Ter ere van Tron Legacy, een film die volgende maand uitkomt, begin ik een semiterugkerende reeks van artikelen over Disney live-action-films (non-animatiefilms geproduceerd door Disney, en dat zijn er vele). Verwacht niet een wekelijkse update, maar hier en daar een artikel. Ik begin deze ode aan Disney’s non-animatie met een recensie van de meest logische keuze: de originele Tron.

Lees de rest van: Tron (1982)

Toen ik na de voorstelling naar buiten liep opperde een willekeurige recensent dat Burlesque als Showgirls was, maar dan erger. Het is geen hele vreemde vergelijking: beide films vertellen het verhaal van een meisje uit een klein dorp dat het als danseres wil gaan maken op het podium van de grote stad. Op verdere punten raakt de vergelijking echter kant noch wal, want waar Verhoeven zijn best deed om de donkere kant van lust en ambitie te tonen, kabbelt Burlesque op een rustig meertje van liefdesperikelen en frustraties. Burlesque is verre van Showgirls (ik ben een uitgesproken Showgirls fan), tot zover die vergelijking.

Lees de rest van: Burlesque (2010)

Je kan ieder jaar – en dat met een enkele uitzondering sinds eind jaren ’60 van de vorige eeuw – de klok er op gelijk zetten: een nieuwe film van Woody Allen. Ook dit jaar stelt de veelfilmer de kijker daarmee niet teleur al is zijn nieuwste werk, You Will Meet a Tall Dark Stranger, in geen enkel opzicht een grootse Allen film.

Lees de rest van: You Will Meet a Tall Dark Stranger (2010)

F Vorige week trapten we de serie Brief Encounters af met de subtiele en minder subtiele horrorfilm Cutting Moments, en omdat we de smaak van geweld in een dagelijkse context te pakken kregen, behandelen we deze week Alan Clarkes Elephant (1989). Dit is een bijzonder tijdsdocument dat onder andere de inspiratie vormde voor Gus van Sants gelijknamige versie uit 2003. ‘There is an elephant in the room’ luidt de uitdrukking waaraan de titel is afgeleid. Er was in de jaren tachtig van Noord-Ierland namelijk iets gaande waar mensen niet om heen konden gaan en dit toch deden. Dit is de reden waarom Clarke op minimalistische wijze de confrontatie via het medium film opzocht. Dus beste lezer, klik op de link en kijk hoelang het duurt tot jij de geweldscyclus wilt doorbreken en hieronder verder kan lezen.

Lees de rest van: Elephant (1989)

2010 was een goed jaar voor Amerikaanse televisieseries, waarin eens te meer bevestigd werd dat de zogenaamde nieuwe ‘golden age’ nog niet voorbij is. Wel is het zo dat de kampioen van de Amerikaanse televisie, het betaalkanaal HBO, na 2009 opnieuw moet buigen voor de kwaliteit van AMC, ondanks drie nieuwe sterke series die allemaal in deze lijst staan en een goed tweede seizoen van Eastbound and Down dat nét niet de lijst haalde. Hoewel de top drie, die ik in deel twee van dit artikel zal onthullen, uit terugkerende series bestaat, staan er opvallend veel nieuwe series in. Op zich geeft dat hoop voor de toekomst, ware het niet dat één daarvan een eenmalige miniserie was en twee andere alweer van de buis zijn gehaald. In zekere, cynische zin maakt dat 2010 een speciaal jaar.

Lees de rest van: Gangsters, spionnen, sheriffs, oorlog en de 31ste eeuw

Robert Altman situeert een verfilming van een door hem geregisseerd toneelstuk in één enkele set, een rommelwinkeltje. Dat betekent niet dat de betreffende film, Come Back to the Five and Dime, Jimmy Dean, Jimmy Dean een droge toneelverfilming is. Het camerawerk houdt de film levendig, de montage is erg slim en het acteerwerk van hoog niveau. Come Back to the Five and Dime, Jimmy Dean, Jimmy Dean is een onbekende Altman, maar zeker de moeite waard om gezien te worden.

Lees de rest van: Come Back to the Five and Dime, Jimmy Dean, Jimmy Dean (1982)

Disney’s nieuwste film, Rapunzel, werd in de Verenigde Staten uitgebracht als Tangled. Hier, waar de titel Tangled niet meteen een belletje doet rinkelen, kreeg de film gewoon een echte prinsessentitel. In Amerika werd krampachtig vermeden de film neer te zetten als een prinsessenfilm. De titel Tangled zou kleine jochies niet afschrikken, de titel Rapunzel zou alleen jonge meisjes trekken. Het is jammer dat Disney de film probeerde te marketen als een breuk met de ouderwetse Disney-prinsessenfilms. Want hoewel er verschillen zijn is Rapunzel ook weer een echte ouderwetse Disney, gebaseerd op het klassieke sprookje.

Lees de rest van: Rapunzel (2010)

Bram Edgar Wright had met Shaun of the Dead (2004) en Hot Fuzz (2007) bewezen goed uit de voeten te kunnen met visueel beladen komedies. Beide films staken de draak met een filmgenre (de zombiefilm en de buddy-cop-film), maar hadden tegelijkertijd enorm veel respect voor het onderwerp dat ze parodieerden. Wright bleek een fanboy-regisseur met een hoog nerd-gehalte. De keuze om Bryan O’Malleys Scott Pilgrim stripboekenreeks te gaan verfilmen is dan ook niet iets dat zo maar uit de lucht kwam vallen. De hype kwam in een stroomversnelling dankzij knap gemonteerde trailers en een gedeelte van Salon Indien crew kon niet wachten om Scott Pilgrim vs. The World voor het eerst onder ogen te krijgen. Maar werden die verwachtingen ingelost of was het vanouds huilen met de pet op?

Lees de rest van: Scott Pilgrim vs. The World (2010)