Begin jaren 40 was er door de oorlog een financiële dip binnen de Disney-studios. Ik schreef eerder over deze periode, en de daar uit voortkomende Package-films, een artikel, maar dan gericht op het narratieve experiment in deze films. Disney maakte gebruik van meerdere korte films om een avondvullend programma samen te stellen, maar begon eveneens een experiment met live-action. Films met gewone acteurs zijn goedkoper dan films met animatie. Disney besloot deze twee vormen te combineren om het animatiebudget te korten. De eerste film die hiermee experimenteerde was Saludos Amigos.

Lees de rest van: Disney en Kunst (2/5)

Tom Hanks mag inmiddels een gevierd en serieus acteur zijn met onder meer twee achtereenvolgende Oscars voor zijn hoofdrollen in Philadelphia en Forrest Gump en tal van grote titels. Toch was Hanks niet altijd even geprezen als een groot acteur. Sterker nog, voor zijn artistieke doorbraak met Philadelphia was de man bovenal bekend vanwege zijn komische talent. In dit artikel bespreek ik twee van deze films met de aantekening dat ik me vooral zal richten op de al dan niet bedoelde tragische lading. Uiteraard geef ik hierbij tweemaal de climax weg.

Lees de rest van: Een andere kijk op de Tom Hanks komedie

De Thaise film Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives van Apichatpong Weerasethakul wist dit jaar verrassend de Gouden Palm op Cannes te winnen. Nu hij in de Nederlandse bioscopen draait (zes in totaal), leek het Bram en mij – beide idolaat fan van de eigenzinnige regisseur – een uitgelezen moment om in dialoogvorm ons licht te doen schijnen op deze trage, maar intrigerende reflectie op de dunne scheidslijn tussen leven en dood.

Lees de rest van: Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives (2010)

In de periode dat Altman de laatste hand legde aan zijn vorige film, 3 Women, vroeg een journaliste hem wat zijn volgende project zou worden. Altman, die daar absoluut nog niet aan wou denken, antwoordde met het sarcastische antwoord: een trouwerij. Het idee bleef door zijn hoofd spoken, want zoals Altman stelde: er is geen enkele bruiloft in mensenheugenis geweest waarbij geen dingen misliepen.

Lees de rest van: A Wedding (1978)

Twaalf september 2010 overleed Claude Chabrol. Naar aanleiding daarvan probeer ik sindsdien elke week een film van Claude Chabrol te kijken om er vervolgens hier over te schrijven. De eerste keer trapte ik af met Les Biches, waarbij ik ook een uitgebreide inleiding op de reeks schreef. Deze keer keek ik naar La rupture. Het is alweer even geleden dat ik over Chabrol schreef, maar ik pak nu de draad weer op met het restant van de ‘Hélène cyclus’. Naar mijn gevoel is dit de beste titel uit de reeks tot nu toe, die meer dan de rest verdomd spannend is en ondertussen wederom flink het thrillergenre deconstrueert, het melodrama te mengen.

Lees de rest van: La rupture (1970)

Regelmatig heb ik al geschreven over Disney (het bedrijf). Ik ga dit nog regelmatiger doen. Dit is de eerste reeks in een groot aantal onderwerpen omtrent Disney die de komende tijd (onregelmatig) langs zullen komen.

Dit is het eerste artikel in een reeks waarin ik de twee pijlers Disney en kunst ga bespreken. Een serie bespiegelingen waarin ik in zal gaan op de artistieke stilistische ontwikkelingen van Disney, Disney als kunst of kitsch en een reeks gerangschikte hersenspinsels rondom het botsen en samengaan van deze twee onderwerpen. Ik begin in dit artikel eerst met de hamvraag of je Disney nu als kunst of kitsch moet duiden. Verder zal ik beginnen met het duiden van de artistieke ontwikkelingen achter de schermen, van Snow White and the Seven Dwarfs tot Bambi.

Lees de rest van: Disney en Kunst (1/5)

Het begon voor mij in 2007. Ik kwam terug van een half jaar studeren in Parijs en besloot een Facebook-account aan te maken zodat ik makkelijk met mijn vrienden overal ter wereld in contact kon blijven. Facebook was toen al een jaar lang wereldwijd bereikbaar voor iedereen boven de dertien jaar. Het sociale netwerk, ooit bedoeld als vriendensite voor de universiteit van Harvard, kent inmiddels ruim vijfhonderd miljoen gebruikers en is het grootste virtuele sociale platform. Over de oprichting en de strubbelingen van Facebook heeft regisseur David Fincher een film gemaakt, getiteld The Social Network.

Lees de rest van: The Social Network (2010)

Elke filmliefhebber heeft zich weleens verschrikt, geschokt of zelfs bang gevoeld tijdens het kijken van een film. Soms brengen films nare gevoelens en stemmingen naar boven brengen, die in tegenstelling tot situaties op leven en dood echter niet leiden tot een vecht- of vluchtrespons. Hoewel de angst bij het filmkijken geen nare gevolgen heeft, kan de impact desalniettemin erg groot zijn. Niet alleen de horrorfilm confronteert ons met angst, zelfs de avonturenfilm of animaties gericht op kinderen kunnen scènes bevatten die ons diep van binnen ontregelen, zo diep dat we er weken, zo niet jaren later nog huiverig aan terugdenken. Haast iedereen heeft wel zo’n ervaring met het fenomeen van de ‘engste scène’. Op Salon Indien besloten wij onze engste scènes op een rijtje te zetten. Maar schuw niet om te reageren, want we lezen ook graag jullie ervaringen!

Lees de rest van: De engste scènes