De maand oktober staat voor veel filmliefhebber sinds 1978 synoniem voor horror. In dat jaar ging John Carpenters Halloween in première en worden er sindsdien op 30 of 31 oktober horror marathons georganiseerd. Ik zal de komende periode verschillende horror gerelateerde artikelen schrijven, zij het een lijst of een beschouwing. Vandaag trap ik af met een top 10 van wat volgens mijn bescheiden mening de beste Britse horrorfilms zijn.

Lees de rest van: The horror… the horror…

Als er een genre is waar Spielberg op televisie zijn vingerafdruk heeft achter gelaten is het animatie. In de jaren 90 produceerde Spielberg tal van animatie-series, die in twee kampen te verdelen zijn. Aan de ene kant heb je het Animaniacs-universum, en aan de andere kant heb je de rest. In dit artikel bespreek ik het Animaniacs-universum, dat het beste te beschrijven valt als een reeks van series die een ode lijken aan Chuck Jones en Tex Avery. Het opvallende van deze series (Animaniacs, Freakazoid!, Tiny Toon Adventures, Pinky and the Brain en Pinky, Elmyra and the Brain) is dat er constant crossovers zijn tussen de series (personages uit de ene serie duiken op in de andere serie) en dat Spielberg regelmatig een cameo maakt (vaak om commentaar te leveren op de ongepastheid van de humor, of de belachelijkheid van het plot).

Lees de rest van: Spielberg Saturday (17): Spielberg en TV (3)

In 2001 won Nanni Moretti met La Stanza del Figlio de Gouden Palm in Cannes en was zijn naam gevestigd. Helaas hoorden we na dit grote succes maar weinig van Moretti, althans op het filmvlak. In de media heeft hij zich namelijk wel ontwikkeld als felle criticaster van president Berlusconi. Nu heeft Moretti zijn pijlen op een ander fenomeen gericht: het Vaticaan.

Lees de rest van: Habemus Papam (2011)

Naast drama-series produceerde Spielberg verscheidene scifi-series, waaronder het recentelijke Falling Skies en Terra Nova (waarover in een artikel in de verre toekomst meer). In de jaren 80, 90 en de vroege 2000′s produceerde hij al een drietal scifi-series, van verschillende formats en verschillende kwaliteit. De eerste is een compilatie-serie, de tweede een scifi-soap en de derde een mini-serie. Hoewel Spielberg in de cinema uitblinkt in scifi zijn zijn series ondermaats te noemen, op een enkele aflevering na.

Lees de rest van: Spielberg Saturday (16): Spielberg en TV (2)

Kun je de kijker herkennen aan de films die hij kijkt? Laat iemands filmsmaak, gefileerd en wel, licht vallen op zijn persoonlijkheid? En betekent dat dan ook dat zijn karakter bepaalt tot welke films hij zich aangetrokken voelt? Een neurologische verhandeling strekt buiten mijn kennisveld, maar het blijft een interessante kwestie of er een verband te leggen is tussen filmsmaak en persoonlijkheid. Stijl laat ik even voor wat het is, om me te beperken tot het mensbeeld, of levensinstelling dat uit films spreekt. Verheven termen, maar daarmee kom ik tot het derde deel van mijn zoektocht naar het antwoord op de vraag waarom we film kijken: film als inspiratiebron.

Lees de rest van: Waarom film?

Spielberg gebruikt zijn macht en faam naast regieklussen ook om als producent films en televisieseries van de grond te krijgen. Veel door Spielberg geproduceerde series hebben een duidelijk persoonlijk stempel of passen precies in het straatje van Amblin Entertainment. Reden voor mij om een aantal artikelen te schrijven rondom de televisie-producties van Spielberg, opgedeeld in categorieën (drama, animatie, sc i-fi en, van latere orde, series gemaakt na Januari 2011). Vandaag richt ik me op het drama-werk van Spielberg. Vanwege de afwijkende content van het artikel wijkt het format ook af. Ook in dit artikel geen grimmeter, sentimeter of popcornmeter, maar slechts een indicatie van de inhoud en een bespreking van de kwaliteit van de serie.

Lees de rest van: Spielberg Saturday (15): Spielberg en TV (1)

De geruchten gaan dat David Lynch stopt met films maken. Ondertussen draait zijn debuutfilm Eraserhead in het Filmmuseum. Een goed moment om nog eens stil te staan bij het oeuvre van één van de belangrijkste Amerikaanse regisseurs van de afgelopen dertig jaar. Dat doen wij niet chronologisch en de opzet kan per film verschillen, net als de redactionele bezetting per artikel. Geheel in de geest van Lynch is de volgorde gebaseerd op intuïtie en de dromen van de redactieleden. Twee weken terug trapte Erwan af met zijn recensie van Eraserhead, nu vergezellen Theo en Kaj hem voor een bespreking van Wild At Heart. Geen meesterwerk, maar misschien wel de meest sensuele film van Lynch.

Lees de rest van: Wild At Heart (1990)