste) films van het afgelopen jaar, maar ik wil nu nog even een momentje nemen om de voor mij bijzonderste momenten, scènes en sequenties op een rij te zitten en jullie uit te nodigen hieronder hetzelfde te doen.

Lees de rest van: Like tears in rain

Richard Nixon is naast George W. Bush Amerika’s meest beruchte president, en de democraat Altman had tijdens zijn hardhandige vivisectie van Amerika zijn scalpel nog niet in een president gezet. Secret Honor is een monoloog van Richard Nixon, die dronken en bewapend met een taperecorder, een beveiligingscamera, een geweer en een fles sterke drank zijn gal spuwt over zijn politieke vijanden, paranoide gedachten uit en mompelt over de ontwikkeling van het Watergateschandaal.

Lees de rest van: Secret Honor (1984)

Kersthorror, ik schreef er al tweemaal over onder de titel Kerstballen en Ingewanden. Voor de verandering een andere titel, maar wederom hetzelfde concept. De eerst besproken film in dit artikel is zelfs een vervolg op een vorig jaar besproken film.

Lees de rest van: Mistletoe en misère.

Maandag presenteerde ik de nummers tien tot en met zes van mijn top tien series van 2010 (klik hier om te lezen), hieronder volgen de nummers vijf tot en met één. Zoals ik aan het begin van de week zei is HBO niet meer de onbetwiste kampioen van de Amerikaanse televisiekanalen, zoals je aan de top van deze lijst kunt zien. Dat wil niet zeggen dat dit niet opnieuw kan gebeuren, Boardwalk Empire en de onderstaande nummer vijf zijn veelbelovend en volgend jaar krijgen we onder andere Luck, de nieuwe serie van David Milch (Deadwood) in samenwerking met Michael Mann en met Dustin Hoffman in de hoofdrol, Game of Thrones en de miniserie Mildred Pierce.

Lees de rest van: Gemeenschap, drugs en jazz

Altman keert in Streamers terug naar de oorlogsfilm, al blijft de oorlog zelf in deze film buiten beeld. In de film vindt er een psychologische strijd plaats tussen vier legerrekruten. Twee van hen zijn Afro-Amerikaans, een is een homo in de kast en de vierde is een schoolvoorbeeld van de blanke Amerikaanse mannelijke heteromacho. In de slaapzaal waarin de gehele film zich afspeelt lopen de spanningen hoger op, misschien wel uit angst voor de aankomende slagvelden. Wat de situatie niet verbetert zijn de dronken officieren, die lallend vertellen over de parachutes die niet opengingen, terwijl zij toekeken. De titel Streamers is dan ook ontleend aan legerjargon voor weigerende parachutes, en het is die onmacht die als een rode draad door de gehele film loopt.

Lees de rest van: Streamers (1983)