Peter Jackson is tegenwoordig vooral bekend van de zeer populaire trilogie genaamd The Lord of The Rings en spektakelremake King Kong. Wie naar die films kijkt ziet vooral visueel indrukwekkende films, die vakkundig in elkaar gezet zijn. Blockbusters, tegen kitsch en plat vermaak aanschurkend, maar vanwege de uiterst overtuigende vormgeving toch indrukwekkend. Één ding missen alle vier de films echter: een relativerende knipoog. Oké, er zit humor in, maar Jackson neemt zijn films té serieus. Dit was geheel anders bij zijn eerste paar films. Ik zal een drietal bespreken: Bad Taste, Braindead en The Frighteners. Elk hebben ze een geheel eigen visie op de immer populaire horrorfilm.

Lees de rest van: Doe-het-zelf Kiwi-horror

Trailers, wat moet je er eigenlijk mee? Ze lijken tegenwoordig bijna allemaal op elkaar, en zijn maar met één doel gemaakt: jou ervan overtuigen dat je een film moet gaan zien. Eerlijk informeren over wat voor een film je te wachten staat zit er vaak niet in. Vaak volgen ze hetzelfde stramien en eindigen ze in zo’n snelle, nietszeggende montage. Toch hebben ze wel iets, die korte impressies van films die nog gaan komen. Wel vreemd blijft het dat trailers van zwartgallige films toch altijd een opmonterende en hartverwarmende impressie geven. Maar wat doet de moderne trailer nou precies om ons terug naar de bioscoop te lokken? In een poging deze vraag te beantwoorden bekijk ik drie willekeurige trailers van enigszins grote films: Star Trek, het hier voor het eind van het jaar nog uitkomende Australia en Aronofsky’s The Wrestler en vertel wat voor een verwachtingen deze trailers bij mij creëren.

Lees de rest van: Trailer trash

Met het landelijke Bergman-retrospectief ‘Bergmania’ in zijn laatste fase, kan ik al wel concluderen dat het zien van Persona op het witte doek veruit de meest verpletterende bioscoopervaring van het afgelopen jaar was. Een film die door zijn stilistische schoonheid vanzelf uitnodigt vaker bekeken te worden, wat weer een must is om betekenis te vinden in de abstracte vertelling over twee vrouwen die beiden tegenovergesteld omgaan met zowel hun persoonlijk leed als moeilijke vragen over het bestaan in zijn algemeenheid.

Persona luidde, na een korte werkonderbreking wegens ziekte, een nieuwe fase in in het werk van Ingmar Bergman. Meer dan voorheen werkt hij hier met abstracties. Nieuw is dat de film vanaf een bepaald moment, aangeduid met het ‘scheuren’ van de filmrol, zelfs niet meer te beleven is als een vertelling. Voorgaande films waren, hoe moeilijk te duiden soms ook, van begin tot eind min of meer lineaire verhalen. In Persona zoekt Bergman naar andere uitingsvormen om de complexe psychologische probleemstelling in beelden om te zetten. Zo laat hij beelden elkaar overlappen, herhaalt hij een lange monoloog vanuit een ander perspectief en voegt hij korte, op zichzelf staande raadselachtige fragmenten toe. Tezamen met het gebrek aan handelingen maakt dit een geheel nieuwe filmische dimensie zoals Bergman die nog niet eerder betreden had.

Lees de rest van: Gemaskeerde betekenissen in Persona (1966) (1/2)

Op 30 oktober 1938 schreef Orson Welles wereldgeschiedenis met zijn hoorspel War of the Worlds. Dit hoorspel, vormgegeven als een nieuwsbulletin, werd door een grote groep mensen voor waar aangezien. Er brak zelfs massahysterie uit. CBS verdiende gratis publicatie en Orson Welles was in één klap beroemd. BBC moet goed gekeken hebben naar het voorbeeld van CBS want op 31 oktober 1992 (halloween) volgde zij in het voetspoor van CBS met de mockumentary (nepdocumentaire) Ghostwatch. Vormgegeven als een live-uitzending, maar in werkelijkheid van te voren opgenomen en geënsceneerd, schreef BBC omroepgeschiedenis. Massahysterie bleef uit, maar Ghostwatch was een baanbrekend spel met fictie en realiteit.

Lees de rest van: Ghostwatch (1992)

Een gemiddelde film heeft drie aktes: het begin waarin we een introductie krijgen tot de personages en de plaatse, het midden waarin alle actie plaats vind en er langzaam richting het einde wordt gewerkt, waarna de derde akte wordt gebruikt voor het einde en de nasleep. Daarin zitten aan het einde van de eerste en tweede akte plot points die worden gebruikt om de nieuwe akte in te leiden. Hoewel er theorieën zijn dat op elke film dit systeem kan worden toegepast, stappen normaal gesproken experimentele films volledig af van deze technische prietpraat. Rebels als ze zijn staan ze buiten deze norm en gooien ze de kijker zoveel mogelijk in de war.

Lees de rest van: Kijken naar de regen

Nee, geen From Russia With Love, zoals jullie waarschijnlijk verwacht hadden. Mijn recensie daarvan, de laatste in mijn reeks over mijn favoriete James Bond films, volgt nog aan het eind van het jaar tussen Kerst en Nieuwjaar. In plaats daarvan een verhaal over een recente filmervaring: Afgelopen maandagavond toog ik samen met mijn nicht naar de Chassé Cinema te Breda, teneinde daar een lezing van Jan Salden bij te wonen over de Russische regisseur Andrei Tarkovsky en zijn film De Spiegel (Zerkalo), gevolgd door een vertoning van de film. Salden vertelde bezield over het leven en oeuvre van Tarkovsky. Met enkele fragmenten lichte hij in dat oeuvre terugkerende thema’s en beelden toe. Na elk van deze scènes vroeg hij eerst om de interpretatie van het publiek voordat hij met zijn eigen inzichten kwam. Daarna vertelde hij ons wat we volgens hem moesten weten over De Spiegel voor we hem gingen kijken.

Lees de rest van: Geen proza

Een concertfilm die met stilte begint, ruim een minuut lang, een passende opening voor Stop Making Sense, een concertfilm waarin alles net even anders gedaan wordt dan we van een concertfilm verwachten. Dan loopt David Byrne het totaal ontklede podium op met een gettoblaster en akoestische gitaar om in te zetten met Psycho Killer. In de daaropvolgende nummers wordt het podium opgebouwd en komen er steeds meer muzikanten het podium op. Pas bij Burning Down The House, het zesde nummer in de set, zijn de Talking Heads compleet en wordt op volle sterkte een energieke performance weggegeven.

Lees de rest van: Stop Making Sense (1984)

Wie iets over Ernst Lubitsch leest wordt al redelijk snel doodgegooid met een term als “The Lubitsch Touch”. Een term die altijd een beetje in het vage is gebleven over wat deze nu precies wil uitdragen. Er zijn dan ook minstens net zo veel definities van die term als dat er mensen zijn die zich bezig houden met wat die term inhoudt. Deze definities houden zich echter vooral bezig met de verfijndheid van Lubitsch’ humor, maar er zit veel meer in dat ene begrip dan enkel dat. De term zoekt het namelijk ook sterk in een algemene thematiek die sterk terug te vinden is in het gros van zijn films, en niet in de laatste plaats ook de manier waarop acteurs zich op het scherm presenteren.

Lees de rest van: Touched by Lubitsch

Waarom zijn slecht gemaakte horrorfilms toch zo leuk? En waarom is het nog leuker als de film zichzelf dan nog te serieus neemt ook? Ik moet toegeven dat ik een stiekeme voorliefde heb voor mislukte slashers, foute zombiefilms en slechte griezelmake-up, zeker als de broodnodige knipoog achterblijft. Films die zo slecht zijn, dat ze goed worden. Afgelopen maandag zag ik een nieuw “hoogtepunt”. En tot overmaat van ramp was het nog een Nederlandse slasher ook. Horror hebben we als Nederlanders nooit onder de knie gekregen. Intensive Care is echter zulke vreselijke bagger dat het een kunst op zich is. Beoogd als serieuze poging de Amerikaanse concurrent naar de kroon te steken, maar daarin mislukt de film jammerlijk. Welkom op de Intensive Care, een Smörgåsbord van incompetentie.

Lees de rest van: Intensive Care (1991)

De titel, de opmerking van vorige week, ze hebben voor de American Graffiti waarderende mensen volgens mij redelijk wat spanning opgeleverd. Waarom zou deze schrijver op dit weblog nu zo’n hekel hebben aan dat prachtige brok sentiment. Nou, dat heb ik eigenlijk niet. Eigenlijk vond ik het een prima filmpje waarmee ik me een willekeurige zondagmiddag mee heb vermaakt. Toch kon ik een bepaald gevoel niet blijven onderdrukken. Totale onbegrip overmeesterde mijn plezier in het kijken en ik kon niets anders doen dan puzzelen, raakvlakken vinden, zodat deze Grease Extreme in het midden van Lucas’ hoogtijdagen zou passen.

Lees de rest van: Het onscherpe, grijze gat dat American Graffiti is