“And… no, it’s not dangerous to confuse children with angels!” roept de getraumatiseerde Donnie Smith in Magnolia nog alvorens kotsend te bezwijken aan de rand van de wc-pot. Opvoeding is een van de vele thema’s die de revue passeren, en met een diabolische vaderfiguur als Rick Spector, bijna engelachtige Stanley Spector en emotioneel onvolgroeide Donnie Smith is de suggestie die in deze opmerking ligt duidelijk. Maar wat is het toch dat wanneer ik in mijn gedachten terugdenk aan films met kinderen in de hoofdrol, er vooral schijnbaar willekeurig ontspoorde etterbakken in me opkomen? Met als uitschieter het katten martellende, met mes zijn pleegouders terroriserende potentaatje uit Pialats L’Enfance Nue. Verder denkend ontstaat al een genuanceerder beeld. Soms is de onvolgroeide medemens een wandelend symbool (neem Die Blechtrommel), soms zijn het de ogen waardoor we de grotenmensenwereld anders bezien (To Kill a Mockingbird, Fanny & Alexander), en tja, soms zijn ze zo hartverscheurend schattig en onschuldig dat ze compleet op de zenuwen werken… (Budha Collapsed out of Shame). Tijd voor een top 5: vijf films (drama) met 1 of meerdere kinderen in de hoofdrol. Niet noodzakelijkerwijs 5 jeugdfilms (!).

Lees de rest van: Engelen of duivels?

Als je Vincenzo Natali’s stijl in een woord zou moeten samen vatten dan is het ruimte. Eigenlijk al van zijn films speelt met omgeving, setting en leefwereld. Zijn films zijn architectonische hoogstandjes, waarin het gebrek aan ruimte, of juist het overschot ervan gebruikt niet alleen gebruikt wordt voor sfeerbepaling, maar ook binnen het narratief. Ruimte is in de films van Natali overigens niet altijd even duidelijk, maar kan ook een abstract idee zijn als iemands innerlijk, zoals in het geval van Getting Gilliam (daarover later meer).

Lees de rest van: Vincenzo Natali en de ruimte.

Deze week werd er geen Treme uitgezonden, en dus kan ik er weinig over schrijven. Daarom pak ik een andere serie artikelen op waar ik ooit aan begonnen was, maar die ik nooit heb afgemaakt. Vorig jaar schreef ik in november een bespreking van de eerste drie films van Spike Lee, met de bedoeling zijn hele oeuvre door te nemen. Daar heb ik vervolgens niets meer mee gedaan, ondanks de belofte dat het ‘een regelmatig terugkerende reeks’ zou worden. Nu volgt dan eindelijk het tweede deel. Het derde deel zal nog even op zich laten wachten, in ieder geval totdat Treme is afgelopen en ik mijn beloofde stuk over het beste werk van Dennis Hopper heb geplaatst.

Lees de rest van: By any means necessary?

Zes jaar geleden vloog er een spotje op TV voorbij, en het zou de zogenaamde ‘nieuwe hype’ zijn op seriegebied. Aanvankelijk besloot ik niet te kijken, ik had immers nog geen idee wat het precies in ging houden (hoe ironisch). Echter, na wat enthousiaste reacties over een neerstortend vliegtuig wist ik genoeg; dit wilde ik wel eens met eigen ogen zien. Enfin, dat was het begin van zes jaren Lost.

Het eind van die zes jaren Lost heeft, op de Nederlandse TV, afgelopen vrijdag plaatsgevonden. Een eind maken aan het serie die lijdt aan meer mysteries en plotgaten dan er op te lossen zijn, kon al onmogelijk iedereen tevreden stemmen. Maar het bleek niet zomaar een eind om tevreden te stemmen. De makers kwamen op de proppen met een flink ambigue eind, dat vooral het eindproduct leek van een soap gemaakt door de Evangelische Omroep.

Lees de rest van: Lost (2004 – 2010)

Dennis Lee Hopper werd op 17 mei 1936 geboren te Dodge City, Kansas. In 1955 ontmoette hij James Dean op de set van Rebel Without A Cause, iets dat naar eigen zeggen zijn leven veranderde. Dean sprak tegen hem de magische woorden: “Don’t act drinking from the glass just drink!” En Hopper besloot dit als lijfspreuk aan te nemen. Hij leek dit het beste toe te passen op zijn rol als Frank Booth in Blue Velvet waarover hij regisseur David Lynch vertelde dat hij Booth niet speelde, maar hij Booth was. Hopper was de rebel die conservatief Hollywood nodig had om te kunnen veranderen en was zo zeker van zijn zaak dat hij tijdens een etentje tegen regisseur George Cukor zei: “You are old Hollywood and we’re the new. We are going to BURY YOU”. Hopper nam geen blad voor de mond, speelde dankzij zijn vastberadenheid in meer dan honderd films en wist in bijna al zijn rollen wel even het scherm volledig het zijne te maken. Gisteren liet hij het leven na een extensieve worsteling met prostaatkanker. Vandaag salueren wij zijn iconische aanwezigheid en spreken onze affiniteit uit over deze regisseur, acteur en beeldend kunstenaar.

Lees de rest van: † Dennis Hopper (1936-2010)

Mijn langdurige reeks zit er na dit artikel voorlopig op. Steven Spielberg is nu dan wel bezig met een motion-capture-verfilming van de Kuifje-strips, maar deze laat nog even op zich wachten. Zijn meest recente werken vatten eigenlijk zijn hele oeuvre samen: van een kort en manipulatief politiek pamflet, tot een kleinschalig serieus historisch drama, tot een grootschalige blockbuster-vervolg op een beproefd concept. Geen van drieën haalt echter de kwaliteit van Spielberg’s vroegere werk, en het is te hopen dat Tintin (Kuifje) een terugkeer naar vorm is.

Lees de rest van: Spielberg Saturday (slot)

Nog even een extra bedankje richting Ricardo die vorige week in mijn afwezigheid de wekelijkse bespreking van Treme overnam. En dan nu terug naar de orde van de dag in een korter stuk dan gewoonlijk:
Is het beter om te creperen in New Orleans dan de staat van Ohio te bezitten? Volgens auteur Lafcadio Hearn en docent Creighton Bernette wel, maar langzamerhand begint het beeld van New Orleans toch steeds minder rooskleurig te worden. De mensen genieten nog steeds van muziek en humor, maar de klaagzang van de gebroken harten van een gebroken stad begint toch steeds luider te worden. Mardi Gras komt er volgende aflevering of uiterlijk die daarna aan, maar gaan de inwoners van New Orleans daar nog wel echt van genieten?

Lees de rest van: Treme: times are not good here

Een beetje vent had wel zonder gekund, en dat is dus ook het meest gehoorde kritiekpunt op de ultieme kaskraker uit het pre-Lord of the Rings tijdperk: de tijdrovende en weeïge romance tussen Leonardo di Caprio en Kate Winslet in Titanic. De eerste anderhalf uur had voor velen de prullenbak in gekund, en is het te danken aan het spektakel dat Cameron rond het zinken van het schip over de kijker uitstort dat de film gered wordt (no pun intended). Versleten tot niet meer dan een vage, maar plezierige, jeugdherinnering was het weer eens tijd de film op te zetten. Het aangename toeval deed zich voor dat BBC A Night to Remember uitzond, de Britse productie uit 1958 die indertijd flopte, maar nu geldt als de een van de meest tijdloze van de talloze films over deze ramp. Het is Titanic minus romantische subplots, op het eerste gezicht de ideale verfilming. Maar werkt het ook zo?

Lees de rest van: Double bill: Titanic (1997) & A Night to Remember (1958)