Omdat het decennium nog niet eens echt achter ons ligt is het moeilijk nu al terug te blikken op wat ooit grote namen gaan worden. Toch ga ik proberen hieronder een lijstje op te stellen van regisseurs die ik nog grote dingen zie gaan doen. Het is eigenlijk gewoon een lijstje van regisseurs die ik tof vind, maar met één criterium. Voor 2000 mogen ze geen bioscoopfilms in de roulatie gehad hebben. Het onderstaande lijstje bestaat dus uit regisseurs die hun langspeeldebuut hadden na 2000, die bij mij favoriet zijn, en die ik nog grote dingen zie doen.

Lees de rest van: 00: Top vijf regisseurs van de laatste tien jaar

Altijd interessant, vrijwel referentiekaderloos te beginnen aan een film. Dat gold voor mij zeker in het geval van Sang Sattawat, van het onomstreden Thaise wonderkind Apichatpong Weerasethakul. Niet alleen is de Aziatische moderne cinema voor mij vrijwel onbekend terrein, hetzelfde geldt voor de cultuur waartegen de films van deze man gemaakt zijn. Een derde achterstand wordt opgeroepen door mijn onbekendheid met de persoonlijkheid van de filmmaker. Dit maakt een eerste film binnen een persoonlijk getint oeuvre vaker een moeilijke zit, omdat het bredere kader van thema’s, rode draden en stilistische kenmerken zich dan nog niet direct openbaart. Daar staat tegenover dat dit blanco een film ingaan een aangenaam verrassingseffect teweeg kan brengen. Inderdaad is dit iets wat regelmatig terug te lezen valt in de overwegend positieve beschrijvingen van kijkervaringen (van Westerlingen) van Weerasethakul’s films.

Lees de rest van: Sang Sattawat (2006)

Na afloop van een decennium is het altijd leuk proberen te duiden wat de nieuwe ontwikkelingen waren in dat decennium. Dat geld ook voor het gebied van film. Zijn de noughties het tijdperk wat gedefinieerd werdt door de opkomst van de Amerikaanse indiefilms? Of is het een tijdperk dat gedefinieerd wordt door filmische metaforen voor terrorisme? Of is de terugkeer van animatie in de multiplex typisch 2000? Ik probeer voorzichtig een hypothese te doen dat de jaren 00 een ontwikkeling tekenen binnen de commercieële kant van de filmindustrie: de nieuwe populariteit van het geekdom.

Lees de rest van: 00: decennium van de “geek”.

Hier een top 5 met een nogal losse component: opvallend gebruik van dans/musicalscènes uit het laatste decennium. Sommige komen uit pure musicals, anderen zijn wtf-dans-en-zangmomenten die compleet uit de lucht komen vallen. Sommigen zijn films, anderen zijn losse scènes. Wat ze allemaal wel gemeen hebben is dat ze mij genoeg verrasten om opgenomen te worden in deze lijst; allemaal doen ze totaal hun eigen ding met muziek in film.

Lees de rest van: 00: Top Vijf Muziekmomenten en -films van het laatste Decennium.

De nummers tien tot en met zes behandelde ik hier vorige week. Nu dan de nummers vijf tot en met één. Waarvan er één wellicht niet geheel een serie van dit decennium is, maar voor mijn gevoel wel het startsein gaf voor de zogenaamde tweede ‘golden age’ van Amerikaanse televisie en daarom een plaats in de lijst verdient.

Lees de rest van: 00: De tweede ‘Golden Age of Television’ (2/2)

We kunnen er stellig over zijn, Jim Jarmusch’ nieuwste haalt nergens het niveau van de zaken waar Jarmusch groot mee is geworden. Goed, de film is stilistisch erg sterk, maar de zo kenmerkende humor en spanning ontbreekt. Maar dat is ook niet waar het om lijkt te gaan in The Limits of Control; het is een film die niet gemaakt lijkt te zijn om eenvoudig te consumeren, maar een film die de kijker iets duidelijk wil maken.

Het lijkt Jarmusch niet te gaan om het maken van een artistiek meesterwerk, het betreft hier namelijk een gedachte-experiment pur sang. Hierachter lijkt een commentaar op de filmkijker, of beter gezegd de consument, te schuilen. Dit, god zij dank, op een minder door je strot duwende wijze dan Michael Haneke dat deed in zijn Funny Games.

Lees de rest van: The Limits of Control (2009)

Een zinnetje in Ricardo’s recensie van Precious zette me aan het denken. De overdaad aan ellende die het arme protagonistje te verwerken krijgt, bestempelde Ricardo als onrealistisch, daarbij toegevend dat niet uitgesloten is dat dergelijke excessen inderdaad plaatsvinden. Hoe dan ook doet het voor hem af aan de kracht en kwaliteit van de film. Het is precies dit soort spagaat die ik zo af en toe, ik weet de probleemfilms inmiddels aardig te mijden, ook ervaar en een van de redenen dat ik een film als Precious aan me voorbij zal laten gaan. Nu is Precious bij mijn weten fictie, maar scherper wordt de paradox als een onrealistisch aandoend verhaal een terechte claim doet gebaseerd te zijn op werkelijke gebeurtenissen. Valt immers niet elke kritiek op verhaalontwikkelingen en gebeurtenissen effectief weg te wuiven met een verwijzing naar het waarheidsgetrouwe karakter? En waar komt dan dat ongemak vandaan waarmee we excessief maar waarheidsgetrouw (of in het geval van Precious: realistisch) drama ondergaan?

Lees de rest van: Ongeloofwaardig realisme?

Het gaat vaak heel snel. Je merkt dat je steeds meer films gaat kijken en begint dit in een Excel bestandje bij te houden. De lijst groeit en plotseling ontstaat de mogelijkheid om deze onder te verdelen in favoriete films uit verschillende jaartallen. Met z’n allen kijken we terug en plaatsen we ongeduldig onze top tien favoriete films van dat jaar. Echter mogen we dit jaar twee lijstjes maken: eentje met de beste films uit 2009 en eentje met de beste films van de afgelopen tien jaar. Omdat het 2009-lijstje veel tijd in beslag neemt doordat liefhebbers altijd een soort inhaalslag proberen te maken, worden vele decennium-lijsten nu al geplaatst.

Lees de rest van: Het beste van dit decennium, volgens de anderen

Als Oprah een film steunt kan je er de donder op zeggen dat het een succes wordt. Dat is in het geval van Precious niet anders. Een kleine film met een productiebudget van 10 miljoen, haalt de Grand Jury Prize op Sundance binnen om vervolgens door Lionsgate te worden opgepikt, mede dankzij Oprah, en vervolgens in de hele wereld wordt geprezen.

Lees de rest van: Precious (2009)

Het is altijd een gevaar iets of iemand de meest onderschatte of overschatte dit-of-dat te noemen, maar ik doe het toch: Joe Dante is de meest onderschatte regisseur. Het aller tijden laat ik nog even afterwege, want dat zijn nog gevaarlijker termen. Maar toch, als er een man meer serieuze aandacht verdient is het Joe Dante. Joe Dante is regisseur van klassiekers als Gremlins, Gremlins 2, Explorers, Matinee, The Howling, Innerspace, Small Soldiers, The Second Civil War en The ‘Burbs. Allen films die een vermakelijk uiterlijk hebben, technisch briljant zijn, maar toch onderschat worden. Hoewel Joe Dante gezien wordt als een director for hire, schuilen er in zijn films diepere lagen, en is er duidelijk sprake van een auteur. In het werk van Joe Dante zijn er namelijk een aantal thema’s die steeds terugkomen, zelfs in mindere werken als The Warlord: Battle For The Galaxy en Looney Tunes: Back in Action.

Lees de rest van: De films van Joe Dante