In de traditie van reeksen over filmmakers op Salon Indien begin ik vanaf deze week met een serie besprekingen van titels van de Amerikaanse regisseur John Frankenheimer, een veelzijdig regisseur die in 2002 overleed maar een scala aan bekende films achterliet. Voor de eerste aflevering ga ik terug naar de jaren ’80 met de sleazy actiethriller 52 Pick-Up.

Lees de rest van: 52 Pick-Up (1986)

De pilot was een bijzondere mix van 28 Days Later en Romero’s eerste zombie-trilogie en was ook nog eens grotendeels accuraat volgens de Zombie Survival Guide regels. Politieman Rick wordt wakker in een verlaten ziekenhuis, waar hij er achter komt dat tijdens zijn coma de wereld zoals hij het kende is overmeesterd door een zombie epidemie. Ik vrat het eerste seizoen, bestaande uit slechts 6 afleveringen, op als zoete koek. Hoewel er genoeg gebeurde om me tevreden te houden, kregen bepaalde delen naar mate de speelduur vorderde een pulp-vibe. Inmiddels zijn we halverwege seizoen 2. De pulp-vibe is grotendeels verdwenen, maar er gebeurde iets anders. Iets waar ik bij tijden niet zo heel vrolijk van werd.

Spoiler-alert: Lees niet verder als je seizoen 1 nog niet hebt gezien. Dit artikel bevat hele milde spoilers voor seizoen 2.

Lees de rest van: The Walking Dead: Halverwege Seizoen 2

Edgar Wright maakte wereldfaam met Shaun of the Dead, maar daarvoor maakte hij, zoals bij filmfans bekend, de televisie-serie Spaced. Maar daarvoor nog, op zijn eenentwintigste maakte hij al een speelfilm: A Fistfull of Fingers. Deze vroege film leek qua toon, humor en stijl erg op Edgar Wright’s eerste korte film, Dead Right. Zowel Dead Right als A Fistfull of Fingers bevatten al elementen die terug zouden keren in Shaun of the Dead en Hot Fuzz, maar zijn vooral om een andere reden opvallend: ze zijn van ongelooflijk lage kwaliteit. Ze tonen een belofte voor de toekomst, maar tonen vooral het contrast tussen de vroege Edgar en de late Edgar. Wat niet werkt in Dead Right en A Fistfull of Fingers heeft Wright verbeterd in de latere films. Dead Right en Fistfull of Fingers zijn vooral interessant als vingeroefening.

Lees de rest van: De vroege films van Edgar Wright

David Lynch’s Dune hoort volgens de beste man niet te boek te staan als David Lynch’s Dune. Lynch was zwaar ontevreden met het uiteindelijke product, zeker toen producer Dino De Laurentiis zich mengde in de editing. Het uiteindelijke product heeft wel de beelden, maar niet het plot en de toon waar Lynch naar zocht. De film behoorde langer te duren, meer te berusten op suggestie en symboliek en meer episch te zijn. Lynch is niet de enige die niet te spreken is over Dune. Het is een door critici en publiek enorm afgekraakte films die ook nog eens de fans van het boek distantieerde. De vraag is: is Dune werkelijk de ramp die het schijnt te zijn en in hoeverre valt de hand van Lynch te ontdekken? Theodoor Steen en Erwan Ticheler onderwerpen Dune aan de test.

Lees de rest van: Dune (1984)

Tegenwoordig wordt horror vooral geassocieerd met goedkoop geschoten direct-to-dvd martel-zoveel-mogelijk-mensen-met-zo-bloederig-mogelijke-effecten-met-zo-weinig-mogelijk-stijl-films. Dit is niet altijd zo geweest. Er zijn tijden geweest waarin filmmakers elkaar probeerden af te troeven met prachtige sets, bizar camerawerk en inventieve belichting, maar omdat horror een relatief goedkoop genre is om films in te maken verdwenen deze films in een massa van goedkope, lelijke en stijlloze horrorfilms. Hier en daar stuit je nog op een pareltje, en een tijd geleden maakte iemand mij attent op de film Death Line a.k.a Raw Meat. Death Line is een vreemde verzameling van allerhande filmgenres, die zich onderscheidt door briljant setgebruik en camerawerk.

Lees de rest van: Death Line (1973)

The Lion King staat weer volledig in de belangstelling met een nieuwe bioscoop- en een bluray-release. Herkijk leert dat deze inmiddels klassieke animatie de voorloper was van een nieuwe stroom animatie-films: de postmoderne animatie. Jawel, The Lion King is een van de eerste grote films die vol zit met intertekstuele verwijzingen en humor.

Lees de rest van: The Lion King (1994)