Pompende italo start de adrenalinerush in minuut één van Drive, de nieuwste van Nicolas Winding Refn. De muziek stuwt de film voort, in zijn langzame, maar beklemmend werkende tempo. Flitsende achtervolgingen, malafide onderhandelingen en uitbarstingen van extreem bruut geweld wisselen zich af. De spanning bouwt zich scène na scène op om soms haast ondraaglijke vormen aan te nemen; het enige woord dat na het zien van de film de lading lijkt te dekken is ‘intens’.

Lees de rest van: Drive (2011)

John Landis is nu niet meteen de eerste naam waaraan men denkt bij het woord “auteur”. Zijn visuele stijl bestaat, met enkele uitzonderingen, uit simpele statische camera en shot-reverseshot-montage, die niet veel verschilt van een sitcom. Toch is John Landis een belangrijk filmmaker omdat hij een bepaald genre heeft gepioneerd. John Landis is de koning van Amerikaanse komedie, missers daargelaten.

Lees de rest van: See You Next Wednesday: De films van John Landis

Zoals de afgelopen twee jaar spande ook nu de Salon Indien crew weer eens samen voor een artikel op Halloween. En eindelijk eens op de dag zelf in plaats van op één november… Twee jaar geleden presenteerde de redactie ieders top vijf favoriete horrorfilms, vorig jaar kozen we elk één engste scène en in 2011 gaan een aantal van ons voor de favoriete filmmoord. Onze argumentatie kan uiteraard spoilers bevatten voor de desbetreffende films.

Lees de rest van: De Salon Indien moorden

Het komt soms voor dat we binnen een paar jaar tijd twee films te zien krijgen die gebaseerd zijn op hetzelfde plot. Meestal zijn dit echter boekverfilmingen of op waargebeurde verhalen gebaseerde films (zie de twee Capote-films die vorig decennium zijn verschenen). Zeer zelden gebeurt het echter dat binnen dezelfde studios twee keer “dezelfde” film verschijnt, met overwegend dezelfde acteurs, hetzelfde plot, maar met een ander script en regisseur. Dat gebeurde echter met een prequel voor the Exorcist, die in de versie van Paul Schader Dominion: Prequel to the Exorcist heet en in Renny Harlin’s versie Exorcist: The Beginning. De uitwerking is totaal anders, en daardoor leuk als double bill.

Lees de rest van: Doublebill: Dominion/Exorcist: The Beginning (2005)

Komend weekend zullen in vele bioscopen en bij mensen thuis horror marathons georganiseerd worden om de viering van Halloween extra fijn te maken. John Carpenters Halloween is zoals altijd een veel gekozen titel, maar je kan het ook meer thematisch en minder voor de hand liggend maken. Onderstaand artikel is een idee voor een marathon gebaseerd op het Italiaanse genre giallo waarbij ik niet kies voor de gemakkelijke weg met titels als Suspiria, maar films die ik het afgelopen jaar gezien heb en niet altijd bekend zijn. Mijn marathon begint om acht uur ‘s avonds en duurt een half etmaal wat leidt tot zes titels.

Lees de rest van: Gialloween

Zaterdag valt eenmaal op een woensdag, omdat vandaag de nieuwste film van Spielberg in de bioscopen draait:
Na een paar jaar afwezigheid keert Steven Spielberg terug in de bios met The Adventures of TinTin: Secret of the Unicorn, gebaseerd op de in Europa klassieke stripreeks TinTin/ Kuifje. Spielberg zelf kwam pas in aanraking met de strip nadat een Franse journalist hem wees op de overeenkomsten tussen Indiana Jones en Kuifje. Nu Spielberg eindelijk een film maakte over de klassieke reporter, op de hielen van een zwaar teleurstellende Indiana Jones-film (The Kingdom of The Crystall Skull) is de vraag hoe de film TinTin : Secret of The Unicorn zich verhoud tot de Indiana Jones-films. Kort gezegd, dit is de film die Indiana Jones 4 had moeten zijn.

Lees de rest van: Spielberg Saturday (19): The Adventures of Tintin (2011)

Na het overwegend succesvolle Wild at Heart (Gouden Palm en positief commercieel resultaat), braken moeilijker tijden aan voor David Lynch. Het tweede seizoen Twin Peaks flopte, alsook de film. Opvolger Lost Highway deed de vroegere successen niet herleven: pas met Mulholland Dr. zou daar verandering in komen. Aan de omstandigheden kan het niet gelegen hebben: alleen bij Dune had hij een groter budget tot zijn beschikking en ook de productie verliep relatief probleemloos. Een compromisloos Lynchwerk derhalve, die daardoor een cultstatus heeft opgebouwd. Terechte waardering, of hadden critici en publiek het indertijd bij het juiste eind? Rik en Kaj onderwierpen Lynch’ mindfuck aan een herkijk.

Lees de rest van: Lost Highway (1997)

Spielberg zijn sporen in televisie-land zijn voornamelijk fameus vanwege het Animaniacs-universum. Series als Tiny Toon Adventures, Freakazoid, Animaniacs en Pinky and the Brain staan in het geheugen gegrift van kinderen die opgroeiden in de jaren 90. Spielberg heeft echter ook andere animatie-series op zijn naam staan die minder bekend én minder sterk zijn. Deze staan centraal in dit artikel.

Lees de rest van: Spielberg Saturday (18): Spielberg en TV (4)