Uitgerust met een tijgerpas om de nek, de ‘Daily Tiger’ onder de arm, wat etenswaar bij de hand en een grote glimlach op mijn gelaat begaf ik me het afgelopen weekend in Rotterdam. Het filmfestival draait op volle toeren, wat zoals altijd garant staat voor een gezelligere sfeer op de straten, in de horeca en bovenal in de bioscopen. De lange wachtrijen en het gehaast naar de zalen nemen we voor lief; wanneer het introductiefilmpje van het festival over het scherm rolt, dit jaar gevrijwaard van de veel te luide muzikale ondersteuning, is het de film die telt.

Lees de rest van: IFFR 2009: de films

Looi ‘analyseerde’ vorige week zijn filmmoeheid, een abusive stop in het kijkgedrag van een fervent filmliefhebber. Het is een vreselijke aandoening waaraan ik ook schijn te lijden, iets dat mijn afwezige artikel van gisteren goed verklaard. De afgelopen weken kon ik terugvallen op tweetal jaarlijstjes en een stukje over het aankomende Internationaal Film Festival Rotterdam. Christiaan had het daarin wat makkelijker en ging puur in op de technische kant van het festival. Dit werd gewaardeert gezien het als een soort wekker fungeerde: “Hé! Het belangrijkste evenement voor filmliefhebbers staat voor de deur.” Daarop reageerde ik met “Oh ja? Wauw, wat toevallig, het programma wordt donderdag duidelijk, dan kan ik mijn artikel lekker persoonlijk maken en er toch nog goed van af komen.” En nu zit ik hier, twee dagen te laat, met een halve hoofdpijn op de loer, verveeld uit mijn nek te lullen. Oftewel: een stukje filmmoeheid in de praktijk dat vreselijke gevolgen heeft op mijn artikel.

Lees de rest van: RE: Beroofd van mijn tijd

Er zijn niet zo veel goede horrorfilms te vinden met weerwolven. Dat is niet verassend, aangezien het concept van een man die in een beest veranderd vrij grotesk is. Je kan dit concept gebruiken om te gooien met platitudes over “het beest in iedereen”, maar dat maakt de film nog niet spannender. Het blijven toch altijd films over overbeharing. John Landis heeft goed beseft dat het uiterst moeilijk een goede serieuze weerwolvenfilm te maken, en dat doet hij dan ook niet. An American Werewolf in London is cheesy, over the top, hilarisch, maar bij vlagen ook best spannend.

Lees de rest van: An American Werewolf in London (1981)

De eerste keer dat ik Rebel Without A Cause zag viel deze film me wat tegen. Vandaag de dag is het idee van de rebelerende tiener lang zo fris niet meer als het anno 1955 geweest moet zijn, toen tieners nog nauwelijks een specifieke doelgroep voor film- en televisiemakers vormde. Maar omdat ik Rebel vlak na het één jaar jongere Bigger Than Life nogmaals zag viel me wel op dat de film universeler te beschouwen is dan enkel een film over een recalcitrante puber op weg naar volwassenheid. Sterker nog, de factor leeftijd buiten beschouwing latend, valt op dat hoofdpersonen James Dean (Rebel) en James Mason (Bigger Than Life) een aantal overeenkomsten vertonen en in essentie een zelfde soort druk het hoofd moeten bieden.

Lees de rest van: Grootse rebellen in zorgeloze Technicolorwereld

Roman Polanski is wat mij betreft een van de beste regisseurs aller tijden, en zijn horrorfilms waardeer ik nog het meest. Hij maakte een horrorkomedie (The Fearless Vampire Killers), een reli-horror (The Ninth Gate) en de zeer hoog gewaardeerde appartementtrilogie (Repulsion, Rosemary’s Baby en The Tenant). Hoewel het er slechts 5 zijn zijn vier van de vijf van ongekend hoge kwaliteit en dat deed me besluiten maar eens een top vijf er uit te rammen. Hieronder zijn in volgorde van lage waardering naar hoge waardering de vijf horrorfilms van Polanski.

Lees de rest van: Polanski en zijn horrorfilms

Tot mijn grote verbazing was het alweer bijna 15 januari toen ik Christiaans introductie tot het IFFR online zag staan en die datum is inhoudelijk niets meer dan een veredelde koopjesjacht voor filmliefhebbers. Ook ik zit nu alweer twee uur door het programma te wroeten, op zoek naar de meest interessante titels die je nergens anders zou tegen kunnen komen. Waar ik vorig jaar nog het hulpeloze ventje in het midden van een meer aan het verdrinken was, merk ik dat ik dit jaar mijn zwemdiploma heb gehaald. Om de één of andere reden ging het filteren van troep en prut me makkelijker af en zit ik nu vol trots naar mijn overvolle drie-dagen-programma te staren. Ik heb er ongelofelijk veel zin in.

Lees de rest van: Mijn IFFR 2009: Vooraanvang

De rivier. Een telkens terugkerend element in het werk van Jean Renoir. Het is de achtergrond waartegen zich de picknick in Partie de Campagne afspeelt, Boudu onderneemt een zelfmoordpoging door in de Seine te springen en ook in andere films duikt er wel op enig moment een rivier op. Het is dan ook niet vreemd dat Renoir de rivier zelfs eenmaal promoveerde tot hoofdpersoon en de film er naar vernoemde: The River. De betreffende rivier ligt niet in Frankrijk en ook niet in Amerika, waar Renoir in de jaren 40 enkele films opnam, maar in India, waar de rivier een prominentere plek inneemt in het bestaan van haar inwoners.

Lees de rest van: The River (1951)

En het is alweer zover, woensdag 21 januari is de start van het 38e IFFR, dat tot 1 februari zal duren. Donderdag de 15e zal het programma online verschijnen, en de nacht van vrijdag 16 op zaterdag 17 zal de welbekende IFFR ticketstress weer plaatsvinden. De hordes mensen die online een plekje proberen te bemachtigen voor de films die zij graag willen zien, zorgden vorige jaren voor vele problemen en meestal lukte het vroeg in de ochtend pas om door de dolgedraaide servers heen te komen. Er is echter een lichtpuntje, er worden tickets vastgehouden voor de kassaverkoop, die paar dagen later plaats zal vinden om de enorme toestroom wat te verlichten.

Lees de rest van: International Film Festival Rotterdam 2009

Ieder vervent filmkijker overkomt het wel eens: een momentele moeheid, een desinteresse of zelfs een afkeer van het medium film. Deze zogenaamde filmmoeheid is funest voor een beetje filmliefhebber want, wat moet je doen als je ineens een overdosis hebt gehad van een van je favoriete bezigheden en je jezelf er niet meer toe kunt zetten om je er nog langer mee bezig te houden?

Lees de rest van: Beroofd van mijn tijd

Ik had vorige week belooft in te gaan op de onderkant van mijn excelbestandje, oftewel: de slechtste films van 2008. Waar ik vorige week ook nog knipoogde naar de over het algemeen gewaardeerde The Dark Knight, I’m Not There en consorten mag ik je meteen geruststellen dat deze niet terug zullen komen in deze lijst. De genoemde films waren stuk voor stuk goed te bekijken, maar vaak schortte er te veel aan om ze op te nemen als de 5 slechtste van dit jaar. De onderstaande 5 mochten deze spannende titel wel met zich meedragen en ja, we trappen af met een film van één van mijn favoriete regisseurs van de 21ste eeuw.

Lees de rest van: De onderkant van Tweeduizendacht