Surrealisme in een film is moeilijk goed te volbrengen. Er zijn meerdere manieren waarop je het totaal kunt verprutsen. Ten eerste moet het surrealisme goed in het verhaal verwerkt zijn; wanneer je het fout doet kan je film in meerdere helften uit elkaar vallen, of kan het surrealisme met je film er van door hollen. Je moet een goede balans vinden. Of all the way, waardoor het surrealisme je verhaalwereld wordt, of sporadische gebruik, waardoor net het vleugje mysterie in het verhaal binnentreedt, of een goede balans tussen realiteit en surrealisme, waardoor er net een eigenzinnigheid ontstaat die je film uniek maakt. Ten slotte moet de verwachting die het surrealisme schept ingelost worden door of net te weinig informatie te geven waardoor het publiek geintrigeerd blijft, of een bevredigende conclusie te geven waardoor het binnen de verhaalwereld past. Beiden zijn erg moeilijk om goed ten einde te brengen: geef je te weinig informatie dan laat het publiek de film links liggen omdat het onbevredigend is, en geef je wel een conclusie dan is het al snel zo dat je verder sterke film afgekraakt wordt op het belachelijke einde (vermijd vooral de zin:”gelukkig, het was maar een droom”). Night Train To Venice, de meest verschrikkelijke film die ik in tijden zag, probeert zijn sporadische surrealisme ten einde te brengen door én een vergezochte conclusie aan de film te breiden, én vervolgens er voor te zorgen dat die film nog steeds té weinig antwoorden geeft.

Hugh Grant speelt Martin, een journalist die een boek over neo-nazis heeft geschreven en nu achtervolgd wordt door een kliekje neo-nazi’s. Dit gebeurt allemaal in de nachttrein naar Venetië, waarop jij ook een love-interest ontmoet en een mysterieuze vreemdeling, die gespeeld wordt door een vertraagde Malcolm McDowell. Deze vreemdeling ziet, op onverklaarbare wijze, wat er gaat gebeuren en blijkt ook omni-present in het verhaal. In een epiloog in Venetië, die ook voorspeld wordt in een proloog, lijkt het er op alsof we antwoorden krijgen omtrent zijn rol in het verhaal, maar inplaats van antwoorden wordt de aandacht verplaatst naar een nieuw subplot wat niks met de film van doen heeft, en die alleen een antwoord geeft op de onnodige proloog. We krijgen dus geen antwoord op de surrealistische elementen, maar wel een antwoord op een vraag die pas 5 minuten voor het eind gesteld wordt. En helaas krijgen we ook geen antwoord op de vele plotgaten, en het feit waarom vrijwel al Malcolm McDowell’s scènes in slowmotion zijn.

Dit is niet overdreven. De regisseur moet gedacht hebben dat slowmotion een suggestie wekt van onbehagen, maar het wekt eerder een suggestie van verveling. Elke beweging van Malcom McDowell wordt vertraagd. Tot in den treure. Dit is waarschijnlijk om de speelduur van Night Train To Venice toch naar de 98 minuten te krijgen, wat ook de ingevoegde videoclip van de afgrijselijke titelsong verklaart. Het verklaart tevens waarom de werkelijke plot al in pakweg 60 minuten is afgelopen. Deze begint pas na 15 minuten, en 15 minuten voordat de aftiteling begint zijn alle plotlijntjes afgewikkeld, afgezien van de nutteloze proloog. Het verklaart ook waarom de rest van de film wordt opgevuld met point-of-view-shot’s waarin niets van belang gebeurd. Ik bedoel, en dit is geen grapje, dat er een point-of-view shot van drie minuten in zit van een vliegende duif. Vijf minuten voor de aftiteling. En dan zijn er nog de vele seksscènes waarin Hugh Grant zwaar geobsedeerd lijkt te zijn door de tepels van de damsel-in-distress. Hij vliegt er op af. Wanneer we de slowmotion van Malcom MacDowell, de point-of-view-shots van dieren en bijpersonages, de coda en de proloog, de promoplaatjes van Italië en de overbodige seksscènes van de speelduur aftrekken blijft er nog zo’n veertig minuten aan werkelijk verhaal over.

Het ergste is nog wel dat deze verhaallijn filmisch met totaal onvermogen in elkaar is gezet. Verschillende gebeurtenissen worden op bizarre wijze door elkaar heen gemonteerd, waardoor scènes niet meer lekker lopen. Plotlijntjes vallen midden in de film weg om pas later weer op te duiken. Actiescènes lossen plostklaps in het niets op omdat de schurken zomaar interesse in onze hoofdpersonen verliezen, die van verveling maar besluiten er weer aan elkaars tepels te gaan likken. Het is een rommelpotje van een verhaalstructuur, die in de montage alleen nog maar meer uit elkaar valt, omdat de regisseur kennelijk interesse heeft in een travestiete parodie van Edith Piaf heeft, inplaats van zijn actiescène af te ronden. Wanneer het thrillerplotje uiteindelijk tot zijn einde komt is het doormiddel van een gigantische deus ex machina, waaraan Micheal Bay een puntje kan zuigen.

Het laatste punt wat ik aan wil halen is de symboliek in Night Train To Venice. Symboliek kan in een film goed werken, wanneer het a: wat zegt over de film en b: niet te voor de hand liggend of lachwekkend is. Kennelijk heeft de regisseur iets met bomen, want naast de touristenplaatjes van Venetie duiken deze het meest op als symbolische touch. Dit is ook de enige film die ik ken die stom genoeg is om beeldrijm te creeëren tussen een vallend herfstblaadje en een vallend 8-jarig meisje. Zo stompzinnig is de film. De film streeft naar artistiek grote hoogten, met zijn ingevoegde surrealistische elementen, maar door het totale onvermogen om een verhaal op een normale manier op te bouwen ontstaat er een film die echt belachelijk slecht is. Ik ga jullie lezers niet af raden hem te zien. Nee, dit moet gezien worden. Niet omdat de film zelf zo vermakelijk is, maar omdat het de perfecte film is om ’s avonds met zijn allen, onder het genot van een drankje en een hapje compleet de grond in te boren.