The Muppets begonnen ooit als een gewelddadig en anarchistisch zootje in de tv-pilot Sex and Violence, maar met de introductie van Kermit the Frog in de tv-serie The Muppet Show bestond pas echt de muppet- formule. Een mix van nostalgische hang naar variétéshows van weleer gemixt met chaotische slapstick. Het was even anarchistisch als sentimenteel. Het leuke van The Muppets was de opzet die verwees naar backstagemusicals, waarbij we de pop achter slechte komieken als Fozzy Bear, incompetente spreekstalmeesters als Kermit en arrogante actrices als Miss Piggy leerden kennen. Dit succes van menselijkheid van de poppen, en een hang naar bizarre en oerflauwe kwinkslagen werd opgemerkt door Hollywood en een trits aan films volgde.
Star Wars blijft toch een gek ding voor me. Enerzijds heb ik de eerste drie uitgebrachte films lief tot de dood, en dan vooral Empire Strikes Back. Anderzijds raak ik steeds verder gedistantieerd van de franchise. Ik heb nooit omgekeken naar de tekenfilms, boeken of fanfilms, en heb een intense hekel aan de verloren potentie van Episode I tot en met III. En daar stopt de distantiering niet. Toen ik laatst mijn vriendin de originele trilogie voor het eerst vertoonde, moest ik haar eerst het één en ander uitleggen. “Want,” vertelde ik haar, “als je CGI ziet, of een scène niet heel lekker loopt, dan is dat omdat de regisseur veel te vaak met de films heeft zitten klooien.” Alsof ik me verontschuldigde voor het gedrag van mijn beste vriend die door een ongeluk gehandicapt is geraakt.
Tomas Alfredson begon twee decennia geleden zijn carrière als regisseur op de Zweedse televisie. Let the Right One in, zijn tweede speelfilm was eigenlijk pas zijn eerste echte bioscoopfilm, maar wel meteen zijn internationale doorbraak. Na deze bijzondere horrorfilm wilde hij niets meer met de Zweedse filmindustrie te maken hebben, maar ook niet met Hollywood. Uiteindelijk tekende hij voor de Engels-Franse coproductie Tinker Tailor Soldier Spy, naar het gelijknamige boek uit 1974 van John Le Carré. Net als in zijn vorige film creëert Alfredson een prachtige sfeer, ditmaal van paranoia en eenzaamheid, maar het script wil teveel plot in twee uur film stoppen waardoor de finale kracht tekort komt.
Een paar jaar voordat Lars von Trier tot persona non grata verklaard werd in Cannes, kreeg enfant terrible Jean-Marie Straub de jury van Venetië in de hoogste bomen door zich niet alleen af te melden voor de ontvangst van een speciale prijs, maar tevens een statement achter te laten waarin hij opriep tot geterroriseerd verzet tegen het ‘Amerikaanse imperialistische kapitalisme’. Post 9/11 nogal gevoelig… In de jaren 70 had het regisseursduo Straub en Danièle Huillet al tegen de haren ingestreken door films op te dragen aan de Viet Cong en een lid van de Rote Armee Fraktion. Kortom, controverse was nooit ver weg bij het Marxistisch aangelegde filmduo. Ook in filmkringen zijn ze verre van onomstreden; het doorbreken van de grenzen van film gaat gepaard met een kijkbaarheid die doorlopend getart wordt. Unieke films zijn het zonder meer, maar levert het omkeren van de filmgrammatica ook iets op?
In 1966 was John Frankenheimer al een behoorlijk gevestigde naam met succesnummers als The Manchurian Candidate achter zijn naam. Hij kon het zich veroorloven om met een kleine en tamelijk confronterende artistieke science fiction film te komen. Het resultaat was Seconds met Rock Hudson in de hoofdrol. Om een en ander wat te verduidelijken moet ik spoilers plaatsen en om optimaal te genieten van Seconds is het beter zonder enige voorkennis aan de film te beginnen.
Zéro de Conduite is een van de weinige films van de jonggestorven Jean Vigo, wiens debuutfilm A Propos de Nice zeer recent nog door Bram werd gerecenseerd. De impact van Zéro de Conduite kan niet onderschat worden. De film werd in het vooroorlogse Frankrijk verboden vanwege het subversieve element. Tegenwoordig bekeken is de film, zeker door de vele navolgers, redelijk tam. Binnen de context van zijn tijd is de film echter pure rock ‘n ‘roll.
Zoals je vermoedelijk wel hebt gemerkt is Salon Indien wat verandert, de laatste weken. Het is een behoorlijk rumoerige tijd geweest voor ons, wat de kleine hoeveelheid content verklaard, maar we hopen daar met het oog op 2012 wat aan te doen.
We zijn overigens altijd op zoek naar nieuwe schrijvers die mee willen werken in ons ongelofelijk leuke team. Lijkt je het wat om gratis naar de film of naar filmfestivals te gaan en daarover je mening zichtbaar te maken, stuur ons dan een mailtje met een voorbeeld artikel naar contact@salonindien.nl.
Ik zal alle aanpassingen even voor het gemak opsommen.
Jean Vigo en zijn cinematograaf Boris Kaufman (de jonge broer van Dziga Vertov) waren in hun twintiger jaren toen ze À Propos de Nice maakten. De film kwam tot stand toen Kaufman aan Vigo vertelde over zijn affiniteit met Nice. Nice was in de jaren ´30 een behoorlijk gemoderniseerde stad en stond vol met toeristische attracties, maar hechtte nog steeds veel waarde aan zijn klassieke status. Deze tegenstelling inspireerde het klassieke arm/rijk-thema van het script, dat ze samen met hun vrouwen hadden geschreven. Vigo en Kaufman wilden daarom de helft van hun film in de casino’s draaien, terwijl de andere helft zou worden gefocust op de armoe. Maar toen zij in Nice aankwamen gooiden de casinobazen roet in het eten door een filmverbod in te stellen. Vigo en Kaufman moesten dus een nieuwe invalshoek vinden voor hun droomproject.
Paul Verhoeven’s Robocop is een unicum, een ijzerharde, bloederige, bombastische actiefilm mét inhoud. Het verhaal over agent Murphy, die na een dodelijk ongeluk weer tot leven wordt gebracht als cyborg, kreeg twee vervolgen, die geen van beiden enige indruk maken. Ik zal in dit artikel alle drie de films met elkaar vergelijken en zo proberen aan te tonen wat het origineel wel heeft en de vervolgen niet.
Met een diepe zucht sla ik Henry James’ The Ambassadors dicht. Bij het lezen overviel me hetzelfde gevoel als toen ik vorige week op vakantie urenlang aan het afzien was tijdens een bergbeklimming. De vertwijfeling tijdens de bezigheid, maar de voldoening achteraf. Iedereen die aan duursport doet zal het gevoel herkennen: het opzoeken van je grenzen doet pijn, het winnen van de strijd met jezelf is de beloning. De fysieke uitdaging in een notendop. Ik heb hem op zijn tijd nodig. Als tegenwicht wellicht op de intellectuele uitdaging, waarin iets als genoemd stuk taaie literatuur in voorziet. Hoe zit het met film als intellectuele uitdaging?
The Muppet-films
Forum
