Angel seizoen 4 was zacht gezegd nogal een rommeltje. Er was veel goed te maken. Buffy was afgelopen, Angel had nog seizoenen te gaan. Helaas besloot de studio ander en werd Angel seizoen 5 het laatste seizoen. Want Angel seizoen 5 is een terugkeer naar het oude niveau. Het is een mix tussen vorige seizoenen, met enkele verhaallijnen die een herhaling lijken van vorige verhaallijnen (er is weer een bezeten vrouw als belangrijke verhaallijn), verschillende personages keren terug en ook is er weer meer sprake van een episodische aanpak.

Hoewel Angel seizoen 5 dus verschillende elementen laat terugkeren is het opvallender hoe de serie hierin nog weet te verrassen. Team Angel wordt omgegooid met inbreng van nieuwe leden en Angel werkt nu voor het grote kwaad wat ze eerder bestreden: Wolfram and Hart. De eerste aflevering van dit seizoen, Conviction, begint het seizoen op hoog niveau. Joss Whedon bouwt enkele enorme verassingen in en speelt met het verwachtingspatroon van de kijker. Gouden momenten zijn de terugkeer van twee personages: Harmony en…. Spike.

Ook goed is de aflevering Hell-Bound. Angel en Buffy mogen normaliter dan wel elementen van de horrorfilm bevatten, ze zijn slechts zelden voluit horror. Hell-Bound gooit dit om. De aflevering is bloederiger maar vooral enger dan wat we gewend waren. Het is een erg spannende aflevering (niet heel eng), maar het is een welkome afwisseling dat de serie zich in deze aflevering meer lijkt te richten op het horroraspect.

En voor het eerst heeft Angel iets wat op een formatbreaker lijkt, Smile Time. In dit geval een aflevering waarin Sesamstraat in de zeik word genomen en Angel is veranderd in een muppet-achtige pop. De karikatuur van Angel is erg hilarisch, en deze aflevering is de laatste ronduit komische aflevering van dat seizoen. Want in de afleveringen daarna word de doorlopende verhaalllijn onthuld. Belangrijkste elementen voor dit verhaal zijn de Senior Partners van Wolfram and Hart, die hun eigen sinistere plannetjes hebben met Angel, en een demon genaamd Illyria.

Illyria is een godin/demon die het lichaam van een vast personage overneemt. Dit zorgt voor een verandering in toon. De lichtvoetige sfeer die terugkeerde met het personage Spike (die briljante one-liner na one-liner spuwt) verdwijnt naar de achergrond voor een serieuze en dramatische conclusie. De personages in de serie moeten allemaal deze verandering verwerken. Doordat ze hier allemaal anders mee omgaan maken ze soms keuze’s die voor de kijker moeilijk te verkroppen zijn. We zien personages die we hoog hadden zitten laag vallen. Maar het past bij het einde van een serie, waarin dingen zoals we die kennen tot een einde komen.

Het einde van de serie (laatste scènes) is erg open, en dat was aanvankelijk een teleurstelling (zeker omdat er geen vervolgseizoen was). Net als in de seizoensfinale van Buffy sterft een personage. In beiden gevallen is het jammer dat dit de laatste aflevering gebeurd, waardoor we de rouwperiodes van de andere karakters niet meemaken, en de personages geen groot afscheid krijgen. Want als Joss Whedon ergens goed in is, dan is dat het weergeven van rouw en verlies. Ook het feit dat het einde open is zorgt niet voor een bevredigende conclusie.

Bij nadere beschouwing past het einde echter perfect. De premisse van Angel is dat we slechts een periode in het leven van iemand met het eeuwig leven volgen. Dat het seizoens einde open is geeft ons de kans om te denken dat Angel altijd blijft bestaan en dat we inderdaad slechts een periode in zijn leven zagen. Het geeft ons ook een kans om te denken dat Team Angel met geen mogelijkheid deze situaties overleeft, wat het thema vergankelijkheid weer zou onderstrepen. We kunnen een einde kiezen wat voor ons bevredigend werkt, en in biede gevallen zouden thema’s in de serie onderstreept worden. Tevens is het einde een briljante cliffhanger (helaas is er geen vervolg op), die er uitgaat met een knaller. Wat dat betreft heeft Angel een waardig einde gekregen.

Na het behoorlijk sterke seizoen 6 (in tegenstelling tot wat de meeste beweren) valt seizoen 7 van Buffy The Vampire Slayer lichtelijk tegen. Dat is echter niets vergeleken met Angel seizoen 4, een seizoen wat aan elkaar hangt als los zand. Bij beide series raakt de klad er in. Buffy weet dit tegen het einde van het seizoen recht te trekken. Angel niet.

Angel zet de lijn van het vorige seizoen voort, hier weer een grotere verhaallijn ten faveure van een episodische aanpak. Deze grote verhaallijn springt echter van de hak op de tak, misvormt karakters volledig (figuurlijk gesproken) en weet dit niet tot een bevredigende conclusie te brengen. Grootste mankemant is de rol van Cordelia Chase. Ze gaat dit seizoen van opperwezen naar volledig geheugenloos, naar bitchy, naar zwanger, naar kwaadaardig, naar moeder van een eeuwenoude oppergod in het lichaam van een Afro-Amerikaanse dertigjarige, naar voorlopig uitgeschakeld. En dit zonder dat het uitgelegd word. Het word afgedaan als een “meesterplan”. Kennelijk leiden de sterke opgebouwde gebeurtenissen van vorige seizoenen richting eh… chaos.

Andere zwakke schakel is Connor. Connor is de zoon van Angel, die in vorig seizoen geintroduceerd werd. We hebben irritante pubers gezien in de series van Joss Whedon (KuchDawnSummersKuch) maar Connor slaat alles. Het is een personage zonder enige vorm van inlevingsvermogen, een arrogante bol van zelfingenomenheid. Een jongen die aggresief op alles reageert zonder enige vorm van empathie voor anderen. Ik begrijp dat de beste jongen na alles wat hij heeft meegemaakt niet bepaald het middelpunt van enthousiasme zal zijn. Maar vanwege de zeer zwakke karakteropbouw is het een stoorpunt in een toch niet al heel erg sterk seizoen. Zijn acties aan het einde van dit seizoen zijn ongeloofwaardig en missen dramatische potentie.

Toch is het niet alleen armoede troef in dit seizoen. David Boreanaz is steeds beter ingespeeld in zijn rol en Amy Acker is briljant als Winifred. Er is de terugkeer van Faith, wat prachtig is om te zien, en de drietal afleveringen met Angelus zijn weer ouderwets genieten. Ondanks de vele minpunten (de verhaallijn rondom Jasmine) is het niveau nog wel redelijk te noemen. Joss Whedon kan echter zoveel beter.

Seizoen 7 van Buffy is ook minder dan vorig seizoen, maar Buffy blijft gelukkig nog wel een erg sterke serie. Ook hier zijn enkele scènes niet geloofwaardig in verhouding tot de karakters (met als dieptepunt het dumpen van Buffy door de gehele groep). En ook de verhaallijn rondom de Potentials had even wat warming-up-rondjes nodig. Dit soort mankementen maken dit seizoen niet het beste, maar er is één ding wat dit seizoen heeft wat anderen niet hebben:

Een monsterlijk grote schaalvergroting. Werkelijk alles aan dit seizoen is episch. Van de badguy (the First is hét kwaad in pure vorm), de minor villians (een nieuw soort veel engere vampieren), een nieuwe handlanger in de vorm van kwaadaardige priester Caleb (Nathan Fillion!), hoofdrolspelers die doodgaan (al hadden we dat ook in seizoen 6) en ledematen verliezen tot een heuse apocalypse! Het is gigantisch meeslepend. En dan hebben we het nog niet eens over de emotionele strubbelingen van onze helden.

Door deze schaalvergroting voelt het seizoen fris, iets wat extra frappant is omdat nu juist alle eindjes aan elkaar geknoopt worden. Het seizoen grijpt terug op eerdere seizoenen en verwijst hier veelvuldig naar. Er is zelfs een nieuwe higschool gebouwd op de Hellmouth, en alle overledenen keren weer een keer terug via The First. Interessant is ook de aflevering Storyteller, een van de weinige echt hilarische afleveringen, waarin een bijrolkarakter eens alle gebeurtenissen opsomt vanuit zijn zichtspunt.
Ik kan wel veel meer uit de doeken gaan doen, maar zowel Buffy als Angel dienen gezien te worden. Verplichte kost voor de sci-fi/fantasy/horror-fan. Zelfs wanneer een seizoen van minder niveau is. Volgende week zal ik voor de laatste keer een serie van Joss Whedon bezoeken met het artikel over Angel seizoen 5. Buffy zit erop. Lang leve Buffy!

Weer Buffy the Vampire Slayer, weer Angel. Eerst Buffy: Het leek onmogelijk de serie te vervolgen na de ongelooflijke seizoensfinale van Seizoen 5, maar Seizoen 6 weet het toch klaar te spelen. De eerste dubbelaflevering doet het onmogelijke en weet dit de rest van het seizoen goed uit te buiten. Ik kan verder niet er over uitwijden wat er precies aan de hand is, aangezien dat de conclusie van seizoen 5 zou verraden. Het komt er in ieder geval op neer dat het verhaal op een totaal andere manier wordt voortgezet, en dat dit de rest van het seizoen terug gaat komen.

Buffy is dezelfde niet meer. Er wordt in de aflevering Normal Again zelfs gesuggereerd dat Sunnydale zich volledig bevind in het hoofd van onze hoofdpersone. Buffy is niet de enige die verandert is. Iedereen heeft hun eigen problemen, en daarmee doen ze anderen pijn. Dit hele seizoen worden de bestaande relaties op scherp gezet. De pijn die men anderen aandoet heeft aan het eind van het seizoen grote gevolgen.

De geheimen die men voor elkaar heeft worden zichtbaar in de beste aflevering van dit seizoen: Once More With Feeling. Deze aflevering is een typische formatbreaker: een musicale episode. En zoals men in musicals zingt over hun diepere gevoelens zingt men hier ook over hun geheimen. Zwijgen kan dus letterlijk niet, en alle kaarten worden zingend op tafel gegooid. De liedjes zijn catchy, maar geven dus ook letterlijk sturing aan de serie. En dat maakt deze aflevering dus meer dan een gimmick.

Seizoen 6 van Buffy hangt bij vlagen als los zand aan elkaar, en de drie villians zijn zacht gezegd nogal… ongeregeld. Gelukkig lijken de makers dit ook te beseffen en worden de teugels in de eindafleveringen flink aangetrokken. In aflevering Normal Again wordt zelfs de draak gestoken met de chaotische toon van dit seizoen. Naast comic relief dienen de villians als aangever voor een groter kwaad. Een kwaad uit onverwachte hoek. Dit is ook kenmerkend voor de series van Joss Whedon. Eerst zijn ze komisch, en dan geeft hij opeens een dramatische swing aan dezelfde situatie. Joss Whedon is een held in het verrassingseffect.

In Angel zijn de teugels ook flink aangetrokken. Eindelijk komt er een grotere verhaallijn aan bod, en deze dramatische ondertoon helpt de serie naar een hoger plan te stijgen. Het vorige seizoen was namelijk erg fragmentarisch, maar Seizoen 3 bevat groter kwaad en dus een epischer toon. De verhaallijn rond Darla krijgt een onverwachte wending, Angel krijgt een heel andere rol toebediend, en Holtz is een heerlijk kwaadaardige klootzak. Mooi is ook het personage Winnifred. Winnifred “Fred” Burkle werd geïntrocudeerd aan het einde van vorig seizoen en word nu een van de vaste sidekicks van Angel. Amy Acker is aandoenlijk als de sociaal gemankeerde Fred, en gelijk een van mijn favoriete karakters in de reeks.

Dat ik geen favoriete aflevering heb dit seizoen geeft ook aan dat de serie strakker is geworden. Buffy maakt nog steeds gebruik van een episodische aanpak en trekt deze richting de slotafleveringen strak. Angel maakte in voormalige seizoenen ook gebruik van stand-alone-afleveringen, maar had meestal een veel dunnere doorlopende verhaallijn. Deze wisseling in opbouw, waarbij het achtergrondverhaal van groter belang is dan de losse afleveringen, is minder gevarieerd in, maar dat maakt het seizoen als geheel sterker.

De laatste afleveringen van het seizoen zijn dan weer van minder niveau (afgezien van de briljant harde cliffhanger). De plotwending is sterk, maar de acteur die deel uit maakt van deze plotwending is zeer irritant. Wat dat betreft is dit seizoen een tegenhanger van Buffy, waarbij de laatste afleveringen het sterktst zijn. Het niveau ligt sowieso onverwacht hoog, aangezien ik begrepen had dat beider seizoenen niet al te zeer gewaardeerd werden. Wat mij betreft is dit onterecht. De wat chaotischer verhaallijn in Buffy komt door het feit dat de ruggegraat van het verhaal richting een meer personage gerichte aanpak is verschoven. Dit in tegenstelling tot de focus op de badguy van vorige seizoenen. De verschuiving naar persoonlijke problemen als rode draad werkt wat mij betreft perfect. Met Buffy Seizoen 6 en Angel Seizoen 3 bewijst Whedon dat hij nog steeds de onbetwiste koning is van televisieland.

Deze week staat de bespreking voor Buffy The Vampire Slayer seizoen 5 en Angel seizoen 2 op het programma. Seizoen 4 van Buffy The Vampire Slayer viel me tegen in vergelijking met de eerste drie seizoenen en Angel seizoen 1 vertoonde vooral potentie. Buffy The Vampire Slayer seizoen 5 is weer een stap in de juiste richting en Angel seizoen 2 is een verbetering ten opzichte van het vorige seizoen. Buffy The Vampire Slayer blijft nog wel mijn favoriet uit de twee, en dat komt vooral door enkele afleveringen.

Want bij de bespreking van beiden seizoenen is er één aflevering die er met kop en schouders boven uitsteekt. Dit is aflevering 16 van Buffy The Vampire Slayer: The Body. The Body is erg spoilergevoelig maar ik zal deze zoveel mogelijk proberen te vermijden. In deze aflevering overlijdt een belangrijk personage (ik ga uiteraard niet vertellen wie). De manier waarop in deze aflevering met de dood word omgegaan is echter subliem. Deze aflevering was voor mij de meest ontroerende uurtje televisie wat ik ooit heb mogen aanschouwen.

In deze aflevering wordt het vampierendoden achteruitgeschoven (slechts een scène draait hierom) ten faveure van een emotionele benadering. Elk belangrijk personage gaat op zijn eigen manier met de dood om. Dat deze allemaal even realistisch aanvoelen komt door het sterke schrijfwerk van Joss Whedon. Van deze was recentelijk zijn moeder overleden en hij besloot zijn rouwverwerking in het script te verwerken. Dit maakt de aflevering een erg persoonlijke en realistische aflevering waar iedereen wel wat in zal herkennen. Ik vond het een uiterst herkenbare ontleding van het rouwproces, waarbij vooral de verwerking van Buffy en Anya erg herkenbaar en realistisch overkwamen. Het is het ultieme hoogtepunt van beiden series tot nu toe.

Verder bevat Buffy een geweldige verhaallijn rondom een nieuw personage: Dawn. Haar introductie is een ware mindfuck die mij achter mijn hoofd deed krabben. Daarnaast is haar introductie een briljante parodie op verscheidene soapseries waarbij personages opeens geintroduceerd worden alsof ze er altijd al geweest zijn. De doorlopende verhaallijn is kenmerkend voor dit seizoen. In dit seizoen zijn losse afleveringen minder belangrijk dan de doorlopende verhaallijnen. Dat maakt het seizoen voor losse kijkers minder toegankelijk maar voor de volhouders interessanter. De seizoenssluiter bind alle lijntjes prachtig bij elkaar in één van de moedigste slotscènes voor een seizoen uit de televisiegeschiedenis. Benieuwd hoe dit verder gaat.

Daarnaast is er weer een erg interessante cross-over aflevering. Fool for Love uit Buffy The Vampire Slayer en Darla uit Angel bevatten beiden voornamelijk flashbacks. Fool for Love gaat in op de geschiedenis van Spike, en de vorige slayers en Darla gaat in op Darla en haar relatie met Angel. Beiden bezien dezelfde tijdsperiodes vanuit andere gezichtspunten, en enkele scènes komen overeen. Het levert een complexe structuur op, die de personages mooi uitdiept.

Angel werkt verder vooral met losse afleveringen en dat maakt de serie een stuk toegankelijker voor de hier-en-daar-een-afleveringtje-kijker. De doorlopende verhaallijnen zijn er wel, waarvan de herintroductie van Darla vooral erg interessant is. Maar hier zijn het vooral losse aflevringen die schijnen. Erg bijzonder is Are You Now or Have You Ever Been die de angst voor het communisme in de jaren 50 verpakt in een flashbackaflevering over Angel. David Boreanaz is enorm gegroeid in zijn rol sinds zijn introductie in Buffy. Hij heeft de rol volledig te pakken en maakt in deze aflevering van de jaren 50 Angel totaal iemand anders dan de Angel in het heden. Het toont hoe erg hij op zijn plek is in deze eigen serie. En dat terwijl ik moeite had met hem in Buffy.

Ook leuk is de introductie van het karakter Lorne, een goede demoon die weg is van showbizz. Zij verhaallijn speelt een belangrijke rol tijdens het einde van het seizoen waarbij ze op zijn thuisplaneet terechtkomen. Deze verhaallijn is erg schooljongensboekavontuur, met evenveel John Carter of Mars als swashbuckler en ridderroman door elkaar gegooid. Whedon zelf maakt nog een leuke cameo als Numfar, die met zijn bizarre dansen in de achtergrond de show steelt. Nergens weet de serie echter de emotionele reikwijdte te krijgen van Buffy The Vampire Slayer, maar misschien komt dat nog. Angel is als serie duidelijk aan het groeien, en er zal nog veel moois gaan komen. Ongetwijfeld. Whedon is briljant.

Ik zet mijn “traditie” voort en zal in dit artikel weer een seizoen van Buffy The Vampire Slayer bespreken. Seizoen 4, om precies te zijn. Ik zal echter ook het eerste seizoen van Angel (eveneens van Joss Whedon ) bespreken. Komende weken dus niet alleen recensies over Buffy The Vampire Slayer-seizoenen, maar ook over Angel. Dit doe ik omdat deze twee series onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Angel is een spin-off van Buffy The Vampire Slayer en regelmatig bevatten tegelijklopende seizoenen (seizoen 4 van Buffy The Vampire Slayer en seizoen 1 van Angel lopen bijboorbeeld gelijktijdig) zogenaamde crossovers. Afleveringen waarin elementen van Buffy The Vampire Slayer terugkomen in Angel en vice-versa. Vandaar deze aanpak.

Een voorbeeld van zo’n crossover zijn de afleveringen The Harsh Light of Day (Buffy) en In The Dark (Angel). In The Harsh Light of Day vind Buffy een ring die vampieren onoverwinnelijk maakt, en in In The Dark dient Angel deze uit handen te houden van Spike. Mooier zijn de momenten waarop Buffy langskomt in tv-serie Angel en het universum zo completer maakt, en de relatie tussen Angel en Buffy complexer. Voor nieuwe Angel-kijkers zonder voorkennis van Buffy The Vampire Slayer zullen deze momenten niet echt uit de verf komen maar voor bekenden zal het genieten zijn.

Hoewel de series met elkaar verstrengeld zijn, bevatten beiden een geheel andere toon. Is Buffy The Vampire Slayer een briljante mix tussen superheldenverhalen, highschool-serie en gothic horror, dan is Angel een mix tussen Film Noir en gothic horror. Angel is veel meer een bovennatuurlijke politieserie. Het verschil in toon zit ook in het verschil tussen de personages. Buffy is een herkenbare tiener met haar problemen, waarbij Angel een 200 jaar oude vampier met een ziel is. Dit maakt hem een karakter wat misschien minder herkenbaar is, maar wat een enorm tragische potentie in zich heeft. Hij vind het moeilijk om te gaan met mensen en met zijn tijd mee te gaan, wat weer goed aansluit op het detective-idee van de serie. Angel is ruwe bolster, blanke pit, en hij is hopeloos uit de tijd en uit de omgeving. Dit maakt hem een razend interessant karakter, maar dit wordt nog niet ten volste uitgewerkt in seizoen 1.

In Buffy The Vampire Slayer seizoen 4 is de basis in de vorige seizoenen al sterk neergelegd. Buffy The Vampire Slayer verplaatst echter wel van omgeving, van highschool naar de universiteit, en voegt een matig subplot rondom een dubieuze militaire organisatie toe. Dit maakt van Seizoen 4 een wisselvallig seizoen, waarbij te veel losgelaten word van de sterke basis, maar waarbij de makers ook de mogelijkheid hebben voor zogenaamde format-breakers. Een format-breaker gooit de serie helemaal om, voor één aflevering, en experimenteert met andere vertelvormen. Seizoen 4 heeft drie van zulke voorbeelden, en alledrie zijn op een bepaalde manier geslaagd.

De eerste is Hush. Joss Whedon wou zichzelf bewijzen met deze episode. Hij werd gelooft om zijn dialogen en besloot dus een vrijwel dialoogloze aflevering te maken. De humor ligt in de fysiek van de uiterst sterk op elkaar ingespeelde acteurs. De reuze-enge monsters, de ondeugende humor en de slapstick-achtige situaties maken dit een briljante aflevering, die bewijst hoe goed de cast op zijn plek is in deze serie. Tweede formatbreaker is Superstar, waarin een bijrolletje opeens tot hoofdrol gebombardeerd word, inclusief aangepaste openingstitels. Deze aflevering is minder geslaagd dan Hush, maar geeft wel weer een mooie draai aan het concept van de serie, en bewijst de avontuurlijkheid van deze reeks. Alles kan. Derde is
Restless, een compleet bizarre episode, die zich volledig in een droom afspeelt. Bij vlagen vermoeiend, maar ook heerlijk freudiaans en surrealistisch. De aflevering bevat tevens mooie verwijzingen naar de onzekerheden van de personages en eerdere afleveringen. En een briljante spoof van Apocalypse Now.

Sterke toevoeging in dit seizoen is ook de grotere rol voor Anya. Anya is nu de grootste komische noot, nu Cordelia verplaatst is richting Angel. In Angel werkt Cordelia nu als luchtig tegenwicht, en dat liet ruimte over voor Anya. En o, wat is Emma Caulfield hilarisch in die rol. Ook interessant is een nieuwe love-interest voor Willow, die op zijn minst wonderbaarlijk genoemd kan worden voor een fox-serie, of zelfs een commercieële serie. Hoewel Buffy The Vampire Slayer seizoen 4 onevenwichtig is, is het duidelijk dat de makers bereid zijn de serie naar steeds grotere hoogten te stuwen. Angel moet als serie nog zijn toon vinden maar kan uitgroeien tot een hele interessante serie.

En ik dacht dat seizoen 2 duister was. Seizoen 3 van Buffy The Vampire Slayer is een logische voortzetting van het vorige seizoen. Bepaalde elementen komen terug en worden uitgebouwd. Het sterke van Buffy lijkt erin te zitten dat wie de serie blijft volgen aan een aantal woorden genoeg heeft. Veel grappen zullen voor nieuwe kijkers verloren gaan, aangezien de doorlopende verhaallijn de kracht is van de serie. De monster-of-the-week-afleveringen bevatten zonder uitzondering allemaal doorlopende verhaalelementen.

Aflevering Anne, de eerste aflevering van het seizoen, is bijvoorbeel een monster-of-the-week-aflevering. Maar deze bouwt wel verder voort op de laatste aflevering van seizoen 2, waarin Buffy Sunnydale (de plaats waar de serue zich afspeelt) verlaten heeft. Ook is er de terugkeer van een bijrolpersonage wat voorheen slechts een scène te zien was, maar hier de belangrijke rol heeft. Anne is daarnaast een aflevering die een nieuw element introduceert (het feit dat er alternatieve hel-dimensies zijn waarin de tijd veel langzamer gaat, iets wat een rol gaat spelen bij de terugkeer van een personage) en duidelijk maakt dat Buffy duisterder en serieuzer is dan ooit. Deze aflevering bevat naast de helse demonen die mensen als slaaf gebruiken ook nog crackjunkies, op straat levende jongeren en drugsgerelateerde doden. Gezellig spul dus.

En de serie zet deze serieuze toon voort. Jawel, er is nog steeds een gezonde dosis humor, maar er is ook Buffy die onzeker is over haar algemeen nut, een flinke dosis vreemdgaan, een zeer corrupte regering én het nieuwe personage Faith. Faith is een nieuwe Slayer, die tegelijkertijd in het verlengde van Buffy ligt én een nemesis is. Ze is de duistere Buffy, Buffy zonder geweten. Ze is een perfecte aanvulling van de serie die tegelijkertijd de themathiek van het seizoen vertegenwoordigt: maken we de juiste keuze’s?

De keuze’s kwamen al voor in de aflevering Anne (heeft Buffy de juiste keuze gemaakt door te vertrekken?), loopt door in de relatie tussen Cordelia en Xander, maar komt voornamelijk terug in de interessantste aflevering van dit seizoen. The Wish, waarin Cordelia wenst dat Buffy nooit naar Sunnydale gekomen was, en we krijgen te zien wat er gebeurt zou zijn, in dat geval. The Master (de badguy uit seizoen 1) leeft nog, favoriete stek The Bronze is overgenomen door vampiers, Buffy heeft een groot litteken en Xander en Willow hebben scherpere tanden en een allergie voor zonlicht erbij. Het is een variatie op It’s A Wonderfull Life, maar een met een stuk duisterder toon. En het is naast een interessante aanvulling op de buffy-mythologie ook een erg amusante aflevering.

Ook Xander en Willow krijgen wat meer te doen. Xander is hoofdrol van The Zeppo, een aflevering die speelt met Xander’s onzekerheid, en Willow mag nogmaals vampier spelen in Doppelgängland, een vervolg op The Wish. Interessant ook is Earshot, een aflevering waarin Buffy telepathische vermogens bezit. De aflevering werd uitgesteld, vanwege de overeenkomsten met het toen erg recente Columbine High-drama. Het is jammer dat de gebeurtenis aan deze aflevering kleeft, aangezien de aflevering een mooie speech bevat van Buffy, waarin haar personage weer eens uitgediept word.

De laatste afleveringen Graduation Day part 1 en 2 zijn weer heerlijk episch en geven een mooie conclusie aan het hele seizoen, ondanks slechte cgi. Al met al is seizoen 3 een seizoen met een sterk overkoepelend thema, interessante uitdiepingen en onverwachte wendingen. Het word voornamelijk duidelijk dat Joss Whedon, in plaats van de serie in de herhaling te laten vallen, constant bezig is met het uitbreiden van de serie. Hij bouwt laag op laag op laag, en waar de meeste series hun kruit beginnen te verschieten in seizoen 3 word Buffy alsmaar sterker. Het zou mooi zijn als ze dit niveau weten vast te houden.

In seizoen 1 werd het personage Angel geintroduceerd. De enige goede vampier op aarde ontpopte zich tot love-interest van Buffy, een plot die Romeo en Julia-achtige potentie had. Hoewel Angel in seizoen 1 bij vlagen een flets personage was krijgt acteur David Boreanaz meer te doen. In seizoen 2 ondergaat Angel een transformatie, waarover ik niet te veel uit de doeken zal doen, waarbij de acteur helemaal los kan gaan. Deze verhaallijn is ongelooflijk sterk en eindigt het seizoen op een diepe, tragische noot. Buffy krijgt naast het slachten van vampieren dus ook nog emotionele problemen om mee om te gaan, wat haar een voller en vollediger karakter maakt.

Nu is de toon al een stuk duisterder dan in seizoen 1. Kijk bijvoorbeeld naar de aflevering Killed By Death. Kindersterfte en een soort Freddy Kreuger-achtige badguy die zielen opzuigt met tentakels uit zijn ogen. Het is een wonder dat ze hier mee weg zijn gekomen op nationale tv. Ook aflevering Reptile Boy is duister (maar veel minder sterk), met zijn verwijzingen naar date rapes en mensenoffers. Het seizoen komt moeilijk op gang, maar rond aflevering 6 word de juiste toon getroffen, waarbij goed opgebouwd word naar een interessante wending die het gehele tweede deel van het seizoen overneemt. Het monster-of-the-week-format word langzaam aan steeds meer losgelaten, waarbij de doorlopende verhaallijn erg sterk en episch is.

Ook word er gebruik gemaakt van dubbelafleveringen. Zo is er het tweeluik What’s My Line? Part 1 en 2, waarbij er een nieuw personage word geintroduceerd. Kendra is verreweg één van de meest irritante personages in de serie, maar ze dient gelukkig wel een rol. Zij is in alles het tegenwicht van Buffy. Surprise en Innocence vormen samen ook een tweeluik en zijn samen de meest interessante afleveringen tot dus ver. Het (nieuwe) personage Oz krijgt een grote(re) rol, Angel verandert en er blijken met andere personages meer dingen aan de hand te zijn dan op het eerste oog het geval is. Becoming part 1 en 2 zijn de afsluiters en eindigen het seizoen in stijl: groots, meeslepend, duister en tragisch.

Gelukkig zijn er ook nog genoeg lichtvoetige afleveringen die de boel wat lucht geven. Bewitched, Bothered en Bewildered speelt met een van de leukste verhaallijnen van het seizoen: de relatie tussen Xander en uberbitch Cordelia. Bewitched, Bothered en Bewildered is het betere (k)luchtige gooi-en-smijtwerk. Het is allemaal erg tongue-in-cheeck, en verscheidene personages mogen eindelijk eens hun komische kwaliteiten volledig in de strijd gooien. Ook leuk is Phases, een aflevering die goed speelt met de weerwolfmythe, en die door Wes Craven schaamteloos gekopieerd is in het inferieure Cursed.

Al met al is Buffy the Vampire Slayer Seizoen 2 een erg sterk seizoen die precies de juiste toon weet te treffen. Als ze deze stijl weten door te zetten wordt Seizoen 3 nog duisterder en volwassener, maar hopelijk zonder de humor uit het oog te verliezen. Ik heb inmiddels ontdekt dat kijken naar Buffy the Vampire Slayer niks is om je voor te schamen, aangezien een serie die zo goed geschreven is meer is dan een guilty pleasure.

Ik ben al vrij lang bezig met het zoeken naar nieuwe horrorfilms om in dit hoekje te bespreken. Het vinden van nieuwe invalshoeken word steeds moeilijker, maar gelukkig was daar Kaj. Geinspireerd door zijn Dollhousepraatjes werd ik bewogen om eens wat van Joss Whedon op te zoeken. Vanwege de horrorelementen die een van zijn series bevat, besloot ik daar te beginnen. Buffy The Vampire Slayer staat niet te boek als een horrorserie, maar daar heb ik schijt aan. Het bevat voor mij genoeg horrorelementen om deze toch te bespreken in het kader van mijn horrorhoekje. Ik zal me richten op de speelfilm en het eerste seizoen en de verschillen tussen deze twee.

In 1992 begon de opmars van Joss Whedon, die nog steeds voortduurt, met zijn eerste wapenfeit. De wereld maakte voor het eerst kennis met Buffy, een jonge cheerleader die vecht tegen vampieren en andere rotzakken. Door Whedon werd Buffy the Vampire Slayer (1992) bedoeld als een duister script met de nodige relativerende humor. Door de studio gezien als een campkomedie zonder scherpe randjes. Whedon was niet tevreden met de gecastreerde visie en besloot Buffy een doorstart te laten maken op televisie. Vreemd genoeg ben ik nooit eerder met het kijken naar deze serie begonnen. Mijn beeld was namelijk hetzelfde als de studio: een serie over een vampieren dodende cheerleader kan moeilijk serieus genomen worden.

Niets is minder waar. In het eerste seizoen maken we kennis met Buffy, Willow, Giles, Angel, Cordelia, en Xander. Allemaal karakters die op papier eruit zien als stereotypen, maar die door de snelle dialogen en het enthousiaste acteerwerk geloofwaardige personages worden. Buffy zweeft ergens tussen cheerleader en onzekere puber in, en de wisseling tussen sympathieke karaktertrekken en (een bij vlagen bitchy) attitude maken haar een complex personage. Willow (studiebol), Xander (sarcast), Cordelia (bitch), Angel (mysterieus) en Giles (brit) blijven in de eerste helft van seizoen één vooral comic relief (afgezien van Angel) maar maken naarmate het seizoen vordert enkele verrassende ontwikkelingen door. Ik ben benieuwd hoe deze karakters zich ontwikkelen in seizoen 2, want ze hebben zeker potentie.

De film is echter veel minder leuk. Deze speelt veel meer op de gulle lach, wat zeer waarschijnlijk ligt aan het gecastreerde script. Kristy Swanson speelt de bitchy Buffy vaardig, maar krijgt weinig ruimte zich te onwikkelen tot een geloofwaardig karakter. Whedon’s scherpe dialogen zijn nog wel een aantal keer aanwezig, maar Buffy The Vampire Slayer (1992) valt als film weinig serieus te nemen. Dit komt door het grote campgehalte. Het grote verschil tussen serie en film licht dan vooral in één grote keuze: Whedon neemt zijn creatie in potentie serieus, en de film niet.

Want hoe bizar het uitgangspunt ook mag zijn, de serie weigert er een campy komedie er van te maken. De knipoog is wel aanwezig, maar voert niet de boventoon, zoals in de film wel het geval is. Dat Whedon het uitgangspunt bloedserieus neemt valt te zien in de uitwerking van karakters. Hoewel de serie in seizoen 1 nog vooral een monster-van-de-week-format heeft krijgen de personages wel de kans zich te ontwikkelen op de lange baan. Dit zie je vooral in de laatste afleveringen waarin de bitch Cordelia de kans krijgt om zich van een andere kant te laten zien. Ze blijft bitchy, maar er blijkt meer in haar karakter te schuilen dan in de eerste aflevering duidelijk was. Ook gaat drama een grotere rol spelen, wat de serie ten goede komt.

De film bevat alleen de knipoog, en is daardoor wel leuk vermaak, maar een tv-serie blijkt het juiste format voor Buffy. In een serie kun je karakters langzaam uitbouwen en het publiek laten wennen aan het bizarre uitganspunt. Ook kun je langzaam de toon veranderen door de verhaallijn uit te bouwen en nieuwe elementen toe te voegen. Het lijkt erop alsof dit gaat gebeuren in seizoen 2, en ik zal hier zeker op terug komen. De film valt dus te vermijden, en de serie is de enige echte Buffy.
Ik ben benieuwd naar de volgende seizoenen.