Do you expect me to talk?
Goldfinger wordt vaak genoemd als dé Bondfilm bij uitstek, en in het verlengde daarvan de beste. Het is de eerste Bondfilm waarin alle elementen die de filmreeks sindsdien zijn gaan definiëren voor het eerst samenkomen. Bond verleidt meerdere vrouwen (vier maar liefst!), waarvan één een handlanger is van de schurk, die een megalomaan plan heeft dat tegen het belachelijke aanschurkt. Bond rijdt rond in een mooie, snelle auto (de beroemde Aston Martin DB5) met allerlei hightech snufjes. De openingssequentie vol actie en amusement heeft niks met wat er daarna gebeurt te maken. In de titelsequentie zien we mooie vrouwen (of eigenlijk één) en horen we een typische, klassieke Bondsong. Er is een achtervolging, per auto, waarbij optimaal gebruik wordt gemaakt van diens mogelijkheden. De dubbelzinnige en/of spitsvondige opmerkingen tussen Bond, zijn vijanden, M, Q en Moneypenny zijn niet van de lucht. Bizarre handlangers van de slechterik, mooie locaties, Bonds obscure kennis en prachtige filmmuziek van John Barry zijn ook allemaal van de partij.

Lees de rest van: De gouden standaard

Het terugzien van oude jeugdliefdes (films that is…) levert zelden een herhaling van de zelfde (dierbare) beleving op, maar kan daardoor wel iets zeggen over de manier waarop je films beleeft. Beter gezegd: hoe dat door de jaren heen verandert. Zoveel werd me duidelijk toen ik van de week Brian De Palma’s gangsterepos The Untouchables voor het eerst in jaren weer zag.

In de openingsscène zien we een barman converseren met een klein meisje. Ook zien we een man aan een tafeltje zitten met opzichtig binnen handbereik zijn koffertje. Als de man het café verlaat weet de kijker genoeg: hij is zijn koffer vergeten, en niet per ongeluk, want er zit vast een bom in. Voordat het pand enkele tellen later inderdaad de lucht in vliegt zijn er enkele opties: a) niemand merkt de koffer op , b) de barman, of een van de bezoekers probeert de koffer tevergeefs na te brengen, of c) het schattige kleine meisje doet, met de koffer onder de arm, een poging de gevluchte eigenaar te attenderen op zijn vergeten bezit. Drie keer raden waar De Palma voor kiest…

Lees de rest van: Het meisje met de bom

Een week of twee terug opende ik de deuren naar voor menig filmkijker onbegaan terrein doormiddel van een artikel over George Lucas universiteit films. In het kort beschreef ik zijn vooruitgang van 1963 tot 1968, het jaar waarop hij uiteindelijk afstudeerde en zich in het kamp van Francis Ford Coppola schaarde. Coppola werd destijds door zijn medestudenten gezien als “somebody who have made it” en daarop volgde een gigantisch succesverhaal waarbij zijn maffia epos nog altijd wordt gezien als het beste dat ooit op het witte scherm is geprojecteerd. Lucas ontmoette Coppola rond de opnames van Finian’s Rainbow, waarna hij vroeg of een documentaire mocht maken rondom de productie Coppola’s nieuwste film, The Rain People. De twee worden goede vrienden en zetten samen het productie bedrijf Zoetrope op, waarop Lucas zijn debuut uitbrengt. Een debuut om niet te vergeten.

Lees de rest van: Lucas = Beeld en Concept

Saul Bass kennen we vooral als de briljante titelontwerper voor films van Hitchcock, Preminger en Scorsese. In 1974, nadat hij al een aantal shorts had gemaakt, doet Bass een poging tot een lange speelfilm. Een horror/sci-fi over moorddadige mieren genaamd Phase IV. Op het eerste oog lijkt het onderwerp, killermieren, meer iets voor de jaren 50 horrorfilm dan voor een film uit de jaren 70, maar Bass zou Bass niet zijn als hij daar geen unieke draai aan zou geven. De film is dan ook prima in te passen in een tijd waarin werken als Don’t Look Now, The Man Who Fell To Earth, Demon Seed, The Cars that Ate Paris, THX 1138, 2001: A Space Odyssey en Zardoz de dienst uit maakten. Allen films die een science fiction- of horrorthema gebruiken om interessante, subversieve cinema te maken die verder gaat dan alleen de spanning.

Lees de rest van: Phase IV (1974)

Elke filmliefhebber heeft zo wel zijn vreemde voorkeuren en laat ik bekennen dat ik een zwak heb voor films waarin een klein aantal personages zich volledig onttrekken van het dagelijkse leven, van de maatschappij. Zowel in letterlijke als figuurlijke zin. Natuurlijk is een klassiek motief van de horrorfilm dat een groepje mensen angstige tijden doorstaat als ze, met het gevaar op de loer, afgesloten zijn van de buitenwereld, maar dergelijke onvrijwillige afsluiting is niet waar ik op doel. Het gaat me om de veelal vrijwillig gekozen isolatie, personen die hun eigen wereld met hun eigen logica creëren, geen enkele interesse hebben in de maalstroom van de op volle toeren draaiende maatschappij. Een onverschilligheid die in zekere zin te bewonderen valt, maar, zoals ook zal blijken uit enkele van onderstaande films, niet altijd even positief uitvalt.

Lees de rest van: Isolatie van de maatschappij

‘I remember a magazine wanted to do a big photo spread with a bunch of us—Todd Haynes, Gus Van Sant, six or seven of us – the new indies. Maybe I was just an asshole, but I refused to do it.’ Hal Hartley

De onafhankelijke kunstcinéma werd in de jaren ’90 een aantal namen rijker; namen die vandaag de dag uitgegroeid zijn tot synoniemen van kwaliteitscinéma en grote publieken trekken. Ook Hal Hartley werd ooit genoemd in dit gezelschap, maar zijn naam lijkt per direct te zijn vergeten wanneer hij afstapt van zijn tot dan toe gebruikelijke en zo herkenbare stijl en enscenering uit de eerste helft van de jaren ‘90.

Lees de rest van: De films van Hal Hartley

Wes Craven stond aan de wieg van enkele van de meest memorabele commerciële horrorfilms aller tijden. Afgezien van enkele enorme misstappen maakte hij de aardige slasherfilm A Nightmare on Elm Street en The Hills Have Eyes. Na een reeks enorme flops keerde hij terug naar zijn oude succesreeks A Nightmare on Elm Street. Na de eerste uitstekende film namen mindere namen de film over, op een onsuccesvolle manier. Alleen deel drie, Dream Warriors, is min of meer geslaagd te noemen, maar daar nam Craven zelf de pen ter handen (net als Frank Darabont (!)). New Nightmare (nummertje 7) betekende de terugkeer voor Craven naar een van de reeksen die hem populair maakte, en hij ging hiervoor terug naar de basis. Maar naast de terugkeer naar oude vorm luid de film ook Craven nieuwe stijl in. De zelfreverentieve Craven. Iets wat duidelijker naar voren zou komen in de Scream-reeks. En dan met name deel twee. In dit artikel zal ik ingaan op Scream 2 en New Nightmare.

Lees de rest van: De meta-horror van Wes Craven

Toen ik aan mijn vriendin vertelde dat ik gisteren een documentaire over een lettertype had bekeken keek ze me eens raar aan, waarna ze me even hartelijk in mijn gezicht begon uit te lachen. Ik neem het haar echter niet kwalijk, want het hoofdonderwerp klinkt ook wat saai, helemaal als daar anderhalf uur aan besteed wordt. Ook forumbezoeker Ric zei me gisteren over MSN dat het waarschijnlijk niet voor hem was weggelegd. De beste jongen heeft immers niets met design en krijgt niet zo snel een stijve plasser als hij iemand het bepalende lettertype ziet gebruiken (ik overigens ook niet, maar er zijn soms van die mensen). Dit soort reacties zetten me meteen aan het denken, want is Helvetica echt zo ontoegankelijk voor de non-designer? Is het niet de bedoeling van de documentairemaker een onderwerp te pakken en nieuwe mensen te interesseren, evenals de alwetende mens te entertainen/informeren?

Lees de rest van: Hoe Helvetica me aan het denken zette

In 2006 zingt Chris Cornell de titelsong voor Casino Royale, alleen heet dat ‘You Know My Name’. Ik spreek daarover met een vriend, die klaagt over die titel. Ik opper dat het misschien lastig is om de woorden casino royale in een goede songtekst te verwerken, maar die vriend, geenszins een poëet of musicus (op een aantal jaren vioolspel in zijn jeugd na), improviseert gemakkelijk een vermakelijk refrein waar de woorden Casino Royale geheel in pasten, dat zo tot een typische Bondsong kan uitgewerkt worden wat mij betreft. De precieze woorden zijn me inmiddels helaas ontschoten, maar dat ze zeker niet onder doen voor die van liedjes als ‘The Man With The Golden Gun’ of ‘Tomorrow Never Dies’ ben ik nog altijd van overtuigd. Grammaticaal steekt zijn tekst sowieso beter in elkaar dan Paul McCartney’s ‘Live and Let Die’.

Lees de rest van: Wedergeboorte

En toen werd het dus toch ‘gewoon’ Obama. Het gevreesde Bradley-effect bleef grotendeels achterwege en zo werd Obama de eerste gekleurde president van de VS, iets wat niet zo heel lang geleden voor onmogelijk werd gehouden. Politiek wanbeleid van zijn voorganger, een (te) oude tegenkandidaat met een (te) onervaren running mate en natuurlijk zijn eigen charisma en bevlogenheid hielpen Obama in het zadel, maar in Hollywood is men niet te beroerd ook een stukje van de eer op te eisen.

Tussen de vele aan de Amerikaanse verkiezingen gerelateerde programma’s waarmee met name de publieke omroepen de kijker de afgelopen tijden doodgooide zat onder andere het intrigerende Mr. President (AVRO Close Up , zondag 2 nov, hier terug te zien). In deze documentaire wordt stilgestaan bij de wijze waarop de Amerikaanse president in films en televisieseries wordt geportretteerd. Naast de traditionele onverschrokken gegrijsde held (man, blank) die zegt waar het op staat werd dat de laatste jaren steeds vaker iemand die buiten het geijkte plaatje valt. Een vrouw (Commander in Chief), een latino (The West Wing) of een neger (24). Reden genoeg voor de in deze documentaire geïnterviewde betrokkenen vol bravoure te claimen dat hiermee de weg geplaveid werd voor een evenknie in de werkelijkheid.

Lees de rest van: Obama: mede mogelijk gemaakt door Hollywood (?)