Elk jaar is er wel eentje, een paranoia-thriller. Dit jaar lijkt het echter goed raak, met kort geleden nog Shutter Island. Vandaag bespreek ik twee zeer recente paranoia-thriller’s die over hetzelfde onderwerp gaan: de problematische omgang van het westen met de Irak-oorlog. Zowel Green Zone als The Ghost Writer zetten hun kanttekeningen bij overheids-instanties, maar de manier waarop paranoia en complot wordt ingezet in beiden films maakt het verschil tussen adequate film en bovengemiddeld goed.
Lees de rest van: Double Bill: Green Zone (2010)/Ghost Writer (2010)

Een onzalig idee, een slechte producer (Michael Bay), een slechte productiemaatschappij (Platinum Dunes), een over het paard getilde clipregisseur (Samuel Bayer), een franchise die op sterven na dood is; de remake van A Nightmare on Elm Street had een niet al te beste start. Zonder hoge verwachtingen de bioscoopzaal ingestapt, maar wat ik voorgeschoteld kreeg was niet zozeer kwalitatief slecht als moreel zeer fout en bedenkelijk.
(De volgende paragrafen bevatten noodzakelijke, maar hevige spoilers).

Lees de rest van: A Nightmare on Elm Street (2010)

Eens in de zoveel tijd maakt Jean-Luc Godard een nieuwe film, eentje die daarna weer snel wordt ingeruild voor zijn gedoodverfde Nouvelle Vague periode tussen 1960 en het einde van de film. Weinig filmliefhebbers (waaronder ikzelf) houden zich bezig met het post-Week End werk waarin de regisseur zich te buiten gaat aan onmogelijke narratieven, complexe monologen en politieke agenda’s, het visuele geëxperimenteer met video daar nog buiten gelaten. Hoewel de buzz rondom Film Socialisme ander geluid geeft – afgezien de hierboven beschreven aspecten van Godards latere werk – moet ik toegeven dat het soms wel prettiger is terug te keren naar de criticus en zijn infantiele spielerei van de begin jaren ’60. Maar waar zijn roemruchte Nouvelle Vague oeuvre al onnoemelijk vaak is uitgediept door veel betere schrijvers dan ik, is het misschien des te interessanter om te kijken naar de kortfilms die hij voor zijn debuut maakte.

Lees de rest van: Pre-Debuut Godard

En nu komen we bij de recentere werken van Spielberg. Een periode waarin hij grote kleine films maakte, films met beperkte settings en actie, maar die wel groots zijn qua budget. Voor een van deze beperkte verhalen bouwde hij bijvoorbeeld een compleet vliegveld. Deze films wisselt hij af met echt groot werk, apocalyptische films met Tom Cruise.

Lees de rest van: Spielberg Saturday (11)

Zoals mijn zeer gewaardeerde collega Kaj vorige week al vermeldde, is het voor hem niet mogelijk zijn kritische blik over de afgelopen aflevering van Treme te laten schijnen, dankzij een tripje naar St. Louis. Om toch te voldoen aan de wekelijkse Treme dosis, neem ik deze week het stokje over.

Een aantal critici hebben vanaf het begin lichte kritiek gehad op de toon van de serie. Ik schaar mij daar onder. Vaak voel ik me inderdaad iets te veel op afstand gezet; New Orleans is te ‘cool’ voor buitenstaanders zoals ik. En ook al blijf ik hopen dat dit gevoel minder wordt, aflevering zes heeft daar niet aan meegedragen.

Lees de rest van: Treme: Shallow Water, Oh Mama

Camerawerk en televisiekomedie: in mijn selectieve beleving gelijk aan statische overzichtshots van saaie studiodecors. Functioneel, en geslaagd als het gelukt is niet op te vallen. Met de ‘filmblik’ op valt er weinig lol te beleven aan de technische uitvoering. Afgelopen tijd keek ik weer eens een aantal afleveringen van een van de series die aantoont dat het ook anders kan: het naar Brits voorbeeld gemodelleerde The Office US. Het camerawerk, vastgelegd door een door de personages waarneembare cameraploeg, is niet alleen afwijkend, maar essentieel voor het slagen van de formule. Steeds meer ging ik me realiseren dat de aantrekkingskracht van de serie voor mij vooral hieruit bestond. En: verrassenderwijs drong zich een vergelijking met de door mij gewaardeerde documentaire stroming Direct Cinema op. Fly on the wall camerawerk: aanwezig, maar ook weer niet. Dit type aanpak zorgt in documentaires uit de Direct Cinema doorlopend voor een spanningsveld, zoals ik hier eerder schreef. Op een andere manier (want fictie) doet zich dit ook in The Office voor, wat de serie behalve als geslaagde komedie ook in cameratechnisch oogpunt boeiend maakt.

Lees de rest van: Ongemakkelijke blikken in The Office US

Laten we er geen doekjes om winden; de meeste (vaste) bezoekers van dit blog zijn obsessieve filmfanatici, of, met een ietwat dubieus woord, cinefielen. Grootse fans zijn we met z’n allen. We kijken niet hersenloos; techniek, intentie en boodschap spelen een belangrijke rol. Gemiddeld nemen we met zijn allen toch zeker een tot twee films per dag tot ons, met uitschieters naar zes of zelfs meer dan dat (toch, Theo?). En allemaal zijn we er van overtuigd dat we soms een tikkeltje te ver gaan in onze ‘obsessie’.

Lees de rest van: Cinemania (2002)

Spielberg’s status als serieus regisseur is bevestigd, en hij krijgt de kans tot het filmen van een groot prestigeproject, maakt het werk van een ander groot regisseur af en levert vervolgens een van de beste Phillip K. Dick-verfilmingen. Hoewel de kwaliteit wisselend is lijkt Spielberg steeds
beter in zijn rol van blockbuster-meester te vallen, zich niet meer schamend voor zijn epische kant.

Lees de rest van: Spielberg Saturday (10)

Daar is hij dan, Daymo. Of toch niet? Had iemand al gelijk door dat het een droom was toen Anwan Glover daar lag en begon te lachen, of duurde het, net als bij mij, tot het water over LaDonna’s voeten stroomde voordat je door had wat er aan de hand was? Dit soort droomscènes zag je regelmatig bij The Sopranos, maar van Simon & co. ben ik het niet gewend. Zo zat deze aflevering vol verrassingen, zowel fijne als nare. En wederom vol angst, woede en strijd. Maar er was ook eventjes ontlading en geluk.

Lees de rest van: Treme: my people need a second line

Zwart/wit, vrouwelijk, Groot-Brittannië, intiem, klassenonderscheid; enkele trefwoorden die ik verbind aan de vroege jaren van David Lean. De jaren 40 en de eerste helft van de jaren 50, waarin hij zijn meeste films afleverde. Ook de jaren die overvleugeld zijn door het epische werk wat daarop volgde, en waarmee ik, zoals ik afgelopen 2 weken schreef, weinig raakvlakken zag. De proef op de som nam ik door naar Leans laatste film te kijken; het met veel moeite tot stand gebrachte A Passage to India. In veel opzichten inderdaad totaal anders dan het afgelopen tijd besproken werk, maar raakvlakken blijken er met wat goede wil toch te zien te zijn.

Lees de rest van: A Passage to India (1984)