Bram Stoker’s Dracula mag dan wel de naam van de oorspronkelijke auteur in de titel hebben, deze versie van Dracula is toch voornamelijk afkomstig van Francis Ford Coppola. Deze Dracula volgt het verhaal van Bram Stoker nauwer dan welke verfilming dan ook. Toch gebruikt Coppola de film voornamelijk als kapstok voor zijn visuele trukendoos. Dracula verwordt in de handen van Coppola tot een filmische kerstboom, volgehangen met filmische en kunsthistorische verwijzingen.

Lees de rest van: Bram Stoker’s Dracula (1992)

Filmmaker Jacques Tourneur, een geboren Fransman, maakte in de jaren ’40 en ’50 een reeks aan hele behoorlijke genrefilms in Engeland en de Verenigde Staten. Meest bekend om zijn veelgeprezen film noir exponent Out of the Past uit 1947 met Robert Mitchum en een jonge Kirk Douglas, regisseerde Tourneur ook drie horrorfilms die nu worden gezien als kleine klassiekers. In dit artikel bespreek ik de typische methodes die Tourneur in deze films toepaste en de invloed die deze drie titels hebben gehad op latere horror.

Lees de rest van: De sfeervolle en suggestieve horror van Jacques Tourneur

Weinig films worden in de titel al zo nauwgezet samengevat als Robert Bressons gevangenisdrama Un Condamné à Mort s’est Échappé – Ou le Vent Souffle où Il Veut. Hij trekt er heel wat woorden voor uit, maar eigenlijk is het een hem typerend plagerijtje. In de titel verklapt hij de afloop van het verhaal, in de ondertitel laat hij de thematiek van de film spreken. Zoals je mag verwachten van Bresson gaat het hem er niet om spannend verhaal af te leveren. Het prominente Bijbelcitaat is al opvallender. Niet de verwijzing naar dit boek, weinig cineasten zo religieus bewust als Bresson, maar dat hij deze koppelt aan de op het oog totaal onreligieuze gebeurtenissen waarover Un Condamné handelt. Het accent komt bijna een beetje vergoelijkend over. Van Pickpocket of L’Argent zal niemand in twijfel trekken dat het geen films over zakkenrollerij of geld zijn. Blijkbaar was het voor Un Condamné nodig de kijker er op te attenderen dat deze naar meer kijkt dan een film over een ontsnapping uit een gevangenis.

Lees de rest van: Un condamné à Mort s’est Échappé

Robert Rodriquez heeft enigszins een obsessie met het herleven van de jaren tachtig filmbelevenis. Een aantal jaren terug is hij druk bezig geweest met een heel redelijk ontvangen ode aan de Grindhouse, die dezelfde naam draagt als het fenomeen. Heden ten dage is hij de drijvende kracht achter de ‘reboot’ van het jaren tachtig Ahnold-vehikel Predator, hoewel, en laten we daar heel duidelijk in zijn, Predators niet door hem, maar door Hongaars talent Nimrod Antal is geregisseerd.

Lees de rest van: Predators (2010)

Op 29 augustus 2008, in dezelfde maand dat Salon Indien publiekelijk werd geopend, plaatste ik een artikel waarin ik, na het zien van een trailer, grote woorden sprak over The Informers. Gehelmd door Gregor Jordan, tekstueel bijgestaan door schrijver Bret Easton Ellis en gevuld met rollen van onder andere Billy Bob Thornton zag het er allemaal flink rooskleurig uit. Immers, Billy heb ik hoog zitten als acteur en van Bret wil ik sinds American Psycho (het boek) alles lezen. Alleen Gregor was een onbekende kracht. Zijn Buffalo Soldiers kende ik wel, van een recensie uit zo’n kritiekloos videotheek blaadje, maar heb er verder nooit werk van gemaakt de film te zien. Anderzijds maakte Jordans verleden me ook helemaal niet uit. De trailer van The Informers zag er goed uit dus ik schreef er een column over. Een column waarin ik uitweidde over het gebrek aan realisme in het Hollywood van 2008 en The Informers de toekomst van de Amerikaanse film noemde. Een column waarop ik moet terugkomen.

Lees de rest van: The Informers (2008)

Voor zijn eerste film, The Delinquents, liet Altman zich inspireren door Rebel Without A Cause. De dood van ster James Dean maakte ook op Altman een inslag en hij werd gevraagd een film te regisseren over James Dean. Nadat deze niet als speelfilm van de grond kwam besloot Altman, samen met co-regisseur George W. George een docu te maken over het leven van de ster, The James Dean Story. Net als The Delinquents wordt de in potentie erg sterke film onderuit gehaald door een voice-over.

Lees de rest van: The James Dean Story (1957)

Deze week kwam Predators uit, een film van welke nog steeds mensen foutief denken dat deze geregisseerd is door Robert Rodriguez. Rodriguez speelt slechts de rol van executive producer bij deze film, het echte brein is Hongaars-Amerikaanse regisseur Nimrod Antal. Vandaag bespreek ik de eerste drie films van deze regisseur. Drie films die erg benieuwd maken naar, het door mij nog ongeziene, Predators.

Lees de rest van: De films van Nimrod Antal

Na Spike Lee’s meesterwerk Do The Right Thing uit 1989 (deze periode besprak ik hier) maakte hij van 1990 tot en met 1995 vijf films, waarvan één heel goed, eentje gewoon goed en de rest variërend van acceptabel tot slecht (deze periode besprak ik hier). In de periode van 1996 tot en met 1999 maakte hij na drie misstappen drie van de beste films uit zijn carrière, en één documentaire die ik in een stuk over zijn documentaires nog zal behandelen. Nu heb ik het slechts over de speelfilms.

Lees de rest van: Spike Got Game