De vierde dag is de drukste, maar ook gelijk de dag met de grootste films. Flame & Citron is namelijk de duurste Deense film ooit gemaakt (€10 miljoen), De Helaasheid der Dingen is een groot succes gebleken in België en Nederland, evenals Nothing Personal in het festivalcircuit. Beide laatste films, Katalin Varga en North, hebben het erg goed gedaan in Berlijn, waar laatstgenoemde uitgroeide tot een publiekslieveling.
Het begon goed toen ik aankwam in de schouwburg; Autumn, een film waar ik toch wel naar uitkeek, was afgelast: van een medewerker hoorde ik dat een aantal films, om onduidelijke redenen, niet door de grenscontrole zijn gekomen. Erg jammer voor zowel het publiek als de organisatie, maar soit. In plaats daarvan kreeg ik Parque Via voorgeschoteld: geen verkeerde vervanging bleek later. Als dit de enige wijziging bleef was er niet zoveel aan de hand, maar doordat ook The Border is vervangen, zou ik geen tijd meer hebben voor Eastern Plays, die vooral door de Q&A erg interessant leek. Border heb ik daarom maar moeten laten schieten. Erg jammer en een verbeterpuntje voor volgend jaar. Uiteindelijk werd mij verzekerd dat er nog wel ruimte was om van zowel Eastern Plays als Morphia te genieten en dat was dan ook geen enkel probleem. Van Morphia in het bijzonder verwachtte ik veel; Balabanov’s Gruz 200 was zowel schokkend als een complete afrekening met de Sovjet Unie van de jaren ‘80. Voor een indruk van de films hieronder kort een aantal recensies van de films die ik vandaag zag.
Reageer op dit artikel (4 reacties tot nu toe).
Ik heb op dit blog al eerder geschreven over Psycho 2 en Psycho 3, en het is vanzelfsprekend dat ik ook aandacht schenk aan Psycho 4. Vandaag dus. En zoals de stelregels is met sequels worden ze per deel slechter. Dat geldt ook voor Psycho 4: The Beginning, een film die alles wat goed was aan de originele Psycho totaal negeert voor een vergezochte verhaalstructuur, die ook nog eens niet werkt. Psycho 4: The Beginning is een van de eerste films van Mick Garris, die later vaker toonde geen talent te bezitten in zijn filmbewerkingen van Stephen King-boeken.
Nederland kent een aantal grote filmfestivals, welke eigenlijk allen in en om de randstad plaats vinden. Niet zo vreemd, maar dat maakt het voor de meesten, zeg maar de rest van Nederland, vrij lastig om een volledig festival mee te maken, terwijl dat vaak garant staat voor een aantal leuke dagen vol met verrassende films die niet in de reguliere bioscoop te zien zullen zijn. Gelukkig zijn er in de rest van het land een aantal erg aardige alternatieven. Zo ook in Leeuwarden. Daar vindt voor de 31e keer het Noordelijk Filmfestival plaats; het grootste filmfestival van het noorden met een jaarlijks bezoekersaantal van 30.000 mensen. Dit festival biedt niet, zoals het onlangs georganiseerde Leids Filmfestival, grotere Hollywood indie’s als Whatever Works en The Informant!, maar richt zich tot films met een regionaal karakter. Het festival ontvouwt zich rondom de interregio competitie; regionale films en hun regisseurs uit bijvoorbeeld Iran, Zweden en IJsland maken kans op een eindprijs van tien duizend euro. Omtrent deze competitie is geprobeerd het programma van een gelijkaardig karakter te voorzien. dat is erg duidelijk te zien in de programmering en maakt dat het festival zich toch weet te onderscheiden.
Reageer op dit artikel (3 reacties tot nu toe).
Scrollend door de lijst met de vermeende beste 250 films van dit eerste decennium, werd ik bevestigd in mijn vermoeden: de trend is mogelijk al veel eerder ingezet, maar de glamour is verdwenen uit de hedendaagse cinema. Verdwenen zijn de ijzige filmgodinnen, de onderkoelde gentlemen, nonchalant jetsetgedrag en dito stilering, kortom, verdwenen is een universum dat ver staat van de dagelijkse realiteit zoals de meeste kijkers die ervaren. Verdwenen uit Hollywood én verdwenen uit de arthousefilm. Maar: verdwenen? Was het er ooit dan?
Reageer op dit artikel (1 reactie tot nu toe).
Toen Hannah Arendt in 1963 verslag deed van het proces tegen Adolf Eichmann, trof zij in het beklaagdenbankje geen ijzingwekkende afgezant van Satan aan. De koddige ambtenaar had niets weg van enige vorm van radicaal kwaad en leek over evenveel kwade instincten te bezitten als elk ander onbenullig individu. Toch was deze man verantwoordelijk voor ontwrichtende gruweldaden, bureaucratische beslissingen die talloze Joden de dood hebben ingejaagd – enfin, het verhaal is bekend. Arendt typeerde zijn jarenlange handelen als banaal: het gebrek aan verbeelding en de loutere gedachteloosheid leidden hem er toe een van de grootste criminelen van de twintigste eeuw te worden. Eichmann was opgeslokt in het totalitaire systeem en had niets anders voor ogen dan het op een correcte wijze uitoefenen van zijn ambtelijke taak. Deze totale onthechting van de wereld komt mooi aan het licht als je in ogenschouw neemt dat hij zich zelfs tijdens executie nog bediende van formele ambtenarentaal. Kortom, het verontrustende aan Eichmann was dat hij zo motiefloos te werk ging, zonder dat het hem ook maar op een moment aan zijn geweten begon te knagen.
Reageer op dit artikel (1 reactie tot nu toe).
Salon Indien is een platform waarop jonge filmcritici hun ei kwijt kunnen in welke vorm dan ook. Het valt misschien daarom ook op dat we nauwelijks aandacht besteden aan onze huidige leefwereld, terwijl de lezer het best eens interessant zou kunnen vinden wat men nu vind van een bepaalde trailer of nieuwsartikel. Ditzelfde spookte door mijn hoofd toen ik de eerste Avatar trailer aanschouwde, maar er niet genoeg over wist te vertellen om een volledig artikel eraan uit te weiden. Zodoende bedachten we tijdens onze allereerste vergadering (ja, wij nemen onze taak heel serieus) dat het misschien wel handig was dat we elke zondag proberen terug te blikken op het nieuws van de afgelopen week. Ricardo en ik zullen om de beurt elke zondag vullen met opvallend nieuws, zoals verwachtingen over nieuwe trailers en aankondigingen, eventueel een kijkje op de box office en misschien zelfs een retrospectiefje over een pas overleden filmmaker of acteur.
Dat gezegd hebbende, laten we eens kijken wat er zoals gebeurde, afgelopen week.
Reageer op dit artikel (8 reacties tot nu toe).
Een man, we herkennen zijn gezicht niet vanwege zijn zonnebril, sjawl en hoed, loopt door een bloedrode woestijn. Op de soundtrack horen we een radio waarin een DJ (ingesproken door Iggy Pop) mensen waarschuwt om vooral uit de zon te blijven, want de ozonlaag is al een geruime tijd naar de kloten. De man, een handelsreiziger, vindt onder een dikke laag zand een robothoofd. Via hem komt het metalen hoofd terecht bij Jill, een kunstenares. Zij maakt van grote hopen metaal ruige kunstwerken. Wanneer het robothoofd in één zo’n kunstwerk terechtkomt, wordt deze weer actief, en regenereert zichzelf uit het overtollige materiaal in Jill’s garage. De robot, onderdeel van een mislukt regeringsproject, gaat als een onstopbare allesvernietigende kracht te werk in het appartementenblok van Jill, en kunst keert zich zo als het ware tegen zijn maker.
Reageer op dit artikel (1 reactie tot nu toe).
Spike Lee is een filmmaker die mij al fascineerde voordat mijn filmliefde echt vorm kreeg. In de eerste top lijst, die ik meer dan tien jaar geleden samenstelde toen ik een jaar of 14 moest geweest zijn, prijkt een film van hem bovenaan. Door de jaren heen zag ik wel een aantal van zijn films, maar toch bijna de helft van zijn oeuvre was tot voor kort nog altijd aan mij voorbijgegaan. Daarom kijk en herkijk ik nu het grootste deel van zijn werk (sommige titels zijn erg moeilijk te krijgen), dat zeker niet altijd even goed is. Omdat ik hier nog grotendeels aan moet beginnen, zal dit geen doorlopende reeks worden, maar eentje die regelmatig terugkomt. Ik begin vandaag met een introductie van de regisseur en zijn eerste films, in de jaren ’80.
Zoals Kaj al aangaf in zijn artikel over Woody Allen zullen we de komende tijd op Salon Indien aandacht besteden aan de afgelopen tien jaar. Dit is zo’n artikel.
Eli Roth was slechts acht jaar toen hij werd blootgesteld aan Alien en besloot zijn leven te wijden aan het maken van horrorfilms. Samen met zijn broer, een goedkope huis tuin en keuken camera en liters ketchup produceerde hij meer dan 50 korte films alvorens hij werd toegelaten aan de New York University. Hier schreef hij het script dat als basis zou gaan fungeren voor zijn allereerste grote film. Echter leken ze het script niet kwijt te kunnen bij de studio’s of andere financiers. Vastbesloten legde hij het script op de plank en begon te werken op het kantoor van Fred Zollo, producent van films als Quiz Show en Mississippi Burning. Roth onmoette David Lynch die hem vroeg mee te werken aan korte films voor zijn beginnende website. Daarna werkte hij in 1997 nog als alarmwekker voor Howard Stern en dankzij Camryn Manheim mocht hij werken op de set van The Practice, een populaire televisieshow. Ondertussen schreef en herschreef hij script en werkte aan zijn weg om zijn eerste echte film te maken.
Reageer op dit artikel (5 reacties tot nu toe).
