Als Oprah een film steunt kan je er de donder op zeggen dat het een succes wordt. Dat is in het geval van Precious niet anders. Een kleine film met een productiebudget van 10 miljoen, haalt de Grand Jury Prize op Sundance binnen om vervolgens door Lionsgate te worden opgepikt, mede dankzij Oprah, en vervolgens in de hele wereld wordt geprezen.

Gezien Oprah’s achtergrond is het ook niet meer dan logisch dat Precious door haar gesteund wordt. Het is algemeen bekend dat, net als Precious, Oprah in haar jeugd ook te maken heeft gehad met misbruik. Bij Precious gaat het alleen nog een aantal stappen verder. Ze is namelijk een 16-jarig tienermeisje met grote dromen dat ten eerste al aan obesitas lijdt. Al vrij snel in de film wordt dan ook bekend dat ze zwanger is van haar tweede kind. Van haar eigen vader. Daar komt nog eens bij dat ze fysiek en mentaal misbruikt wordt door haar moeder. Die is namelijk jaloers dat haar man wel een kind wil verwekken bij haar dochter, maar geen seks meer wil hebben met haar. Het wordt nog bizarder. Ze krijgt de kans om te leren lezen en schrijven op een alternatieve school en sluit daar vriendschap met haar lerares en de andere probleemmeiden in haar klas. Ze verlaat haar moeder, neemt haar mongoloïde eerste kind mee en eindelijk lijkt het haar voor de wind te gaan. Totdat haar moeder haar weer vindt. Haar vader blijkt aan aids te zijn overleden. Precious zelf wordt positief bevonden, haar pasgeboren baby gelukkig niet.

Precious is geen prettige film. Praktisch alle thema’s waar een donkere vrouw in de jaren 80 mee zou kunnen worstelen worden in een personage gestopt. Mishandeling, tienerzwangerschap, misbruik, aids, het gaat Precious duidelijk niet voor de wind. Als kijker word je murw geslagen met al die tegenslag. Het is te veel. Niet omdat de film daardoor ondragelijk zou zijn, maar omdat het ongeloofwaardig over komt dat een kind van zestien al dit op haar pad tegen komt. Ik zeg niet dat het niet kan, het maakt Precious onrealistisch. De droomintermezzo’s die worden gebruikt om naast Precious’ voice-over (die trouwens wel daadwerkelijk iets toevoegd) een beeld te krijgen over haar denkwijze maken het er niet beter op. Ze halen de grauwheid uit het verhaal en met een film als dit is het gebruik van ‘comic relief’ ongepast.

Die kritiek doet niets af aan het feit dat de acteerprestaties in Precious geprezen mogen worden. Sibide is, vooral als je weet dat dit haar eerste rol is, indrukwekkend. Ze speelt Precious niet, ze is haar; een meisje dat probeert uit haar negatieve spiraal te komen, maar daar telkens buiten haar schuld om weer wordt ingezogen. Ook Maria Carey staat haar mannetje. Het is verrassend genoeg gelukt haar te ontdoen van alle glitter en glamour. Ze zet dan ook een realistische sociaal werker neer. De veelgeprezen Mo’Nique als Precious’ moeder had bij mij niet de impact die het bij andere critici had. Haar vuilbekkende, mishandelende moeder is schreeuwerig, maar in mijn optiek is het een stuk lastiger een subtiele rol neer te zetten dan een waar de acteur helemaal los kan gaan.

Dat aandacht wordt besteed aan de schrijnende situaties onder de donkere bevolking in stedelijke gebieden is natuurlijk lovenswaardig en ik moet zeggen, je wordt wel met de neus op de feiten gedrukt. Althans het eerste half uur. Daarna verzandt Precious en lijkt de film weg te zakken in zijn eigen ambities.