Vorige week stond ik al kort stil bij twee van de films van Andrzej Wajda, de grote Poolse regisseur die furore maakte in de jaren tussen WO II en het tijdperk waarin hij door leerling Roman Polanski (2e van links in bovenstaande still uit A Generation) overschaduwd werd. De twee films in kwestie, Kanal en Ashes & Diamonds, betrok ik in een stukje over films die in het tijdsbestek van een dag afspelen. Gezien ruimere aandacht voor de gehele oorlogstrilogie waarbinnen de twee films vallen op zijn plaats is, vandaag een focus op de achtereenvolgende oorlogsfilms A Generation (1955), Kanal (1957) en Ashes & Diamonds (1958).

Lees de rest van: Gedoemde heroïek in Poolse oorlogstrilogie

Spielberg zette zichzelf én de zomerblockbuster voorgoed op de kaart met Jaws, en volgde dit op met het nog ambitieuzer Close Encounters of the Third Kind. Spielberg kreeg macht, werd de grootste regisseur op aarde qua naamsbekendheid. Maar mensen met macht maken missers. 1941 was een financiele en artistieke teleurstelling. Hieronder bespreek ik beknopt deze drie films.

Lees de rest van: Spielberg Saturday (4)

Je hoeft je niet af te vragen waar de titel naar refereert, maar je kunt meteen vaststellen dat het enerzijds over het vrouwelijke hoofdpersonage gaat (Marina Vlady – let op haar introductie!), een huismoeder die bijverdiensten maakt als prostituee, en anderzijds over de stad Parijs die volgens Godard via nieuw- en hoogbouw in de buitenwijken zich waarschijnlijk evenzeer leende voor een stedenbouwkundige vorm van onzedelijkheid. Omdat Godard graag met culturele referenties strooit (waarmee hij op intellectueel niveau als altijd een zekere afstand neemt tot de kijker), verwonder ik me in zelfde lijn in hoeverre de stedelijke achtergrond van deze banlieues uit de kleurrijke, schone jaren zestig van Parijs in overeenstemming zijn met het grijze junglereservaat van La Haine dertig jaar later. Is dit werkelijk dezelfde setting? Het beeld dat de film oproept als product van (en over) zijn tijd is voor mij al fascinerend genoeg om naar te kijken, voornamelijk door de verdienste van de technische virtuositeit waarmee Godard unieke shots weet te scheppen. Wat ik me dan wel afvraag: is dit visuele genot op zichzelf voldoende?

Lees de rest van: 2 ou 3 choses je sais d’elle (1967)

De tijdsduur waarbinnen de gebeurtenissen in een film zich afspelen; doorgaans niet iets wat me bewust bezig houdt bij het kijken. De speelduur van de film zelf des te meer, en zal slechts in het geval van een gefragmenteerd verhaal dat vele decennia beslaat maar in een tijdsbestek van 2 uur gepropt wordt, in negatieve zin een belletje doen rinkelen. Van de week zag ik achter elkaar twee films die beiden in ongeveer anderhalf uur tijd een verhaal van 24 uur vertelden. In zowel Kanal als Ashes & Diamonds vertelt Andrzej Wadja over een niet zo willekeurige dag uit het leven van enkele Poolse burgers, om daarmee een dag uit het leven van een natie te vertellen. Om verschillende redenen een effectieve zet, wat me aan het denken zette over andere favorieten die zich binnen dit door Aristoteles aanbevolen tijdsbestek afspelen. Tot de conclusie komend dat, ondanks het geringe aantal films dat hieraan voldoet, mijn all time favorite er in ieder geval wel toe behoort. Criterium 1: vrijwel geheel binnen 24 uur plaatsvindend. Criterium 2: een minimum aan flashbacks die die begrenzing overschrijden.

Lees de rest van: A Day in the Life…

Na Duel bleef Spielberg een tijdje rondmodderen in de tv-films en -pilots.
Vandaag komen er twee tv-producties, onder welke een horror en een pilot voor een misdaadserie. Ook bespreek ik Spielbergs eerste bewust voor bioscooproulatie bedoelde film, The Sugarland Express. Eerder kon Spielberg al proeven van bioscoopsucces, met de roulatie van tv-film Duel in verscheidene bioscopen, maar The Sugarland Express was Spielbergs eerste echt grote succes.

Lees de rest van: Spielberg Saturday (3)

In deze tweede editie van Spielberg Saturday worden drie films besproken. Alledrie zijn tv-producties. Een standalone-aflevering van een tvserie, een pilotaflevering van een tvserie en een tvfilm die ook de grote schermen haalde.

Lees de rest van: Spielberg Saturday (2)

Een week later dan beloofd, maar hier dan alsnog mijn recensie van Shutter Island. Om maar meteen aan te sluiten op mijn reeks artikelen waarin ik het oeuvre van Martin Scorsese besprak in vier categorieën: deze nieuwste film plaats ik in de groep ‘betere’ films. Ergens in het midden waarschijnlijk. Shutter Island is een prachtig gemaakte, sfeervolle psychologische neo-noir van de bovenste plank. Scorsese maakt daarbij sterk gebruik van verschillende horrorelementen en DiCaprio is zelden zo goed geweest als in deze hoofdrol. Mocht je de film nog niet gezien hebben, doe dat dan eerst voordat je op “Lees de rest van:” klikt. Het is een fantastische film die je beter zonder enige voorkennis kan ervaren. De eerste keer althans, wat mij betreft was de film de tweede keer nog beter dan de eerste. En om de film goed te kunnen bespreken moet ik ingaan op enkele zaken die je waarschijnlijk van te voren niet had willen weten.

Lees de rest van: Shutter Island (2010)

Na het The Lady From Shanghai debacle was het Orson Welles er veel aan gelegen de studio’s te tonen een film op tijd en binnen budget af te leveren. Met The Stranger had hij weliswaar al een film op zijn naam staan die voldeed aan de wensen van de studio’s, maar de opzet voor de volgende film was nieuw voor hem: met een klein budget een a-commerciële film maken die toch winstgevend zou zijn. Ooit groot geworden als acteur en regisseur van Shakespeare toneelbewerkingen lag de keuze voor Macbeth voor de hand. Shakespeare was jarenlang een no-go area geweest in Hollywood, maar dankzij het succes van Oliviers Henry V kon hij toch terecht bij het nietige Republic Pictures. Leverancier van B-films, geen enkele artistieke pretenties, maar geïnteresseerd in het commerciële concept waar Welles mee kwam. Uiteraard liep het allemaal wederom mis en zou hij pas 10 jaar later met Touch of Evil weer terugkeren naar Hollywood.

Lees de rest van: Macbeth (1948)

Steven Spielberg is een filmmaker die synoniem staat met Hollywoodfilm en over wie veel gepraat wordt binnen de mainstream cultuur. Op Salon Indien is hij nog nauwelijks besproken, en ik als flink fanaat van de populaire cultuur ga mij nu wagen aan een grootschalig project. Ik zal al het werk van Spielberg dat tot mijn beschikking is (al zijn bekende films en enkele bootlegs van oud en onbekend werk) in chronologische volgorde bespreken en toetsen aan vier factoren. Bij elke film volgt eerst een korte omschrijving en beoordeling op kwaliteit . Omdat Spielberg bekend staat als maker van schmaltzy emotioneel overtrokken “alle-registers-open-inclusief-de-violen”-melodrama ga ik al zijn films beoordelen op de sentiment-factor (gevolgd door de score in de Sentimeter. Slechte grap, ik weet het). Omdat Spielberg er ook een handje van heeft om onverwacht grimmige momenten of zelfs films aan zijn repertoire toe te voegen is er ook de Grimmeter, met een beschrijving van de algehele sfeer van de film en de grimmige scènes. En omdat Spielberg bekend staat als de ultieme filmmaker van de zomerblockbuster wordt elke film ook getoetst op zijn popcornfactor in de popcornmeter; hoeveel explosies, hoeveel autoachtervolgingen, hoeveel vuurgevechten, hoeveel gladde jongens en rondborstige dames zitten er in de film en hoe highconcept zijn de ideeën in de film? Oftewel, hoe meeslepend is de film, en hoe luidruchtig. Laten we in dit artikel helemaal beginnen bij het begin, bij Spielbergs korte film Amblin’.

Lees de rest van: Spielberg Saturday (1)

Racisten, wees niet getreurd! De rassenhaat is weer booming business. Blank racisme, zwart racisme; we zijn van alle markten thuis. Ik heb het hier over The Blind Side, een film die niet in de Nederlandse bios verschijnt, maar wel op andere wijzen te bekijken is. Het wrange? The Blind Side werd genomineerd voor een Oscar, en Sandra Bullock kreeg er, alsof de nominatie voor Beste Film niet al schandalig genoeg was, een voor beste actrice. Niet dat haar acteerprestatie slecht was (kuch), maar elk reclamebord voor het wanstaltige product dat deze film is, is er een teveel.

Lees de rest van: De blinde zijde van de rassenhaat