Dit artikel is het eerste artikel van dit Halloweekend. Morgen verschijnt er een artikel met daarin de top vijf horrorfilms van de verscheidene redactieleden. Prettig Halloween!

Halloween-avond wordt in Amerika traditioneel gevierd op 31 Oktober, en de Amerikanen pakken uitgebreid uit met de pompoenen, en de verkleedpartijen en de spannende verhalen. Kinderen gaan langs de deuren en jongeren gaan helemaal los. In Nederland wordt Halloween nauwelijks gevierd, en tot voor kort vond ik dat niet jammer. Na het zien van horror-anthology Trick ‘r Treat verlang ik echter naar het snijden van een pompoen, het vertellen van spannende verhalen en scheermesjes verstoppen in het snoep. Tradities zijn er om gehouden te worden. Trick ‘r Treat draait om deze tradities en vertelt vijf verhalen over een groep mensen die allemaal krijgen wat ze verdienen op Halloween. Daar zorgt Sam wel voor. Sam is een kleine jongen met een jutenzak-masker. Sam is de symbolische geest van Halloween, wat oorspronkelijk bekend stond als Samhain. En zo zit de film vol met verwijzingen naar deze traditionele Amerikaanse feestdag.

Lees de rest van: Trick ‘r Treat (2008)

Mijn vader vertelde een paar jaar geleden dat er ooit een tijd was dat als de nieuwe Woody Allen uitkwam, je daar zonder twijfel heen ging. Vandaag de dag brengt Allen nog steeds een film per jaar uit, maar mijn vader gaat er niet meer heen. Ooit was zijn naam een garantie, maar de afgelopen tien jaar ging die zekerheid definitief op de schop. Na de toestand met zijn kleindochter begin jaren ’90 had Allen zich tegen het millennium aan redelijk hersteld, maar daarna ging het met zijn reputatie weer bergafwaarts, waarna er maar liefst drie keer een comeback werd geconstateerd door de critici. Maar klopt dat idee wel? Was Woody wel weggeweest? En kwam zijn vorm echt elke keer terug? Laten we eens een terugblik werpen op zijn laatste tien films.*

Lees de rest van: 00: De wederopstanding van Woody?

Met de première vandaag van This Is It blijft de aandacht voor Michael Jackson nog even aanhouden; vandaag op Salonindien aandacht voor de Michael Jackson van de jaren 30. Meer specifiek het duo dat dansicoon Fred Astaire, want die wordt natuurlijk bedoeld, op zijn hoogtepunt vormde met Ginger Rogers. In een tiental films, op een na allemaal uit de periode 1933-1939, vonden ze een formule uit waarmee de filmmusical nieuwe paden insloeg, maar vooral een uniek idioom gecreëerd werd die, toen en later, niet te imiteren viel. Een Fred & Ginger film is, met al zijn gebreken die er best zijn, uit duizenden herkenbaar.

Lees de rest van: Het huwelijk Fred Astaire & Ginger Rogers

Onlangs besprak ik Psycho II, een verrassend goed vervolg op Alfred Hitchcock’s Psycho. Deze film probeerde niet zijn voorganger te overtreffen, maar ging een geheel andere route op. In Psycho wordt in een grote plottwist duidelijk dat Norman Bates de moordenaar is, en in Psycho II is het de vraag of dat hier weer het geval is. Er wordt constant in het midden gelaten of Norman echt weer moorddadig is, en de film heeft een aantal mooie troeven/plottwists. In Psycho III is het echter weer Norman als vanouds. We zien ons favoriete krankzinnige moederskindje weer er op los moorden, en hoewel de eerste moorden nog in het midden wordt gelaten of het Norman is die toeslaat, zal het voor de kijker geen spoiler zijn dat dat zo is, aangezien er geen andere mogelijkheden geopperd worden (heck, de openingsscène laat al weinig aan de verbeelding over). Anthony Perkins kan niet ontsnappen aan zijn iconische rol, en in dit derde deel neemt hij dan ook de regie op zich. Dat is jammer, want alles wat goed was aan Psycho en Psycho II komt hier minder goed uit de verf.

Lees de rest van: Psycho III (1986)

Blaxploitation is een cult subgenre films dat in Amerika werd gemaakt in de eerste helft van de jaren ’70 en grotendeels uit misdaaddrama’s in de grote stad bestaat, met zwarte hoofdpersonages die doorgaans de blanke overwinnen. Een van de aantrekkelijkste elementen van dit cult subgenre is vaak de funk- en soulmuziek die de films begeleidden en soms zelfs overschaduwen. Vaak zijn deze soundtracks ook prima te beluisteren los van de film of zelfs zonder de films gezien te hebben. Als ode hieraan volgt hieronder een top lijst van mijn favoriete blaxploitation soundtracks, in twee delen (vorige week plaatste ik deel één).

Lees de rest van: Can you dig it? (2/2)

Een kort stukje vandaag, daar ik enkel wat ergernissen te spuien heb aangaande een fenomeen waarvan ik op het een of andere moment uitgekeken bleek: de droomsequentie. Niet zelden een hoogtepunt van de film, denkend aan de soldaten met zeisen in Komissar, de huifkar met doodskist in Smultronstället of de Dali-absurditeiten in Spellbound, maar waarschijnlijk even zovaak leidend tot tenenkrommende taferelen die de kijker eerder naar een eigen dromenland doen verlangen.

Lees de rest van: Moe van het gedroom

Surrealisme in een film is moeilijk goed te volbrengen. Er zijn meerdere manieren waarop je het totaal kunt verprutsen. Ten eerste moet het surrealisme goed in het verhaal verwerkt zijn; wanneer je het fout doet kan je film in meerdere helften uit elkaar vallen, of kan het surrealisme met je film er van door hollen. Je moet een goede balans vinden. Of all the way, waardoor het surrealisme je verhaalwereld wordt, of sporadische gebruik, waardoor net het vleugje mysterie in het verhaal binnentreedt, of een goede balans tussen realiteit en surrealisme, waardoor er net een eigenzinnigheid ontstaat die je film uniek maakt. Ten slotte moet de verwachting die het surrealisme schept ingelost worden door of net te weinig informatie te geven waardoor het publiek geintrigeerd blijft, of een bevredigende conclusie te geven waardoor het binnen de verhaalwereld past. Beiden zijn erg moeilijk om goed ten einde te brengen: geef je te weinig informatie dan laat het publiek de film links liggen omdat het onbevredigend is, en geef je wel een conclusie dan is het al snel zo dat je verder sterke film afgekraakt wordt op het belachelijke einde (vermijd vooral de zin:”gelukkig, het was maar een droom”). Night Train To Venice, de meest verschrikkelijke film die ik in tijden zag, probeert zijn sporadische surrealisme ten einde te brengen door én een vergezochte conclusie aan de film te breiden, én vervolgens er voor te zorgen dat die film nog steeds té weinig antwoorden geeft.

Lees de rest van: Night Train To Venice (1993)

Blaxploitation is een cult subgenre films dat in Amerika werd gemaakt in de eerste helft van de jaren ’70 en grotendeels uit misdaaddrama’s in de grote stad bestaat, met zwarte hoofdpersonages die doorgaans de blanke overwinnen. Een van de aantrekkelijkste elementen van dit cult subgenre is vaak de funk- en soulmuziek die de films begeleidden en soms zelfs overschaduwen. Vaak zijn deze soundtracks ook prima te beluisteren los van de film of zelfs zonder de films gezien te hebben. Als ode hieraan volgt hieronder een top lijst van mijn favoriete blaxploitation soundtracks, in twee delen.

Lees de rest van: Can you dig it? (1/2)

Toen het nieuwste experiment van het Nederlandse duo Victor Nieuwenhuijs en Maartje Seyferth afgelopen januari op het IFFR in première ging, doemden er vergelijkingen op met het werk van Godard. Crepuscule, zoals de film heet, heeft namelijk niet veel meer om het lijf dan de twee door Godard aangehaalde basiselementen voor een film: een meisje en een schietijzer. Het meisje heet Nellie Benner. Het schietijzer is vermoedelijk een deel van haar fantasie.

Lees de rest van: NFF09: Crepuscule

Ik ben al tijden geintrigeerd door het concept van de mockumentary, de nep-documentaire. Een mockumentary neemt een bizar uitgangspunt maar door deze vorm te geven volgens de regels van de documentaire ontstaat er een frictie. Vooral wanneer het publiek zich er eerst niet van bewust is dat het grotendeels fictie is kan het enorm interessante cinema opleveren. Het laat ons nadenken over de grenzen tussen realiteit en werkelijkheid en over filmtaal. Van F For Fake, via Brothers of the Head, langs This is Spinal Tap, met een omweggetje via Ghostwatch naar Blair Witch Project tot aan C‘est arrivé près de chez vous. Er zijn heel wat pareltjes te vinden in dit genre. Maar één van mijn favorieten blijft toch Forgotten Silver van Peter Jackson.

Lees de rest van: Forgotten Silver (1995)