De dans en de romance: onlosmakelijk met elkaar verbonden. Van de Fred & Ginger-films van de jaren 30, tot de MGM-musicals van de jaren 50 en de Travolta-hits van de jaren 70. Vandaag een double bill met twee iets latere dansfilms: de filmhit Dirty Dancing en het debuut van Baz Luhrmann Strictly Ballroom. Recalcitrante dansers en tuttige meisjes die tot elegante zwanen uitgroeien: clichés te over in beide films, toch is het resultaat daarmee verre van gelijk.

Lees de rest van: Dansen buiten de lijntjes

Een iets afwijkende editie dit keer. Geen metertjes, maar een column over Spielberg, zijn jeugd en de rol van het kind in zijn werk.

Lees de rest van: Spielberg Saturday (14): Het Kind en de Filmmaker

We zijn er weer met een nieuwe Spielberg Saturday (na een hiatus van een jaar), en dit is een van de artikelen voordat Tin Tin: The Secret of the Unicorn een release krijgt. We (her)starten met de Night Gallery-aflevering Make Me Laugh uit 1971, een aflevering die ik pas onlangs heb kunnen zien. Steven Spielberg maakte eerder al een aflevering van Night Gallery, een segment in de pilot. Ook Make Me Laugh begint met een introductie van Rod “Twilight Zone” Serling die, zoals in elke aflevering, begint met het tonen van een schilderij dat representatief is voor de moraal. Een schilderij van een huilende clown leidt het verhaal in van Jackie Slater (gespeeld door Godfrey Cambridge). Deze talentloze komiek krijgt te maken met een nogal ruw publiek en racistische uitbaters (“you wouldn’t get a room full of men if you gave free shoeshines”). Wanneer een sjamaan hem een vervulde wens aanbied wenst hij dat iedereen hem hilarisch vindt.

Lees de rest van: Spielberg Saturday (13): Make Me Laugh

Je weet dat je een jaartje ouder bent geworden bij je verjaardag en er een nieuwe zomer is aangebroken, als de nieuwe Woody Allen in de bioscoop draait. Met welhaast obsessief genoegen brengt de veteraan ieder jaar weer een nieuwe titel uit waarbij kwaliteit helaas niet altijd boven kwantiteit uitkomt. Zo vond ik You Will Meet a Tall Dark Stranger van vorig jaar tegenvallen, maar gelukkig weet Allen ons dit jaar te verblijden met een geweldig goede film: Midnight in Paris. Om een en ander te verduidelijken moet ik spoilers weggeven.

Lees de rest van: Midnight in Paris (2011)

Het is volgens sommigen een indringend meesterwerk, voor anderen een niet ophoudende saaie martelgang: Eraserhead, het speelfilmdebuut van David Lynch daterend uit 1976. De film is na 35 jaar digitaal gerestaureerd door Lynch zelf bij het MoMa en hier uitgebracht door Eye Institute, ook wel het Filmmuseum geheten. Zelf vond ik op VHS en DVD de film altijd een hypnotiserende en prettig ongemakkelijke ervaring en zoals velen met mij de film al eerder gezien hebben rijst de vraag of hij ook nu nog stand houdt, zeker nadat de filmmaker in 2006 met Inland Empire aan kwam en ook zo’n film is die nauwelijks uit te leggen valt.

Lees de rest van: Eraserhead (1977)

Takeshi Kitano is verantwoordelijk voor klassieke Yakuzafilms als Violent Cop , Sonatine en Hana-Bi. Zijn gewelddadige inslag ruilde hij later in zijn carrière in voor zelfreflectieve komediefilms en rustieke drama’s. Wereldfaam bereikte hij echter met een remake van klassieke samuraifilm Zatôichi kenka-tabi genaamd Zatôichi. Voordat hij echter bekend raakte bij het grote publiek maakte hij de nog steeds vrij obscure film Getting Any?

Lees de rest van: Getting Any?

Een Donkey Kong-specialist, een street-art-kunstenaar en een stervioliste: mijn portie docu’s van de afgelopen tijd drijven op een fascinatie voor de (cult)held(in) die de middelmaat ontstijgt. Hoe extremer, hoe fascinerender. Mythologisering oefent een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit, op kijker en dus op filmmaker. Dat de minder kleurrijke werkelijkheid een lastige sta-in-de-weg kan zijn, ben ik gewend van films. Deze serie docu’s toont aan dat voor documentaires niets minder geldt. The King of Kong (2007) en Exit Through the Gift Shop (2010) bewegen zich in een schemergebied tussen feit en fictie, terwijl Janine (2010) met een terzijde over de ‘vermarkting’ van een image indirect naar zichzelf verwijst. Wat blijft hangen is de vraag: mag de documentairemaker een loopje met de werkelijkheid nemen als dat een mooier verhaal oplevert?

Lees de rest van: Een welkom loopje met de waarheid?