Afgelopen week zag ik I Love You Phillip Morris in de altijd gezellige Pathe De Munt. Ditmaal niet gevuld met popcorngooiende schoffies, maar ditmaal waren het homo’s die de zaal overbevolkten. Stelletjes, die allen ‘gezellig’ naar anderhalf uur stereotypering en uitholling kijken van hun geaardheid (wat wil je met Jim Carrey als personificatie ervan?). Zelfspot viert blijkbaar hoogtij onder de mannen van de herenliefde.

Disclaimer: dit artikel bevat een noodzakelijke spoiler.

Lees de rest van: I Love You Phillip Morris (2010)

Toegegeven, ik heb niet zo heel veel met Anime. De Japanse animatie komt me vaak net iets te makkelijk over en het wereldje dat het land en zijn tekenkunsten aanbid vind ik een beetje raar. Veel Anime series, films en videogames hebben vaak iets pervers over zich, al is dat volledig onbedoeld. Anderzijds, de enige Anime films die ik echt heb gezien zijn Ghost in the Shell, Akira en enkele Miyazaki’s, dus misschien sta ik niet in de positie het stereotiep aan te kaarten. Verrast was ik dan ook toen ik tijdens een van mijn internetwaarnemingen langs het beeldschone 5 Centimeters Per Second (of: Byōsoku Go Senchimētoru a chein obu shōto sutorīzu abauto zea disutansu) kwam. De film leek een knap gemaakte animatiefilm waarin seks niet bestaat en liefde alleen wordt uitgesproken doormiddel van poëzie. Prima.

Lees de rest van: 5 Centimeters Per Second (2007)

Inmiddels geëerd door vriend en vijand, de mensheid overtuigd van zijn kunnen op commercieel gebied. Maar Spielberg wilde meer, serieus genomen worden als serieus artiest. Spielberg maakte dé verfilming van de holocaust, een gewaagde gok, die hij opvolgde met een nogal vreemde zet: een sequel. Geflopt, dus probeert Spielberg opnieuw zijn serieuze spieren te strekken, maar met beduidend minder succes.

Lees de rest van: Spielberg Saturday (9)

De openingsscène. Simon & co. maakten er in The Wire regelmatig een kunst van. In de eerste scène voor de leader zaten vaak al in een notendop de thema’s en ideeën van de aflevering, het seizoen of zelfs de hele serie. Neem bijvoorbeeld de allereerste scène waarin met het lot van Snotboogie en de onsterfelijke zin “Got to. This America, man” de Amerikaanse droom en kapitalisme scherp werden ontleed. De eerste scène van aflevering vier van Treme is er ook zo één. Uit verveling en frustratie omdat hij urenlang op de eerste hulp afdeling moet wachten, zingt Antoine Batiste een eigen versie van ‘St. James Infirmary’*. Naast dat ik dit soort muzikale intermezzo’s door de improvisatie én de herkenning heerlijk vind om naar te kijken wordt in de laatste regel van het liedje het belangrijkste thema van de aflevering aangegeven: “ but New Orleans is still my home.”

Lees de rest van: Treme: but New Orleans is still my home!

In een verder nogal droog essay over David Lean signaleert filmcriticus Alain Silver dat er bij de laatste Sight and Sound Poll een groot verschil in waardering zat tussen critici en filmmakers. Critici plaatsten noch Lean noch een van zijn films in de lijsten van tien beste films en filmmakers aller tijden. Zelfs niet bijna. Filmmakers daarentegen noemden Lawrence of Arabia de op 3 na beste film aller tijden en Lean plaatsten ze tussen de beste regisseurs ooit. Ook van het publiek is er altijd lof alom geweest. Veel verder dan signaleren gaat Silver niet, al merkt hij nog wel op dat een overkoepelende visie zoals die bij bijvoorbeeld Fellini duidelijk waarneembaar is, bij Lean vrijwel afwezig is. Helemaal waar is dat volgens mij niet, want er zijn op zijn minst een aantal typerende patronen die zich herhalen. Maar waar publiek (en filmmakers?) gefocust zijn op individuele films en ‘tastbare’ aspecten (techniek, acteerwerk, dramatiek etc.) daar hechten critici meer aan iets ongrijpbaars als een persoonlijke stijl. Laat Lean het daar inderdaad op afweten? Vandaag het tweede deel waarin ik in enkele aspecten Leans vroege werk beschouw.

Lees de rest van: David Leans zwart/wit-jaren (2/2)

Spielberg’s fascinatie met vliegende mensen, zij het zonder of met behulp van machines, viert hoogtij. Deze fascinatie werd niet gedeeld door het publiek, dat zowel bij Spielberg’s drama als familiefilm wegbleef. Toch is deze commerciële en artistieke dip slechts van korte duur. Zijn gespiel met Dino’s en computertechnieken levert hem een van de grootste hits in zijn carrière op en betekent het begin van een nieuw tijdperk: het tijdperk van de cgi.

Lees de rest van: Spielberg Saturday (8)

Laat ik maar meteen beginnen over waar elke andere criticus, blogger en forumgebruiker het over schijnt te hebben: de laatste scène en de reactie die deze oproept. Ik had namelijk een hele andere ervaring dan die ik de afgelopen dagen veel heb teruggelezen. Daar waar de meesten zich op de een of andere manier toch identificeerden met de mensen in de bus, voelde ik me eerder verbonden met de verontwaardigde mensen uit New Orleans. Niet alleen omdat hier een nogal gewichtig ritueel op ruwe en beledigende wijze werd verstoord en de mensen als beesten in een dierentuin te kijk werden gezet door een stel toeristen met flitsende camera’s, maar omdat de totale immersie in de belevingswereld van de inwoners van New Orleans nu juist de kracht van Treme is. Die toeristen mogen weggestuurd worden, wij zijn meer dan welkom naar mijn gevoel.

Lees de rest van: Treme: Katrina Tour

Tuurlijk, ook in het geval van een Fellini, Godard of Rossellini kun je in het oeuvre een vrij duidelijke lijn trekken waar de filmmakers een andere richting insloegen. Maar bij David Lean kun je bijna spreken van twee verschillende regisseurs. De bekendste is die van de in velerlei opzicht overweldigende epen die tientallen Oscars opleverden: The Bridge on the River Kwai, Lawrence of Arabia en Doctor Zhivago en het minder succesvolle Ryan’s Daughter en A Passage to India. Voor die tijd, van begin jaren 40 tot midden jaren 50, was Lean echter de man van de ingetogen, intieme dramafilms. Liever zwart/wit dan flamboyant gekleurd en liever spelend in een smoezelige Engelse industriestad dan op uitgestrekte woestijnvlaktes. Uit die periode kunnen Brief Encounter en de twee Dickens-verfilmingen Great Expectations en Oliver Twist bij liefhebbers rekenen op waardering, voor het overige is het (kwantitatief rijkere) aanbod uit deze periode tamelijk in de vergetelheid geraakt. De kiem voor het grootschaliger werk is in deze films moeilijk te ontwaren, maar het vormt bijna een oeuvre op zich, dat ik aan de hand van enkele begrippen zal bespreken.

Lees de rest van: David Leans zwart/wit-jaren (1/2)

En heel eventjes stond het internet wederom op zijn kop: Uwe Boll scheen een goede film te hebben gemaakt. Enkele critici leken hun recensies een positieve draai te geven uit onmacht, want volgens hen was Rampage echt die 7 onderaan het artikel waard. Het is dan ook niet heel vreemd dat bij uitstek deze film de eerste Uwe Boll is die op het 26ste Imagine Filmfestival werd vertoond. Ook niet heel gek was dat, tijdens de tweede screening (degene die ik bezocht), de zaal redelijk vol zat. Blijkbaar was iedereen uit nieuwsgierigheid en verontwaardiging zijn kaartje gaan kopen. Een goede film van Uwe Boll? Dat kan toch niet? Nou, deels.

Lees de rest van: Rampage (2009)

Spielberg oefent zijn potentie als dramatisch regisseur, alvorens terug te keren naar zijn grootste blockbuster-successen. Spielberg bewijst voor eens en altijd uit de voeten te kunnen met serieus werk, maar levert ook een fantastisch popcorn-avontuur af.

Lees de rest van: Spielberg Saturday (7)