Vlak na de dood van Nouvelle Vague veteraan Claude Chabrol startte Kaj van Zoelen hier een uitgebreid eerbetoon, in de vorm van recensies bij zijn eerste stappen in het omvangrijke oeuvre. Chabrol is een regisseur die, alleen al door zijn aanduiding als de Franse Hitchcock, interesse wekt, en ik herinner me dan ook nog mijn eerste indrukken van de bekende titels uit zijn oeuvre. Na drie van de acht films uit de aangeschafte collectie gaf ik gedesillusioneerd de pijp aan Maarten en liet ik het geheel rijpen op de onderste plank van de kast. De enthousiaste reacties van Kaj noopten mij mijn aanvankelijke aversie nog eens te beproeven; temeer hij aankondigde dat het solide Que La Bête Meure verschoond bleef van de door mij niet bovenmatig bewonderde Stéphane Audran.

Lees de rest van: Que la Bête Meure (1969)

Als we de Vlaamse Ivan leren kennen, is hij nog geen trader. Hij werkt dan nog op een lagere verdieping. Maar hij droomt er wel van om te werken op de plek waar al die mensen hun voorspellingen doen, investeringen maken en door elkaar heen schreeuwen. Ivan heeft er namelijk talent voor. Hij hangt overal anonieme post-its met voorspellingen op, die telkens succesvol blijken te werken. Als een senior trader hem vervolgens betrapt met één van die post-its, neemt hij Ivan onder zijn hoede. Dan verliest de dromerige en lieve Ivan langzaam alle grip op zichzelf en zijn leven. De slapeloosheid nekt hem, hij kan zijn gevoelens voor de receptioniste (die hem duidelijk ook leuk vindt) geen plek geven en ondertussen is er ook nog een schuwe Koreaanse collega waarmee hij tevergeefs contact probeert te maken.

Lees de rest van: NFF2010: Win/Win

Zoals gewoonlijk is Altman in California Split minder begaan met de plot dan dan met karakterschetsen. In dit geval is de lijn die het verhaal samenbindt de vriendschap tussen twee gokkers en het gokken in het algemeen. De gokkers worden gespeeld door Elliott Gould (wederom in een goede rol) als Charlie en George Segal als Billy. De vriendschap tussen de twee komt voort uit de liefde voor het gokspel, maar wanneer gokken omslaat in verslaving blijkt ook de vriendschap te veranderen. Dit basisplot wordt voornamelijk uitgewerkt in sfeertekeningen van gokhallen en een reeks vlotte dialogen en dronkemanspraat tussen Charlie en Billy. Voornamelijk de lallende gesprekken over Snow White and The Seven Dwarfs maken indruk.

Lees de rest van: California Split (1974)

In het teken van Halloween, dat aan het einde van deze maand plaatsvindt, volgen de komende maand op zaterdag artikelen van mijn hand over horrorfilms. De komende weken bespreek ik de Apocalypse-trilogie van John Carpenter. Op zondag gaat Allemaal Altman gewoon nog door.

Lees de rest van: The Thing (1982)

Twaalf september 2010 overleed Claude Chabrol. Naar aanleiding daarvan probeer ik sindsdien elke week een film van Claude Chabrol te kijken om er vervolgens hier over te schrijven. De eerste keer trapte ik af met Les Biches, waarbij ik ook een uitgebreide inleiding op de reeks schreef. Deze keer keek ik naar Que la bête meure. Een meesterlijke deconstructie van de wraakfilm die spannend wordt doordat de regels van het genre voortdurend gebroken worden, met net als vorige week een heerlijk dubieus einde dat voor meerdere interpretaties vatbaar is.

Lees de rest van: Que la bête meure (1969)

Gisteravond zetelde Martin Koolhoven (Suzy Q; Het schnitzelparadijs; Oorlogswinter) als tafelheer in De Wereld Draait Door. In navolging van zijn opmerking aan het begin van de uitzending, besloot ik de discussie met hem aan te gaan op Twitter en hieruit volgde een gesprek dat ik Salon Indien niet wil onthouden. Het gesprek in DWDD kwam er op neer dat Koolhoven het een probleem vindt, in een tijd vol bezuinigingen op cultuur en kunst, dat alle aandacht bij de nominaties van de Gouden Kalveren gaat naar de film Joy (Mijke de Jong, 2010) waar niemand (2000 mensen) naar toe is gegaan.

Onbegrijpelijk vond ik het. Enigszins gepikeerd reageerde ik op zijn woorden, die wat mij betreft niet in het belang spreken van een Nederlandse filmwereld die serieus genomen wil worden.

Lees de rest van: NFF2010: Een twitterdiscussie met Martin Koolhoven

Mijn toch al problematische verhouding tot klassiek Hollywood begint bij het zien van deze film heel erg op losse schroeven te staan. De twee boosdoeners voor deze ondergang zijn de hoofdrolspelers Marilyn Monroe en Jane Russell. Terwijl het hart of een ander lichaamsdeel bij vele volksstammen vurig begint te kloppen op het moment dat een van de twee diva’s in beeld verschijnt, heb ik vooral last van een averechts effect: irritatie.

Lees de rest van: Gentlemen Prefer Blondes (1953)

Crepuscule, de film die het duo Nieuwenhuijs/Seyferth hiervoor maakte, viel ook al zo tegen. Ons werd een nouvelle vague beloofd over een knap meisje en een pistool, volgens Godard de hoofdelementen voor elke film. Dat de dame en heer vervolgens helemaal niets deden met dit gegeven en het leuker vonden om het meisje in haar keldertje naakt voor een spiegel te laten flirten met het geweer viel nogal rauw op mijn dak. Het was de bedoeling een mystieke film te maken zonder budget. Het budgetloze was er goed van af te zien (lees: amateurisme) en de mystiek kwam niet voort uit hun verhaal of regie, maar was volledig te danken aan het meisje, de knappe en mysterieuze Nellie Benner. Zij was dan ook de reden waarom ik geïnteresseerd raakte in hun nieuwe film en hem besloot te bekijken op het NFF.

Lees de rest van: NFF2010: Vlees (2010)

Toen de eerste berichten over een toekomstig Gaspar Noé-project tevoorschijn kwamen, was het grootste gedeelte van de Salon Indien crew erg enthousiast. Plotseling was daar de befaamde openingssequentie die zich met zijn font-orgasme op onze netvliezen brandde. Enkele maanden later zagen we de eerste beelden in de vorm van een echte trailer en druppelden er gechoqueerde berichten vanuit festivals het internet binnen. Het gespannen moment van de Nederlandse première is voorbij en er is een enorme verdeeldheid ontstaan binnen de crew. Het blijkt een simpel gevalletje van love it or hate it.

Lees de rest van: Enter the Void (2009)