In 1896 schreef H.G. Wells het boek The Island of Dr. Moreau. Een boek dat zaken als evolutie, de grenzen tussen beest en mens, politiek en het willen spelen voor God van mensen. Het verhaal gaat in het kort over een man, Pendrick, die terecht komt op een eiland waar Dr. Moreau experimenten uit voert en daarbij mens-dier-hybrides creeërd. Deze mensdieren scheiden zich af van zowel de dieren als mensen, en loven het menselijk gedrag, waarbij ze hun instinct afzweren. Het instinct speelt echter hier en daar de kop op, waardoor een gevaarlijke en explosieve sfeer ontstaat. Moreau is megalomaan, de mensdieren bedreigend in hun aard en de hoofdpersoon misschien wel krankzinnig. Het is een uiterst complex verhaal, en het is tot nu toe drie keer verfilmd. Ik ga het in het artikel van vandaag hebben over de derde verfilming, en daarbij een stuk van de totstandkoming bespreken.

Lees de rest van: The Island of Dr. Moreau (1996)

Mijn moeder heeft een trauma aan hetgeen waar mijn broertje van vijf en zusje van tien elke dag mee vermaken. Het meest kwalijke is dat haar zoon van inmiddels twintig de Televisie eigenlijk ook alleen maar gebruikt voor dezelfde series die zijn moeder de rest van de dag al moet aanhoren. Kijken doet ze inmiddels al niet meer. Ondanks een gestructureerde opvoeding is het onvermijdelijk dat kinderen dag in dag uit dezelfde tekenfilms kijken. Nog meer onvermijdelijk is een twintigjarige jongen, wiens interesse in film ligt, aangestoken door het virus en stiekem geniet van al die stupide zaterdagochtend cartoons. Nou maak ik niet vaak een zaterdagochtend mee, maar het is zo’n typische benaming, waarin je precies weet wat ik bedoel. Animatieseries waar je ’s ochtends je broodje hagelslag bij op at, totdat het middaguur was gearriveerd en moederlief vertelde dat het tijd was om het scherm zwart te maken. Elke keer was er weer die betreurende blik, terwijl in het achterhoofd het idee opdoemde op de week erop weer net iets vroeger uit bed te stappen.

Lees de rest van: In verdediging van kindvriendelijke tekenfilmseries

“Target” is een grote verbetering ten opzichte van de eerste aflevering van Dollhouse. De personages komen al een stuk meer uit de verf en het verhaal is boeiender én spannender, zowel de plot van de aflevering en de grotere verhaalboog die nu een beetje zichtbaar wordt. De kenmerkende humor van Whedon mis ik nog steeds, maar ook daarvan meende ik zo nu en dan een glimp op te vangen.

Lees de rest van: Dollhouse Donderdag #2

De Sovjet cinema. Het land waar propaganda ooit tot kunst werd verheven en latere generaties met moeilijkdoenerige contemplatieve prenten op de proppen kwamen? Kort door de bocht, maar als je de cinema van een land in één zin samen zou willen vatten, dan zou je hiermee voor wat betreft de Sovjet Unie een heel eind komen. Eisenstein en Tarkovsky, dat zijn de twee boegbeelden die beide stromingen representeren. Maar daarnaast, en vooral: daartussen gebeurde eveneens veel, zodat dit land kan bogen op een zeer rijke filmgeschiedenis. In een serie van vier afleveringen wil ik vier perioden, tussen grofweg de jaren 20 en 70, bespreken, aan de hand van vier markante films. Vandaag: Zemlya (1930), de zwanenzang van een artistieke bloeiperiode.

Lees de rest van: Sovjet-cinema: de jaren 20

Als publieksfavoriet van het IFFR, met veel prijzen bij de Bafta en Golden Globes, en sinds eergisteren winnaar van maar liefst acht oscars is Slumdog Millionaire kort gezegd de grote verassing van het filmjaar 2008 te noemen. Danny Boyle, een ondergeschoven regisseur die opeens in de spotlights staat, heeft zich ongetwijfeld ook verbaasd over het megasucces van zijn laatste film. Omschreven als een kruising tussen een kleurrijke achtbaanrit en een feelgood movie met een kritische noot, lijkt Slumdog Millionaire ten eerste iets te zeggen over onze tijd van (financiële) crisis. Het publiek wilde duidelijk iets anders voorgeschoteld krijgen dan het pessimisme dat vorig jaar te zien was in No Country for Old Men. Geen harde confrontaties meer van een wereld zonder moraal, maar escapisme zoals de musicals van Busby Berkely het Amerikaanse publiek in de jaren dertig voorschotelde tijdens de Grote Depressie.

Lees de rest van: Slumdog Millionaire (2008)

Gefeliciteerd Danny Boyle, met de acht beeldjes die u gisteren in ontvangst mocht nemen. Gezien uw beeldvullende gelach en dolle gespring op het podium kon u het zeker waarderen, dat de Academy Slumdog Millionaire verkoos als beste film van het jaar 2008, boven de lauwe brei waarmee u de nominaties mocht delen.

Lees de rest van: Gefeliciteerd Danny Boyle

Er zijn van die films waarbij je alleen maar het concept en de regisseur hoeft te lezen en je verwachtingen rijzen de pan uit. Als je dan ook nog eens de eerste beelden ziet, kan je helemaal niet meer wachten tot de desbetreffende film in de bioscoop draait. Dan gebeurt het ook wel eens dat er naar mate de release dichter bij komt, de binnen druppelende recensies niet al te positief zijn. Je tempert je verwachtingen en hoopt dat de film voor jou persoonlijk alsnog een klein meesterwerkje wordt. Wanneer je dan eindelijk de film in de bioscoop ziet en je verwachtingen al naar beneden zijn bijgesteld, maar de film alsnog vies tegenvalt, dan herken je precies het gevoel wat ik had na The Curious Case of Benjamin Button.

Lees de rest van: The Curious Case of Benjamin Button (2008)

In Namibië gaan er geruchten rond over Nhadiep, een moordenaar uit een plaatselijke stam, die in staat is van uiterlijk te veranderen. Een zogenaamde shapeshifter, een demon die van uiterlijk kan veranderen. Richard Stanley, een in Zuid-Afrika geboren cultregisseur werd geïnspireerd door deze Afrikaanse legende en mixt deze met Amerikaanse invloeden voor de film Dust Devil. Dust Devil is een hybride film die meer is dan de som der delen. Het is een film met fascinerende ideeën die een mix is tussen een Europese aanpak en Amerikaanse genrepulp (en dat bedoel ik als een compliment).

Lees de rest van: Dust Devil (1992)

Mijn linkerhand bedekt mijn ogen terwijl mijn rechter de wekkerfunctie van mijn telefoon uitdrukt. Ik coördineer mijzelf door de kamer rond te kijken en merk dat ik thuis ben daarmee twee en een half uur van Rotterdam ben verwijderd. Dan herinner ik mijn programma, waarna ik besluit nog eventjes vijf minuten te liggen. Hoewel er vandaag slechts twee films op de planning stonden vermoedde ik dat het een enorm zware dag zou worden, want naast Danny Boyle’s Indiaspektakel had ik ervoor gekozen om een 280 minuten durende film uit de Filippijnen te bekijken. Tevens was dit de voorloper van Next Attraction, een film die de dag ervoor zo ongelofelijk was tegengevallen. Rustig praatte ik mezelf de moed terug in mijn benen en besloot na tien minuten de dekens van me af te gooien.

Lees de rest van: Now Showing (2008)

De komende dertien donderdagen ga ik naast stukken over films ook elke week de nieuwste aflevering van Dollhouse bespreken. Voor zij die het nog niet weten, Dollhouse is de nieuwe televisieserie van Joss Whedon, het brein achter o.a. Buffy the Vampire Slayer, Angel, Firefly, Serenity en Dr. Horrible. Afgelopen vrijdag ging de serie in Amerika in première. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar voor mij is de naam van Whedon genoeg om enorme verwachtingen te creëren. Gaat zijn nieuwe serie zulke hoge verwachtingen waarmaken? Krijgen we dezelfde psychologische en thematische diepgang als bij zijn vorige series, gelardeerd met humor, actie, spanning en een (subversief) spel met genre en gender? En krijgt Hij deze keer wel de kans om zijn visie uit te werken, in tegenstelling tot de vorige keer?

Lees de rest van: Dollhouse Donderdag #1