Als Oprah een film steunt kan je er de donder op zeggen dat het een succes wordt. Dat is in het geval van Precious niet anders. Een kleine film met een productiebudget van 10 miljoen, haalt de Grand Jury Prize op Sundance binnen om vervolgens door Lionsgate te worden opgepikt, mede dankzij Oprah, en vervolgens in de hele wereld wordt geprezen.

Lees de rest van: Precious (2009)

Het is altijd een gevaar iets of iemand de meest onderschatte of overschatte dit-of-dat te noemen, maar ik doe het toch: Joe Dante is de meest onderschatte regisseur. Het aller tijden laat ik nog even afterwege, want dat zijn nog gevaarlijker termen. Maar toch, als er een man meer serieuze aandacht verdient is het Joe Dante. Joe Dante is regisseur van klassiekers als Gremlins, Gremlins 2, Explorers, Matinee, The Howling, Innerspace, Small Soldiers, The Second Civil War en The ‘Burbs. Allen films die een vermakelijk uiterlijk hebben, technisch briljant zijn, maar toch onderschat worden. Hoewel Joe Dante gezien wordt als een director for hire, schuilen er in zijn films diepere lagen, en is er duidelijk sprake van een auteur. In het werk van Joe Dante zijn er namelijk een aantal thema’s die steeds terugkomen, zelfs in mindere werken als The Warlord: Battle For The Galaxy en Looney Tunes: Back in Action.

Lees de rest van: De films van Joe Dante

Het ging goed met Eli Roth. Cabin Fever opende het weekend op 27 schermen en ontving 8,6 miljoen dollar. Hoewel in een klap het budget van anderhalf miljoen was terugverdiend, stopte de geldmachine niet tot er wereldwijd ruim honderd miljoen dollar was opgehaald. Zijn voorspelling bleek te kloppen: het publiek houdt van gruwelen onder extreme omstandigheden. Roths vakantiehuisje horrorfilm werd echter ook met open armen ontvangen door Peter Jackson. De beruchte vertoningen van Roths vakantiehuisjes-drama tijdens het draaien van Lord of the Rings zijn makkelijk terug te leiden naar Jacksons carrièrestarters – Bad Taste en Braindead staan immers gelijk aan Cabin Fever op het gebied van plezier met gorigheid en angst. Toch was het niet Peter Jackson die Roth onder zijn hoede nam. In een interview met Premiere Magazine, ten tijde van de Kill Bill Vol. 2 release, vertelde Quentin Tarantino dat hij de toekomst van horror had gezien. Eli Roth werd een een zogenaamde horror auteur, maar het zou zeker nog een tijdje duren voordat hij zichzelf naast Tarantino mocht plaatsen.

Lees de rest van: 00: Eli Roth, een decennium lang

Vorige week schreef ik dat men de afgelopen tien jaar ook wel eens de ‘golden age of television’ noemt, ondanks reality TV. Technisch gezien is echter de ‘golden age of television’ de periode 1949-1960, vandaar dat men het nu heeft over de tweede ‘golden age’ of ‘new golden age’. Hoe dan ook valt het niet te ontkennen dat er sinds eind jaren ’90 een enorme hoeveelheid kwaliteitstelevisieprogramma’s zijn gemaakt in de Verenigde Staten. Vorige week besprak ik de hoogtepunten van de half uur lange komedie, deze week begin ik aan een top tien dramaseries van 45 tot 60 minuten lang. ‘Drama’ betekent in dit geval overigens niet dat het allemaal doodserieuze series zijn.

Lees de rest van: 00: De tweede ‘Golden Age of Television’ (1/2)

Zoals men gewoon is te doen in lijstjes- en terugbliktijd, ook aandacht voor degenen die ons ontvielen. In de categorie acteurs en actrices vielen overlijdensgevallen te betreuren van o.a. Alec Guiness, James Coburn, Katharine Hepburn, Marlon Brando, Janet Leigh, Paul Newman, Anthony Quinn, Gregory Peck en last but not least Anne Nicole Smith. In de categorie regisseur moesten we het voortaan doen zonder de exploitatie van Russ Meyer, noirs van Jules Dassin, Saharadrama van Ousmane Sembène en musicalkitch van Robert Wise. Onderstaand 5 andere opvallende overleden regisseurs.

Lees de rest van: 00: Remember the Titans

Ok, vorige week hebben we misschien geen nieuwsoverzicht gegeven, maar vanaf deze week zal er toch echt elke week een overzichtje zijn met het belangrijkste nieuws, afwisselend geschreven door mij of Bram.

Lees de rest van: Nieuwsoverzicht 2009: week 47

Er lijkt de laatste jaren iets aan de hand in filmland op het gebeid van marketing. Men grijpt veelvuldig terug naar zogenaamde viral marketing. Men voert het publiek mondjesmaat met informatie in de hoop een internethype te creeëren. Het bekendste voorbeeld van dit fenomeen is Cloverfield, die bij het publiek eerder bekend werdt onder de werktitel 1-14-08, ofwel de releasedatum van de film. Samengaand met dit fenomeen vondt er een revolutie plaats in trailerland. Steeds vaker is er geen sprake meer van zomaar een voice-over met wat beelden en tussentitels maar wordt er flink wat creatief werk gestoken in het promotiefilmpje. Er zijn zelfs trailers te vinden van films die niet bestaan (zie de grindhouse-trailers van Edgar Wright, Robert Rodriguez, Eli Roth en Rob Zombie). Hieronder volgt een overzicht van de opvallendste “meta-trailers” van de laatste tien jaar, trailers die de aandacht trekken door hun afwijkende vorm.

Lees de rest van: 00: Meta-trailers

Men spreekt tegenwoordig wel eens van de “golden age” of “golden era” van Amerikaanse televisie. En dan gaat het niet over de stroom reality programma’s waar we vandaag de dag mee te kampen hebben, maar de grote hoeveelheid fictieseries van kwaliteit die daar tegenover staan. De era begint eind jaren ’90 met de start van o.a. The Sopranos en Buffy The Vampire Slayer. Vandaag kijk ik echter terug naar een ander soort serie: de nooit langer dan een half uur durende komedie, die ook in het afgelopen decennium bijzonder sterk is vertegenwoordigt. Van de twee zo populaire The Office series was en ben ik geen liefhebber, maar er zijn naar mijn smaak zes komedies geweest die met kop en schouder boven de rest uit staken, en dat zijn de volgende:

Lees de rest van: 00: Lachen om klootzakken op het kleine scherm

Op de laatste dag stonden er nog twee films op het programma, het indrukwekkende März en het surrealistische Bronson. Beide bevielen erg goed, zoals hieronder te lezen valt. Dan zit het festival er, voor mij althans, alweer op.

Lees de rest van: Noordelijk Film Festival 2009: Dag 5

Collega-SI-er Kaj van Zoelen besteedde namens Filmtotaal in een zeer lezenswaardig artikel al aandacht aan de Amerikaanse cineast John Cassavetes, maar op Salon Indien was het nog stil omtrent het retrospectief dat door het land toert. Of toerde; onder het mom ‘beter laat dan nooit’ enige aandacht voor de laatste belangwekkende film van de vernieuwer van de Amerikaanse onafhankelijke cinema: Love Streams.

Lees de rest van: Love Streams (1984)