Vandaag gaan we nog even door op Christiaan’s nostalgische reis door het verleden met Dragonball Evolution, door een bespreking van de nieuwste Street Fighter film. Nee, het is geen vervolg, maar de start van opnieuw een nieuwe ‘franchise’. Althans, dat hopen de grote bazen in hun Ivoren Toren. De film leent zich totaal niet voor een vergelijking met de game, dus gaan we voornamelijk uit van het geweldige Jean-Claude van Damme vehikel uit ’94.

In 1994 kon men namelijk al bedenken dat een game-verfilming, helemaal gebaseerd op een game als Street Fighter, niet al te serieus genomen gaat worden. Dat is ook verder niet nodig, er kan ook niet zoveel worden gedaan met de premisse van de game. Het verhaal van de eerste verfilming was dan misschien uiteindelijk stupide, maar de knipoog was in ieder geval duidelijk zichtbaar, de personages waren wel degelijk gebaseerd op de game. Die waren zo vreselijk over-the-top (vooral M. Bison) dat het onmogelijk serieus bedoelt was. Dat leverde eigenlijk zo’n slechte film op, dat zelfs de grootste filmleek dit project niet serieus kon nemen. Anno 2009 moeten de studiobonzen gedacht hebben dat het tijd was voor een serieuze aanpak. Enter The Legend of Chun-Li. Jawel, aan het einde van de film is het ongelooflijk dat men dacht hier een serieuze film mee af te leveren, maar de betrokken mensen verzekeren dat het zeker niet de bedoeling was om een ‘campy’ film te maken.

Een korte samenvatting dan: Kristin Kreuk (Lana uit Smallville) speelt Chun-Li, een jonge vrouw die op zoek gaat naar haar ontvoerde vader. In de tussentijd maken naast Chun-Li ook de politie en een oude partner jacht op de ontvoerder, de in en in slechte Bison, die een enorm plan heeft bedacht om half Bangkok te asfalteren. Ondertussen weet Chun-Li flink wat moves te leren en te laten zien, een groot aantal armoedzaaiers te bevrijden en flink wat wijze lessen te leren van een Mr. Miyagi achtig kungfu mannetje.

Het is eigenlijk te makkelijk om een film als dit met de grond gelijk te maken, maar het was ook écht een slechte film. Niet zozeer omdat het plot belachelijk is, niet omdat de personages de meest onlogische keuzes ooit maken, niet omdat de dialogen en ‘wijze’ lessen vreselijk afgezaagd zijn en zeker niet om het belachelijkste personage ooit (Charlie Nash, gespeeld door Chris Klein), maar omdat ondanks al dit nog steeds overduidelijk was dat regisseur Bartkowiak (van pareltjes als Doom en Exit Wounds) Street Fighter: The Legend of Chun-Li nog steeds bloedserieus heeft benaderd.

En dat is ongebrijpelijk. Ik heb me misschien dan wel prima vermaakt met dit stukje noncinema, maar dat lukt echt alleen wanneer je als kijker niet stilstaat bij logica of enigszins realistische dialogen. Toch wil, maar vooral kan, ik de film aan niemand aanraden, tijd kan op vele manieren beter besteed worden. Een middag naar het gras staren bijvoorbeeld.