Vorige week begon ik mijn bespiegelingen over krankzinnige sequels en vervelende vervolgen. Ik besprak de vervolgen op The Texas Chain Saw Massacre en A Nightmare on Elm Street, filmreeksen die al snel hun grip op kwaliteit verloren. The Texas Chain Saw Massacre werd in elk vervolg praktisch herkauwd en A Nightmare on Elm Street voegde belachelijke plottwists toe. De andere drie iconische killers, Michael Myers, Jason Voorhees en Pinhead komen er nog bekaaider van af.

Lees de rest van: Horroriconen uit de bocht (2/2)

Aanstaande zondag is het ‘Halloween’, de avond voor Allerheiligen. Voor ons filmliefhebbers heeft dit niet zozeer religieuze connotaties (Christelijke noch Keltische) maar associëren we dit voornamelijk met het horrorgenre. Althans, dat geldt in ieder geval voor veel Amerikanen zo en ook steeds meer voor ons Hollandse cinefielen. Echte liefhebbers wijden zelfs de hele maand oktober aan horror kijken. Zover ben ik niet gegaan, maar ik heb de afgelopen weken wel in dit kader een aantal horrorfilms gekeken. Sommigen daarvan had ik nog liggen, anderen heb ik opgezocht omdat ze in de top vijf horrorfilmlijstjes genoemd werden die we vorig jaar met Halloween hebben samengesteld en enkelen keek ik omdat ik nu toch eenmaal al bezig was met horror en die altijd al eens wilde zien. Een kort overzicht volgt.

Lees de rest van: Horrormaand oktober

Volgende week zondag is het Halloween en in aanloop naar die dag bespreek ik de gehele maand een of meerdere Europese horrorfilms. Deze week is Frankrijk aan de beurt, een land dat wellicht niet echt te boek staat als een filmnatie met een rijke horrortraditie maar de afgelopen paar jaar zijn er, mede door de nieuwe extreme stroming, toch een aantal interessante horrorfilms uitgebracht. In dit artikel analyseer ik wellicht de meest beruchte titel: À l’Intérieur. Lichte spoilers zijn hierbij noodzakelijk. Lees de rest van: À l’Intérieur

Een aantal maanden geleden plaatste Salon Indiener Alex Rutten een uitgebreide ontleding van de symbolische aspecten in 3 Women. Deze symbolische aspecten zijn zeer prominent in de film en voor een uitgebreide beschrijving stuur ik u door naar de uitstekende uiteenzetting van Alex. Ik zal me in deze beknopte recensie vooral richten op de kwalitatieve aspecten, waarbij het symbolische aspect uiteraard niet onvermeld blijft.

Lees de rest van: 3 Women (1977)

Het is alweer bijna Halloween, een mooie tijd om stil te staan bij horrorfilms. Ik zal in het komende artikel dé 5 iconische horrorfranchises bespreken op basis van hun vervolgen. In de jaren 70 en 80 werden een aantal moordenaars geïntroduceerd die het beeld bepaalden van het slashergenre. Het gaat hier om Pinhead (Hellraiser), Michael Myers (Halloween), Freddy Krueger (A Nightmare on Elm Street), Jason Voorhees (Friday the 13th II) en Leatherface (The Texas Chain Saw Massacre). Alle vijf zijn onderdeel geworden van de popcultuur, mede doordat ze telkens opduiken in vervolgen. Onsterfelijken, bij wijze van spreken. De filmmakers begonnen zich wel in steeds meer bochten en kronkels te wringen om nog met originele verhalen op de proppen te komen. Dit zorgde er voor dat de kwaliteit van de filmreeksen schrikbarend achteruit ging. Vandaag bekijk ik welke reeksen het meest uit de bocht vlogen. Welke reeks bracht zijn killer de toekomst in? Welke maakte gebruik van nieuwerwetse foefjes als het internet? Welke moordenaar bleek opeens bovennatuurlijk? En welke filmreeksen gingen meta? In dit artikel geldt: hoe hoger in de lijst, hoe belachelijker de reeks. Vanwege ruimtegebrek volgen hier alleen de eerste twee franchises. Volgende week volgen de laatste drie genomineerden in de top vijf.

Lees de rest van: Horroriconen uit de bocht (1/2).

Een aantal feiten uit de afgelopen maand: kippenvel bij een fototentoonstelling van Paul Fusco’s ‘Funeral Train’, dagenlang nagenietend van een overrompelende tv-registratie van Shostakovich’ opera Lady MacBeth of Mtsensk, de intensiteit ondervinden van in boeken zo steriel overkomend ‘koele abstractie’ op de tentoonstelling Abstract USA (1958 – 1968) en onderwijl steeds weer in spanning terugkerend naar de compromisloze roman De Welwillenden. Vier uiteenlopende kunstvormen, elk op hun eigen manier te ondergaan, maar alle vier veroorzaakten ze bij mij opwinding: het gevoel dat dit is wat kunst behoort te bewerkstelligen. Waarom ik tegenwoordig minder films kijk dan ik gewoon was, werd me onlangs weer door een medeauteur gevraagd. Of moet ik mezelf eerder de vraag stellen waarom ik nog films kijk?

Lees de rest van: Film kijken: de routine voorbij

Het unieke aan Tabu is dat Murnau en schrijver Flaherty voor dit liefdesverhaal gebruik maken van de inheemse bevolking uit Bora Bora. Een nog opvallender prestatie is dat een westerse blik hierbij achterwege blijft. In deze film is er geen plek voor de blackface of de representatie van de dorpeling als platvloers en oppervlakkig. De lokale acteurs bieden de kijker een eigen blik op het reilen en zeilen in Tahiti.

Lees de rest van: Tabu: A Story of the South Seas (1931)

In aanloop naar Halloween bespreek ik iedere week een of meerdere horrorfilms uit een Europees land. Deze week is Italië aan de beurt, een groot land als het om horror gaat met verschillende grote genremeesters zoals Mario Bava en Lucio Fulci. Ik richt me in dit artikel op de meest recente film van wellicht de grootste horror-regisseur van het land: Dario Argento. Het jammerlijke van Argento is echter dat hij al jaren geen echt goede film meer heeft gemaakt en Giallo weet daar helaas geen trendbreuk mee te veroorzaken. Dit artikel bevat noodzakelijke spoilers. Lees de rest van: Giallo (2009)