15 links deze keer, variërend van achtergrond artikels, analyses, lijstjes, speculaties en video-essays.
American Society of Cinematography’s best geschoten films 1998-2008
Het ASC kiest de mooist geschoten films van een recente tien jaar, maar over hun nummer 1 valt zeer te twisten. Amelie schijnt met zijn zoetsappige kleurenfiltertjes de mooist uitziende film in tien jaar tijd.
Een dissectie van de meest gehate recensent
Armond White haalde de woede van fanboys over zich heen toen hij met zijn Toy Story 3 recensie wederom tegen de algemene consensus inging. House Next Door nuanceert de commotie en valt Armond White eens niet aan op zijn mening, maar stelt kanttekeningen bij de juistheid van zijn argumenten.
Interview met de cinematographer van Inception
Wally Pfister vertelt ronduit over het vak van de cinematographer en over de werkwijze van Christopher Nolan in dit verhelderende interview.
Trailer nieuwe Ghibli
Animatiegigant Ghibli zoekt wederom zijn bron in Europa, met de verfilming van het Britse boek The Burrowers. Hier de mooie trailer.
Waarom fictie en realiteit twee heel verschillende dingen zijn.
Ken je de discussie? Gewelddadige games zorgen voor geweld in reallife, seks in films zorgt voor ongezonde seksualiteit, fictie zorgt voor een ongezond wereldbeeld, yadda yadda yadda. Ga er maar eens tegen in. Annalee Newitz legt de vinger op de zere plek van deze irreële angst voor fictie, en gaat er voor eens en altijd tegen in.
Top 50 soundtracks
Precies wat je denkt dat het is: een top vijftig film soundtracks, op Gigwise. Met een onverwachte nummer één.
Scriptschrijver: werk gezocht
Sinds de recessie hebben scriptschrijvers in Hollywood het steeds moeilijker met werk vinden, of eigenlijk vooral met er voor betaald worden, zo bericht de L.A. Times in een achtergrond artikel.
Joss Whedons Wonder Woman
Hoe Wonder Woman er misschien uit had gezien, als Joss Whedon zijn zin had gekregen in plaats van ontslagen te worden.
Chris Nolan in de N.Y. Times
Een interview met Chris Nolan in de New York Times over Inception en zijn ambities als filmmaker, waarin onder andere een vergelijking met het hier zo geliefde L’Année dernière à Marienbad.
Sammo Hung in de N.Y. Times
Een profiel van Hong Kong filmlegende Sammo Hung. Zegt die naam je niets? Lees dan nu!
Razzle Dazzle, deel 1: The Pitch
Yes! Matt Zoller Seitz is weer begonnen aan een nieuwe reeks video-essays. Deze gaat over hoe films omgaan met beroemdheid, van heldendom tot beruchtheid en alles daartussenin. Verplichte kost. Kijk verder op de site van Moving Image voor deel twee en deel drie, die er inmiddels ook al staan. Of kijk gewoon hieronder:
Onlangs besprak ik al de weerwolf als metafoor voor de donkere kanten van de mensheid, en de verschuivingen binnen weerwolffilms in het tonen van de weerwolf. Vandaag bespreek ik mijn favoriete weerwolffilm aller tijden, The Howling van Joe Dante, en in deze bespreking zal ik kijken naar een ander aspect van de weerwolffilm: de scheiding tussen mens en dier.
Voordat ik aan dit monsterproject begon, had ik het gevoel dat het vooral zou leiden tot een onovertroffen pyrrhusoverwinning. Gelukkig viel deze vrees voor ellenlang getuigenisgeouwehoer alleszins mee. Integendeel, de getergde mijmeringen en verdrukte herinneringen van de holocaustoverlevenden hielden me in een sterke houtgreep, zo sterk dat ik de negeneneenhalf uur aan documentatiemateriaal in een ruk tot me nam en met een lamgeslagen en teneergeslagen gevoel achterbleef. Natuurlijk is het riedeltje van de Holocaust tot vermoeiens toe in het collectieve bewustzijn ingepeperd, niet alleen in de verplichte geschiedenislessen op school maar ook in de vele cinematische en literaire exponenten. Toch gaven de vele reflecties van de geïnterviewden een extra dimensie aan de bekende overlevering in de vorm van een diep persoonlijke blik op het lijden.
Nadat was aangekondigd dat Dennis Hopper niet heel lang meer te leven had, was ik van plan om een stukje te schrijven over zijn beste werk. Ik wilde hem vieren terwijl hij nog leefde. Daar moest ik echter eerst nog een boel films voor kijken, en voordat ik daarmee klaar was overleed de Hollywood legende al. Toen schreven vijf van ons al een gezamenlijk stuk over hem. Vandaar dat ik me nu beperk tot een top vijf van wat in mijn ogen zijn beste acteer- en regieprestaties zijn.
Een experimentele-analyse van The Blair Witch Project
Een erg interessant artikel waarin de auteur het jaren ‘90 fenomeen op 10, 40 en 70 minuten stilzet. Hij vergelijkt daarbij de beelden met de pagina’s uit het boek ‘House of Leaves’ van Mark Z. Danielewski.
50 interessante filmmakers op Twitter
Ik (Bram) Twitter al zo’n drie jaar, ver voor de hype. Toen de hype kwam vond ik dat erg vervelend. Heel veel oninteressante mensen begonnen hun dagelijkse beslommeringen op te sommen zonder dat iemand erom had gevraagd. Anderzijds doe ik hetzelfde, maar daar gaat het niet om. Het voordelige van de hype was dat vele onbereikbare filmmakers plotseling hun leven met ons begonnen te delen. Empire verzamelde er vijftig, maar jammer genoeg vergaten ze Rian Johnson en is het zodoende een incomplete lijst.
Cinemassacre’s Top Ten Sequels That Aren’t As Bad As Anyone Says
Een erg sterk stukje video van de maker van The Angry Video Game Nerd. Hij blikt terug op vervolgen die met de grond gelijk zijn gemaakt en toont ons interessante inzichten waarom deze films nog best goed zijn. Zeker zijn consensus over de vierde Indiana Jones vond ik erg mooi.
Interview met Natalie Portman
Natalie Portman vertelt NY Times in deze video over haar inspiraties, jeugd en acteren.
Sir Billi, een van de tekenen van de Apocalyps
Sean Connory is niet helemaal met pensioen, hij vernietigt de gehele culturele wereld met de verschrikkelijke trailer van Ierse animatiefilm Sir Billi.
Trailer Little Obama
Obama blijkt de nieuwe karate kid in deze Obominabele (gniffel) trailer.
AT-AT blijkt briljant huisdier Een special effects-artist maakte dit schattige stopmotion-filmpje over ieders favoriete Star Wars-machine.
Gore Verbinski’s Rango trailer
De trailer voor Gore Verbinski’s Rango ziet er onverwacht leuk uit. Als een peyote-trip door een Texaanse Disney.
Interview Tobe Hooper
Tobe Hooper vertelt uitgebreid over zijn carriere en voornamelijk over het onderschatte Funhouse
Lang leve de Unitard
De unitard, een verschrikkelijk mode-fenomeen, duikt overal in de popcultuur op. Hier een verzamelblog van unitards, gerangschikt op genre/medium.
De ziekelijke seksuele moraal van Twilight tot op het bot uitgebeend
Twilight is volgens io9, en vele andere mensen, een nauwelijks verbloemde ode aan celibaat en vrouwelijke (zelf)onderdrukking, maar heeft ook bizarre hints van necrofilie, bestialiteit en Oedipus-complexen. So much voor de seksuele voorlichting van komende generaties.
The Last Airbender blijkt hilarisch. Op de verkeerde manier
Bram betoogde dat The Happening bewust B was. io9 betoogt (sarcastisch) hetzelfde van The Last Airbender, een film die deze week in Amerika kon rekenen op onvervalst slechte kritieken.
True Blood’s tofste karakter videoblogt
Jessica, True Blood’s leukste vampier post schattige videoblogs. Mochten de video’s in het linkje niet laden, klik dan op de hyperlinks (binnen de link) en bekijk ze HD op HBO.
James Cameron is smakeloos
James Cameron maakt een concertfilm. Van the Black Eyed Peas. In 3D. Nee, 1 april duurt nog even.
Larry Fessenden is een allesdoener: hij produceert films onder zijn label GlassEyePix (en produceerde onder andere de films van Ti West en Wendy and Lucy), acteerde in films van Martin Scorcese, Jim Jarmusch, Brad Anderson en Neil Jordan in piepkleine rolletjes en regisseerde een reeks low-budget videoexperimenten en experimentele documentaires. Ook maakte hij een viertal horrorfilms, die ik in dit artikel chronologisch zal bespreken. Het zijn allen deconstructieve horrorfilms, die zich in een (bewust) ongemakkelijke spagaat bevinden tussen experimenteel psychodrama en horrorfilm, iets wat de lage cijfers op imdb kan verklaren. Fessenden is misschien geen briljant filmer van meesterwerken, maar wel een eigenzinnig auteur.
Wang Bing is een regisseur wiens werk ik al enige tijd hoop te ontdekken. Zijn status als huidige voorman in de documentairewereld kwam aan het licht tijdens een van mijn zoektochten op het internet. Via The Auteurs (nu Mubi) kwam ik langs het fenomeen Ti Xie Qu, een driedelige ruim 9 uur durende documentaire over het Ti Xie gebied in China. Een omschrijving van slechte werkomstandigheden in een langzaam uitstervend, van oorsprong door communisten opgezet industrieterrein en een filmstill die post-apocalyptische gevoelens bij me opwekte was genoeg om zijn, wat grappig overkomende, naam te onthouden. Echter besloot ik alvorens mij te gaan wagen aan dit industrieterreinepos eerst wat ander werk tot me te nemen. Het 53 minuten durende L’argent du charbon (of: Coal Money) leek de meest geschikte introductie.
Terugkomend van een x-aantal lichtjarige ruimtereis, hoe zou de aarde er dan uit zien? Is er sprake van machtsverschuivingen, is er sprake van een veranderde natuur, of is de mens zelf uitgestorven? Rondom dit thema is Planet of the Apes gebouwd, een thema dat nog altijd tot de verbeelding spreekt en waarmee in de film terecht de klassiekerstatus heeft verworven. Toch wordt deze klassieker tegenwoordig gezien als een wat knullige en gedateerde film en wordt de film ook nog eens ondergesneeuwd door Tim Burton’s remake — een remake die groot onrecht aan doet aan het origineel en alle negatieve recensies meer dan verdient.
Disclaimer: dit artikel bevat noodzakelijke spoilers.
Toen ik laatst op een willekeurige nacht Toy Story opnieuw keek viel me op in hoeverre Pixar is gegroeid. Met name de animatie is er overduidelijk flink op vooruit gegaan: beelden hebben meer details, objecten en personages zijn in het bezit van een realistische structuur en bewegingen komen menselijker en soepeler over. Maar ook het narratief heeft progressie gemaakt. Toy Story voelde aan als een prototype, vermoedelijk de reden waarom het veel mooiere en grootser opgezette deel twee in de wieg is gelegd als hoofdproject, in tegenstelling tot onderdeel van Disneys Direct-To-DVD animaties. Niettemin staan beide films heel dicht bij mijn kinderhart en zag ik vol van nostalgie uit naar het derde deel. Objectiviteit zou dus ver te zoeken moeten zijn. Toch?
Na het zien van een foto van Ed van der Elsken, waarop een vrouw uit Tokyo in een metro opzij kijkt en volledig in gedachten verzonken te zijn, wist regisseur Menno Otten dat hij iets bijzonders in zijn handen had. Op het moment van bedenken was hij in zijn laatste jaar van de Nederlandse Film en Televisie Academie aanbeland en moest een afstudeerproject maken. Otten was al vier jaar druk geweest met het maken van documentaires en had een stijl ontwikkeld dat op z’n minst bijzonder genoemd mag worden. Naast het feit dat hij het heerlijk vindt om de alledaagse dingen te verheven tot iets groots, lijkt hij ook totaal geen boodschap te hebben aan conventies. In de startende cinema van Menno Otten speelt namelijk het abstracte beeld een grote rol. Zo ook In Een Vergeten Moment (trailer).
Heb je vragen of kritiek voor ons of wil je ons iets anders melden, dan kun je dat vanaf heden mailen naar contact@salonindien.nl.
Echter zijn wij altijd op zoek naar goede gastschrijvers die iets te melden hebben over het medium film. Heb je een column of recensie liggen die je wil publiceren of ben je van plan eentje te schrijven, aarzel dan niet en stuur deze naar artikel@salonindien.nl. Wie weet sieren jouw woorden binnenkort onze frontpage.
Archief
Klik op het onderstaande vak en kies een maand uit. Achter de maand en het jaartal staat het aantal artikelen dat in die maand is geplaatst.
Het heden van Salon Indien, week 27
The Howling: mens vs. dier.
