“Happiness, energy and longevity through Health”. Het is de leus van een beurs over gezondheid. Een beurs vol met new-age-goeroes, gezondheidsfreaks, geheelonthouders aan de sapjes en promotieteams verkleed als groentes. Tussen de vele huichelachtige malloten bevindt zich een 83-jarige vrouw, die vertolkt wordt door Lauren Bacall en er geen dag ouder uit ziet dan 60. Maar ook een pr-dame die twijfelachtige dingen te horen krijgt over haar idool, een politiek schimmig figuur die zich verkleedt als vrouw en een tweetal goeroes die vechten om de titel van president. De gezondheidscultuur blijkt vol te zitten met geestelijk ongezonde mensen, en de gezondheidssekte blijkt afschuwelijk veel te lijken op het Amerikaanse politieke systeem. De showtunes en de als groente verklede pr-mannen maken het gekloot in de ruimte nog net wat bizarder.

Lees de rest van: HealtH

In dit vierde artikel over Disney en kunst richt ik me op de tweede golden age van Disney. De eerste golden age was de begin-periode, waarin de klassieke Disney-blauwdruk geleverd werd: Snow White, Pinocchio, Dumbo, Bambi, etc. De tweede golden age keert, niet verwonderlijk, terug naar de roots. Pratende dieren én prinsessen, en een hervertelling van een welbekend sprookje.

Lees de rest van: Disney en Kunst (4/5)

Twaalf september 2010 overleed Claude Chabrol. Naar aanleiding daarvan probeer ik sindsdien elke week een film van Claude Chabrol te kijken om er vervolgens hier over te schrijven. De eerste keer trapte ik af met Les Biches, waarbij ik ook een uitgebreide inleiding op de reeks schreef. Deze keer keek ik naar Juste avant la nuit (1971). De laatste van de Hélène films is een waardige afsluiter van deze fantastische reeks, hoewel dat besef bij mij pas een tijdje na het kijken kwam.

Lees de rest van: Juste avant la nuit (1971)

Eigenlijk hoor je nauwelijks nog iets van Dark City. De film stond al tijden op mijn kijklijst, maar afgezien van wat rake vergelijkingen met The Matrix wist ik eigenlijk niet precies waarom. Toen de eerste beelden zich op mijn netvlies vestigden, zag ik dat ik te maken kreeg met een aangename door het Duits Expressionisme geïnspireerde neonoir film. Geen vervelende invalshoek, maar naarmate de film vorderde begon hij me tegen te staan, zo erg dat ik zin had om op te staan en weg te lopen. Dit werd vooral veroorzaakt door het feit dat ik van binnen moest huilen. Ik keek weer eens zo’n film met een briljant concept die onwetend had besloten zijn eigen glazen in te gooien. Nou kregen we gelukkig daarna The Matrix en The Truman Show, om over de overeenkomst met de videogame Sim City nog maar te zwijgen. Toch bleef ik het jammer vinden dat er niet een betere film van was gemaakt. Genoeg reden om mijn stoute schoenen aan te trekken en vier voorstellen te doen die de film een stuk beter hadden gemaakt.

Lees de rest van: Dark City (1998)

Alex Theodopoulos en Sheila Shea zijn op hun eerste date. Ze kunnen niet meer van elkaar verschillen. Hij, een man van rond de 45, is van Griekse afkomst, conservatief, houdt van klassieke muziek en is een tikkeltje dominant. Zij, een meid van ongeveer 25, is vrijgevochten, dromerig en woont samen met de gehele rockband waarin ze zingt. Ook in de rockband: een lesbisch stel, van wie een zwanger, een homo, een groepje achtergrondzangeressen en een gladde bandleider. Hun eerste date loopt in het water (letterlijk) en ze hebben alle schijn tegen. Hij zit onder de plak van zijn familie, zij onder de plak van haar muzikale familie. Toch blijven ze naar elkaar toe trekken, ondanks misverstanden, ruzie’s, mislukte date’s, eenzaamheid en familieomstandigheden.

Lees de rest van: A Perfect Couple (1979)

Sleeping Beauty was Disney’s meest ambitieuze project maar koste klauwen vol geld. Animatie moest en zou goedkoper. De stilistische overwegingen in Disney-films waren altijd al afhankelijk van technische en financiële ontwikkelingen achter de schermen. Met One Hundred and One Dalmatians nam dit echter zeer rigoureuze vormen aan. De xerograph was geboren.

Lees de rest van: Disney en Kunst (3/5)

Het IDFA is van start gegaan en in het kader van dit documentaire-festival ga ik me de komende weken toeleggen op drie documentaires die al een tijd lang stof zitten op te vangen, maar zeer de moeite lijken. De eerste van de drie bespreek ik hieronder, het even beroemde als beruchte Le Chagrin et la Pitié van Marcel Ophüls.

Lees de rest van: Le Chagrin et la Pitié (1969)

Quintet betekende de ondergang van Altman’s succes in Hollywood. In het begin van zijn carrière teerde hij op het commercieel succes van MASH maar het publiek bleek niet echt warm te lopen voor de opvolgers. De critici waren positiever over Altman’s oeuvre, maar ook deze werden steeds minder positief. Altman was een gigant in een wereld die zijn stijl niet begreep, en hij sneed zich dan ook commercieel en kritisch in de vingers met Quintet. De film was, ondanks sterren als Bibi Andersson en Paul Newman, een enorme flop en Altman’s carrière nam een snoekduik. De twee opvolgers waren aanvankelijk ook niet echt succesvol en pas met Popeye had Altman weer een hit. Het mocht niet baten, want in de jaren 80 moest Altman zich noodgedwongen toeleggen op low-budget toneelverfilmingen, kluchten en tv-projecten. Pas met The Player zette Altman zichzelf weer echt op de kaart.

Lees de rest van: Quintet (1979)