Lellebelle is een gekke film. Enerzijds vertelt het een klassiek verhaal over een protagonist (in dit geval het meisje Belle) met een enorme ambitie (in dit geval het spelen van viool) en een weg vol hobbels en obstakels. Anderzijds kampt Belle met haar totale apathie ten opzichte van seks. Het zijn zowel binnen het verhaal als in de techniek twee totaal verschillende werelden. Je kan je indenken dat de bioscoopzaal even moest slikken toen regisseuse Mischa Kamp vol in beeld een penetratie toonde. Immers zaten we enkele seconden daarvoor nog te kijken naar een schattig filmpje over de ambities van een guitig meisje. Wat gebeurt er?

Lees de rest van: NFF2010: Lellebelle

Drie bankovervallers, Bowie, T-Dub en Chicamow, komen tijdens hun overvallen in contact met de baas van een benzinestation en de dochter daarvan, Keechie, wordt verliefd op Bowie. Hij weigert de misdaad op te geven en zij geeft met moeite toe. De bankovervallers komen in de problemen wanneer de politie een prijs op hun hoofd zet, dat voor gedonder binnen de relatie van Keechie en Bowie zorgt. Werk en privé blijken moeilijk te scheiden en het leven van een gangster blijkt in Thieves Like Us minder heldhaftig, roemrijk en rooskleurig dan aanvankelijk gedacht.

Lees de rest van: Thieves Like Us (1974)

Twaalf september 2010 overleed Claude Chabrol. Naar aanleiding daarvan probeer ik sindsdien elke week een film van Claude Chabrol te kijken om er vervolgens hier over te schrijven. De eerste keer trapte ik af met Les Biches, waarbij ik ook een uitgebreide inleiding op de reeks schreef. Deze keer keek ik naar La femme infidèle. Volgens velen het eerste echte meesterwerk van Chabrol, maar mij beviel de film net een beetje minder dan Les Biches. Wat niet wegneemt dat het een prachtige film is.

Lees de rest van: La femme infidèle

Het Nederlands Film Festival 2010 ging (inmiddels) eergisteren van start met de openingsfilm Tirza, tevens de Oscarinzending voor de ceremonie van 2011. De eerste dag waarop het festivalprogramma volledig van kracht ging leek vandaag zonder moeilijkheden te verlopen en op het moment van schrijven is de jaarlijkse Talkshow live te volgen op de officiële website.

Vorig jaar kwam het Nederlands Film Festival er wat bekaaid vanaf. Ik bekeek elf losstaande films (en een seminar) waarvan ik uiteindelijk drie films enorm negatief beoordeelde. Dit jaar zal ik meer aandacht besteden aan de viering van de binnenlandse cinema. Zoals je waarschijnlijk al hebt opgemerkt is het logo van Salon Indien aangepast op de feestelijkheid en heb ik 12 headers die de komende week boven aan de pagina zullen prijken. Maar ook inhoudelijk zal ik uitgebreid in gaan op de kwalitatieve tussenstand van de Nederlandse film.

Mijn programma bestaat uit acht speelfilms, vijf televisiefilms en wat voorafgaand kort spul. Hoewel ik dit weekend/begin volgende week de eerste recensies zal plaatsen, kan je ook altijd up to date blijven via onze Twitter, alwaar ik gedurende mijn festivaldagen live verslag zal doen van het wel en wee in Utrecht. Daarbij kan je ook zelf jouw ei kwijt door ons zowel in de reactiemogelijkheid onder dit artikel, als op ons forum, te voorzien van jouw programma-indeling en meningen over de festivalfilms. Schuw niet en deel het met ons!

Eerder schreef ik al lovend over Vincenzo Natali‘s eerdere films. Sinds een week of twee draait nu ook Natali’s nieuwste in de bios, Splice genaamd. Een terugkeer naar ouderwetse horror, zij het dat de basis van het mad scientist-genre nu gepaard gaat met een flinke dosis Freudiaanse symboliek. Splice is een moedige film, uiterst ongemakkelijk en ontregelend, maar bereikt helaas nooit de potentie die in het concept zit.

Lees de rest van: Splice (2009)

De grimmige loner die, paranoïde of niet, zich moet zien te redden uit een complot is weer helemaal hot dit jaar. Di Caprio zagen we dolen op Shutter Island, Ewan McGregor is als Ghost Writer een eenzame pion in een politiek complot en zelfs in de zomerblockbuster van het jaar hebben we met een ernstig kijkende protagonist te maken die niet volledig op zijn eigen perceptie kan vertrouwen. Behalve een flinke dosis paranoia hebben de films met elkaar gemeen dat het verleden van de hoofdpersoon vaag blijft, terwijl dit meer dan eens de sleutel tot de kern blijkt. Anton Corbijn levert, na eersteling Control, met The American een film af die moeiteloos past in het genoemde rijtje. Ingetogener, minder sensationeel. Daardoor van toegevoegde waarde?

Lees de rest van: The American (2010)

Deze klassieker van Forman is de vierde in de reeks ‘Tsjechische New Wave’ en de rek lijkt er nu toch wel flink uit te zijn. Natuurlijk is deze film eerder uitgebracht dan de andere besproken films, maar dat neemt niet weg dat ik na een half uur het gevoel had naar een mashup van Closely Watched Trains en The Firemen’s Ball te kijken.

Lees de rest van: The Loves of a Blonde (1965)

Een van de meest bizarre en mysterieuze films van de jaren ’70 moet toch wel Orca zijn. Deels een typisch product van de exploitatiecinema die in die periode hoogtijdagen vierde en deels een poging om over te komen als zijnde bijna een natuurdocumentaire over de orka en diens verhouding ten opzichte van de brute mens. Het maakt van de film een vreemd geheel waarbij de makers nooit een echte keuze maken welke kant ze nu met Orca op willen, wat ten gevolge heeft dat de film intens gehaat wordt en tevens gekoesterd. Deze recensie herbergt enkele noodzakelijke spoilers. Lees de rest van: Orca (1977)

Raymond Chandler is de koning van de noir-detective en zijn creatie Phillip Marlowe is een klassieke private eye. Altman leent het personage en de plot van The Long Goodbye, en maakt een neo-noir die een satire is op Hollywood en een ontleding van de hard-boiled personages uit klassieke film noir.

Lees de rest van: The Long Goodbye (1973)