Over literatuur wordt wel eens gesteld dat schrijven over de liefde de ultieme testcase voor een schrijver is; niet omdat het een moeilijk thema is, wel omdat het in een op dit gebied totaal verzadigd aanbod moeilijk is onderscheidend te zijn. Voor film geldt weinig anders, al was het maar omdat de wetten van de (commerciële) film een romance voorschrijven. Max Ophüls was onafhankelijk genoeg om zijn eigen pad hierin te volgen, maar zijn beroemdste films puilen uit van de hartstochtelijke gevoelens die op meer of minder gecultiveerde wijze geuit worden. Onbereikbare liefde vanuit een subjectief perspectief in Letter From an Unknown Woman, een ironische kijk op driehoeksverhoudingen in Madame De… of een spectaculaire ondergang van een door passie verzwolgen courtisane in Lola Montès. Ook in het (iets te) zelfbewuste La Ronde is het concept liefde weer in een originele formule vervat. Een wat abstractere kijk op dit onderwerp lijkt te gloren achter het hoge Bouquetreeks gehalte van de gebeurtenissen.

Lees de rest van: La Ronde (1950)

Het nieuwste vlaggenschip van de beroemde Amerikaanse kwaliteitszender HBO is de serie Boardwalk Empire. Geschreven door een van de mensen achter The Sopranos en mede geproduceerd door Martin Scorsese en Mark Wahlberg vertelt de show het verhaal van Atlantic City tijdens de drooglegging in de jaren ’20 van de vorige eeuw. Een tijd waarin illegale drankhandel hoogtijdagen vierde en de klassieke gangsters hun intocht deden in het maatschappelijke, politieke en culturele milieu. In dit artikel zal ik enkele bespiegelingen geven over het in de Verenigde Staten pas afgelopen eerste seizoen. Hierbij geef ik direct aan dat dit artikel vooral bedoeld is voor diegenen die het eerste seizoen volledig hebben gezien of een buitengewone interesse hebben in het onderwerp aangezien er spoilers in het artikel zullen staan.

Lees de rest van: Boardwalk Empire

H Fedor en ik (Henk Mul) pennen vanaf deze week geregeld onze bevindingen over korte films neer. De shorts die we uitkiezen zijn spraakmakend, schokkend, technisch verbluffend of op een andere manier relevant gebleken. Daarnaast zijn ze vanwege hun korte duur relatief makkelijk verteerbaar waardoor iedereen in no-time zal weten waar we het precies over hadden. De drempel om te reageren wordt zo een stuk lager, dit alles onder het mom van ‘eenrichtingsverkeer is voor losers!’

Na publicatie kunnen jullie dus reageren in de comment box die onder het artikel te vinden is. Omdat jullie beslagen ten ijs moeten komen: hier alvast een link naar het vrij schokkende filmpje van deze week; Cutting Moments.

Lees de rest van: Cutting Moments (1997)

Het lijkt een vreemde keuze, een eigenzinnig auteur die besluit een grote Hollywood-musical te maken op basis van een klassiek cartoonfiguur. Robert Altman waagde zich uiteindelijk toch aan het maken van Popeye, een live-action versie van de klassieke cartoon over een gespierde matroos met een spraakgebrek. De film is een mislukking te noemen, wat niet verwonderlijk is bij een dergelijk bizar idee. Maar het is wel een interessante mislukking, met een aantal sterke momenten.

Lees de rest van: Popeye (1980)

In dit slotartikel volgt een aantal ideeën en hersenspinsels rondom de raakvlakken van Disney en kunst. Het zijn vrije bespiegelingen, die waarschijnlijk alle kanten opschieten met als gemene deler de twee voornoemde pijlers. Ik zal me eerst gaan richten op Disney en plagiaat.

Lees de rest van: Disney en Kunst (slot)

Twaalf september 2010 overleed Claude Chabrol. Naar aanleiding daarvan probeer ik sindsdien elke week een film van Claude Chabrol te kijken om er vervolgens hier over te schrijven. De eerste keer trapte ik af met Les Biches, waarbij ik ook een uitgebreide inleiding op de reeks schreef. Deze keer keek ik naar La route de Corinthe, de laatste van een reeks commerciële Franse spionagethrillers voordat Chabrol aan zijn de afgelopen tijd besproken Hélène cyclus begon, misschien wel zijn beste periode.

Lees de rest van: La route de Corinthe (1967)

Het is al een paar jaar stil rondom regisseur Andrew Davis aangezien zijn laatste film alweer uit 2006 dateert, de redelijk mislukte comeback van Kevin Costner met The Guardian. Dit neemt niet weg dat Davis in de 20 jaar ervoor een aantal puike actiethrillers op zijn naam heeft staan met grote actiehelden. Zo is de man verantwoordelijk voor het vooralsnog laatste Arnold Schwarzenegger vehikel Collateral Damage, maakte hij de prettig broeierige thriller A Perfect Murder met Michael Douglas en Gwyneth Platrow en tevens regisseerde Davis een van mijn persoonlijke jeugdfavorieten in Under Siege met Steven Seagal. In dit artikel behandel ik zijn actiegerichte films die zich afspelen in zijn thuisbasis Chicago.

Lees de rest van: De Chicago-films van Andrew Davis

Bij Mike Leigh weet je 1 ding bijna zeker; het is weer kommer en kwel wat je voorgeschoteld gaat krijgen. Maar ook weet je op voorhand zeker dat zijn gevoel voor personages zo groot is dat je alle bijkomende zwaktes die met deze misère gepaard kunnen gaan op slag vergeet. Sentimenteel, overemotioneel, morele gebreken die iets te veel met de mantel der liefde worden bedekt; mogelijk is hij enkel met Naked dermate compromisloos geweest dat dit alles niet aan de orde was. Another Year bevat weer zwakkelingen waar je van gaat houden, tranentrekkers die je je laat aanleunen en een echtpaar dat een gooi doet naar Samaritanen van het jaar en toch wat verwijtbaar is.

Lees de rest van: Another Year (2010)