Jaren geleden zag ik op cultuurzender Arte de Indiase film Jalsaghar (The Music Room) en ondanks dat het totaal niet te volgen was voor mij met zijn Duitse ondertiteling raakte ik geïmponeerd door de prachtige shots en de muziek. Het nare vervolg van dit verhaal bleek dat de film, nog steeds, niet op DVD verkrijgbaar is. Een onlangs vertoonde gerenoveerde print tijdens het Los Angeles Film Festival doet hopen op een fraaie uitgave, maar tot dat moment moeten we het met de VHS versie doen. De hieronder volgende beschouwing kent noodzakelijke spoilers al doen deze aan de kijkervaring weinig tot niets af.

Lees de rest van: Jalsaghar (1958)

Op 11 augustus 2008 opende Salon Indien zijn deuren met twee artikelen: een welkomsttekst en een gezamenlijke recensie van The Dark Knight. Avatar volgde in een gezamenlijke consensus en het is niet meer dan logisch dan dat we Christopher Nolans nieuwe blockbuster voorzien van veelzijdige woorden. Veelzijdig is in dit geval vooral verdeeld. Waar we allemaal nog op een lijn zaten bij The Dark Knight is er bij Inception sprake van verdeeldheid binnen de crew.

Lees de rest van: Inception (2010)

Vandaag begint een nieuwe reeks van mijn hand. In een serie van pak hem beet 40 recensies doorloop ik het oeuvre van Robert Altman op chronologische volgorde. Vandaag Altman’s debuut, The Delinquents.

Lees de rest van: The Delinquents (1957)

Komende donderdag komt Predators uit, een langverwacht vervolg op Predator. Ter ere van die gelegenheid blik ik terug op het tot nu toe enige interessante vervolg op Predator: Predator 2. Let wel: met interessant bedoel ik geenzins dat Predator 2 een goede film is. Zeker niet in vergelijking met Predator, een vergelijking die niet te vermijden valt en die ik in aankomend artikel er daarom toch regelmatig even bijsleep.

Lees de rest van: Predator 2 (1990)

Komende zondag begint het weer: Zomergasten. Behalve somtijds een behoorlijk verhaal van interessante gasten (dit jaar o.a. Paul Verhoeven!), houd je er altijd wel een aantal kijktips aan over. Van vorig jaar was me een fragment bijgebleven uit een tv-serie-van-voor-mijn-tijd waarin een assortiment dokters rond een ziekenhuisbed met een ernstig toegetakelde patiënt staan, om na enig overpeinzen van de kwaal… spontaan in een vrolijk liedje met dito dansje uit te barsten! Kijk, dan is mijn interesse gewekt. De serie bleek The Singing Detective, door de BBC in 1986 in zes afleveringen uitgezonden. Benieuwd of dergelijke wendingen representatief zouden zijn begon ik onlangs aan de miniserie.

Lees de rest van: The Singing Detective (1986)

De indiefilm, het is een trent in filmland tegenwoordig. Garden State van Zach Braff (35) bijvoorbeeld, maar ook recentelijker Greenberg van Noah Baumbach (40). Indiefilms pur sang, althans zo luidt vaak de noemer waaronder zij vallen. De onmogelijk vage definitie van de term daargelaten, de trent zelf is absoluut een onderzoek waard. Immers, wanneer films over quarterlifers, die leiden aan het zogenoemde dertigersdilemma, alternatief filmland domineren, dan lijkt er toch wat onderzoek noodzakelijk. Wat heeft ertoe geleid dat deze films zo populair werden? Wat heeft er toe geleid dat er zoveel films van deze aard gemaakt worden? Het wordt tijd dat de onderste steen boven komt in ‘de kwestie indiefilm’.

De kwestie laat zich vanzelfsprekend herleiden uit de hedendaagse maatschappij — immers is het ‘dertigersdilemma’ tegenwoordig een zeer populaire term; we zouden zelfs kunnen stellen dat de psychologie evenals de filmwereld (en ook de muziek) last heeft van de eerder genoemde hype. Echter kan de oorsprong van dit dertigersdilemma ook in filmhistorisch perspectief onderzocht worden en, wanneer wij dit doen, blijkt de aanstichter een geliefd man. John Hughes is zijn naam, onlangs overleden, en zo’n beetje de uitvinder van de ‘highschoolmovie’.

Lees de rest van: De kinderen van John Hughes

Het leek mij wel gepast om mijn loopbaan als redacteur bij Salon Indien te starten met een onderwerp dat mij uitermate aanspreekt: de horrorfilm. En dan in het bijzonder de Britse horrorfilm van midden jaren ’50 tot midden jaren ’70. Ik zou het zelf graag omschrijven als “the golden age of British horror” die naar mijn idee in 1957 begon met Jacques Tourneurs Night of the Demon en de Hammer horror The Curse of Frankenstein en die zou eindigen in 1973 met de klassiekers Don’t Look Now van Nicolas Roeg en The Wicker Man van Robin Hardy. Ik ben van plan om in de toekomst meer over deze periode uit de Britse filmgeschiedenis te schrijven maar beperk me hier tot twee historische horror titels die beiden de gewraakte heksenjacht van de 17e eeuw als uitgangspunt neemt en er op totaal verschillende wijzen mee omgaat.

Lees de rest van: Heksenjacht en mannelijk onvermogen

The Blackout van Abel Ferrara is geen makkelijke film. The Blackout is ruw, rauw en realistisch. De eerste keer dat men The Blackout bekijkt zal vooral gekenmerkt worden door verwarring en afschuw. We volgen Matty (Matthew Modine), een alcoholist, die onder een constante roes bezwijkt, en 8 maanden later, als nuchtere man er achter probeert te komen wat hij tijdens zijn blackout heeft gedaan. Zijn roes wordt onze roes in de eerste helft van de film, en zijn zoektocht wordt onze zoektocht in de tweede helft van de film. Onze verbintenis als kijker aan dit aanvankelijke abjecte personage zorgt ervoor dat zijn blik de onze wordt, en we constant de vraag stellen hoe wij in een dergelijke situatie zouden reageren. We gaan daardoor met hem meeleven, en dat maakt de film de eerste keer een vermoeiende ervaring. De tweede keer kunnen we even objectief kijken als de nuchtere Matty en toont de film zijn gelaagdheid.

Lees de rest van: The Blackout (1997)