Waar ik de vorige keer probeerde mijn gedachtegang op een rij te krijgen door een sociologische kijk op kindvriendelijke tekenfilmseries te geven, zal ik dit keer meer inhoudelijk kijken naar een vijftal uiteenlopende series die dezelfde setting hebben. Ironisch genoeg zijn de beste zaterdagochtendcartoons degene die zich afspelen op school. Er regeren in de voorkeur twee factoren: 1) de behoefte om naar andermans leed te kijken terwijl je dat zelf niet ervaart, zodat je daar beter uit gaat voelen en 2) het geeft een insight op hoe te overleven op school, iets waar de gemiddelde kijker nog altijd mee kampt. Bij deze pak ik de vijf interessantste, origineelste en leukste huidige kindvriendelijk tekenfilmseries die zich volledig op school afspelen samen in een hopelijk duidelijk stukje tekst.

Lees de rest van: Het eeuwige leven op school, letterlijk

De vierde aflevering van Dollhouse is wederom een verbetering ten opzichte van de vorige weken, en de potentie voor groei blijft groot. Tot nu is het echter nog allemaal niet van een niveau dat ik denk: dit ga ik straks op DVD kopen. Het allemaal leuk, en soms zeer interessant, maar kent ook gebreken die waarschijnlijk niet zomaar weggaan. Sommige minpunten verwacht ik wel binnenkort steeds minder terug te zien, sinds actrice en producent Eliza Dushku aankondigde dat vanaf aflevering zes Whedon pas echt zijn ding mocht doen van FOX.

Lees de rest van: Dollhouse Donderdag #4

Zoals in elk opzicht de dood van Stalin in 1953 een omwenteling voor de samenleving betekende, braken ook voor filmmakers nieuwe tijden aan. In de jaren na de oorlog was de productie teruggelopen tot soms minder dan 10 films per jaar, bovendien films die geheel pasten binnen de cultus rond Stalin. Deze cultus werd door opvolger Chroesjtsjov al snel ter discussie gesteld middels zijn destalinisatiepolitiek. Langzaamaan konden filmmakers weer aan het werk, waarbij de relatief grote vrijheid waarin gewerkt kon worden tot een korte bloeiperiode leidde. Vandaag Als de Kraanvogels Overvliegen (1957), karakteristiek werk uit de ‘dooi’.

Lees de rest van: Sovjet-cinema: de jaren 50

Een week geleden laaide op het forum een discussie op betreffende het verkrijgen van films door downloaden. De vraag werd gesteld of het downloaden eerbiedig zou zijn tegenover cinema, en in de volgende reacties bleek dat ook op Salon Indien downloaden geen zeldzaam verschijnsel was, uitzonderingen daargelaten.

Lees de rest van: Het downloaden van films

Bruiloften zijn altijd een apart moment. De familiebanden worden behoorlijk op de proef gesteld; welke ouder organiseert wat, doet de een niet meer dan de ander, wie betaald wat, waar moet iedereen zitten, wie worden de bruidsmeisjes; het zijn deze theoretisch kleine dingen die kunnen zorgen voor een enorm drama. Vooral wanneer het zusje van de bruid, die speciaal voor de bruiloft tijdelijk uit een kliniek voor drugs- en drankverslaafden komt om die speciale dag mee te maken.

Lees de rest van: Rachel Getting Married (2008)

Soms kom je verrassingen tegen. In mijn al lang voortdurende zoektocht naar het neusje van de zalm op het gebied van horrorfilm kreeg ik pas zo’n verassing. Gewoon op tv (MGM movie channel) zag ik een uiterst curieuze culthorror, die precies in mijn straatje lag. Een bizarre film, aangezien het een horrorfilm is die zich voornamelijk richt op een zeer jeugdig publiek (denk aan een doelgroep van 12-jarigen) maar bij vlagen bizar naargeestig is voor zijn doelgroep. Ik heb het hier over Lady In White, een film gebaseerd op een oude legende.

Lees de rest van: Lady in White (1988)

Elke week krijg ik meer het idee dat Dollhouse een heel goede serie kan gaan worden. Deze keer zijn het vooral kleine karakterontwikkelingen en toevoegingen aan de mythologie die veelbelovend zijn, alsmede een goede twist die ik verder niet meer zal noemen. Tegelijk zie ik ook een potentieel probleem dat het huidige format van de serie kan gaan opbreken.

Lees de rest van: Dollhouse Donderdag #3

Vorige week trapte ik mijn vierdelige serie over Sovjet-cinema af met Zemlya, waarbij ik o.a. concludeerde dat het een zeldzame Russische film uit het tijdperk van de geluidloze film was waarin individuen te zien waren. In de jaren daaropvolgend werd deze richting doortastend doorgezet, wat culmineerde in Sergei Eisenstein’s ambitieuze tweeluik over Tsaar Ivan IV. Vandaag dan ook centraal: Ivan de Verschrikkelijke (1944/1946), lichtpunt in de donkere Stalin-jaren.

Lees de rest van: Sovjet-cinema: de jaren 30 en 40

De scenarioschrijver die het schopte tot idool van vele filmmakers, wat op zichzelf al bijzonder is, neemt dit keer het touw geheel in handen. Charlie Kaufman’s regiedebuut draagt de naam Synecdoche, New York, erft de originele plotstructuren uit de samenwerking met Spike Jonze en Michel Gondry, en doet daar nog een schep bovenop.

Een synecdoche is in de grammatica en de retorica een stijlfiguur waarbij een klein deel en een groter geheel met elkaar in verband worden gebracht.

Lees de rest van: Synecdoche, New York (2008)

Toen ik destijds de eerste trailer zag van Gran Torino, was ik niet bijster onder de indruk. Het plot klonk magertjes en een enorme fan van Eastwood ben ik nooit geweest. Ik kon me dan ook alle lovende reacties niet voorstellen. Toen ik de film toch maar ging zien heb ik hard mijn best gedaan om de film niet leuk te vinden; om dingen te vinden die hem voor mij dusdanig naar beneden zou halen dat ik hier een negatieve recensie neer kon pennen. Het lukte me niet. Ik werd, ondanks dat de film zeker zijn fouten heeft, volledig meegetrokken in de belevingswereld van Walt Kowalski (Clint Eastwood).

Lees de rest van: Gran Torino (2008)