Ik heb al een aantal grote namen behandeld sinds ik de koorts te pakken kreeg, maar de misschien wel grootste nog niet. Ki-duk Kim had begin deze eeuw dankzij nare films als The Isle en Bad Guy al een cultgevolg, maar hij ontwikkelde zich nog steeds als artiest en in 2003 maakte hij de film die hem in het filmhuiscircuit wereldwijd erkenning bracht: Spring, Summer, Fall, Winter… and Spring. In de twee jaar daarna maakte hij nog drie films, die allemaal in 2005 in Nederland uitkwamen. Toen ik aan het eind van dat jaar mijn jaarlijkse top tien samenstelde, stond de Korean daar driemaal in. Vooral het duo Bin-jip en Samaria maakte indruk, The Bow voelde, hoewel ook mooi, al weer een beetje aan als een herhaling van zetten.

Na deze film verdween de ontstane hype rondom de regisseur, maar hij hield niet op met films maken. Elk jaar leverde hij er weer een af, maar die films kregen véél minder aandacht dan die daarvoor. Het uitkomen in Nederland van de eerste twee ging dan ook volledig langs me heen destijds. Nu wilde ik toch eens weten wat er van de man geworden was na de hype, en dit leek mij een prima manier om voorlopig even van mijn Koreakoorts te genezen. Zou hij nog steeds zulke goede films maken, of was het afzwakken van de aandacht voor Kim terecht en bakte hij er niets meer van?

In 2006 kwam Kim met Time, de minste film die ik van hem zag sinds The Isle. Een vrouw laat compleet onnodig haar hele gezicht verbouwen door een plastische chirurg, verlaat haar vriend totdat haar gezicht geheeld is en stelt haarzelf dan aan hem voor als een ander. Veel dialoog en dat is niet Ki-duks sterkste kant: hij gedijt vooral bij stilte en muziek. Thematisch fladderde de film ook alle kanten uit, en de gezochte dramatiek werkte niet. Een teleurstelling op alle vlakken – hoewel het er allemaal wel aardig uitziet. Nauwelijks herkenbaar als een Ki-duk Kim.

Het jaar daarna volgde Breath, een wonderlijke film over een getrouwde vrouw die een relatie probeert aan te knopen met een ter dood veroordeelde man die telkens zelfmoord poogt te plegen. Zij verovert niet alleen zijn hart, maar ook dat van de gevangenisdirecteur. In de scènes in de gevangeniscel wordt nauwelijks gesproken, en daar weet Kim wel raad mee. Toch zijn het de scènes waarin de vrouw de bezoekkamer transformeert tot een klein paradijsje het mooist. De seizoenenthematiek van Kim keert hier terug, evenals de moeizame communicatie tussen getrouwde mensen. Subtiele symboliek en roerend drama maken het plaatje compleet: dit is de beste van deze drie films.

Dream is de recentste film en die met het vreemdste uitgangspunt. Een vrouw voert slaapwandelend de dromen van een man uit, terwijl hij ze heeft. Dit leidt tot complicaties met hun beider exen, die een relatie samen hebben. Uit angst voor de gevolgen proberen de twee samen wakker te blijven, maar de uitkomst is onverwacht. Sommige scènes waarin een psychologe met hen praat werken slecht, maar zo nu en dan komt er prachtige, lyrische poëzie voorbij die zich kan meten met zijn beste werk. Een onevenwichtige film, maar de goede delen zijn wonderschoon.

Ki-duk Kim maakte één grote misstap, maar herstelde zich daarna weer snel. Zijn hoogtijjaren zijn dan misschien 2003-2005, hij kan nog steeds juweeltjes maken en ik zal blijven uitkijken naar zijn films. Voorlopig is dit echter wel eventjes het einde van deze reeks artikelen. Ik heb nog een dvd-box van filmhuisfilmer Chang-dong Lee liggen, maar daar kom niet voor volgende week doorheen. Daarnaast doe ik misschien nog een keertje wat met de twee suggesties van Arjen van afgelopen zaterdag, maar op dit moment richt ik mijn aandacht even ergens anders op. De Koreakoorts zal mij dus nog wel eens bevangen, maar voorlopig nog een tijdje niet. Het was een genoegen, en ik hoop niet alleen voor mij.

Eerdere stukken over mijn Koreakoorts:

21 mei: Inleiding

28 mei: De wraaktrilogie van Chan-wook Park

4 juni: De Koreaanse politiethriller: Memories of Murder en Public Enemy

11 juni: Ji-woon Kim

19 juni: De internationale doorbraak: Shiri en JSA: Joint Security Area

12 juli: Koreaanse komedie

Een beetje verlaat, maar ik ga nu echt weer verder met mijn Koreakoorts serie. Één van de populairste aspecten van de Zuid-Koreaanse cinema heb ik tot nu toe onbesproken gelaten, en daar komt nu verandering in. In 1999 droeg Attack the Gas Station! bij aan de internationale erkenning van Zuid-Korea als filmland, en in 2001 was My Sassy Girl een enorm succes die in Zuid-Korea tientallen imitators kreeg (die overigens bijna geen van allen verder dan de landsgrenzen kwamen). Uit mijn aanvankelijke onderzoek bleek Save the Green Planet! ook een erg bekende komedie, dus koos ik deze drie films als vertegenwoordigers van de Koreaanse komedie (ook logisch gezien mijn intentie om de – internationaal – populaire Koreaanse cinema een beetje in kaart te brengen). Helaas was dit geen onverdeeld succes.

Ik begon met de succesvolste van de drie, My Sassy Girl, is een film die me soms zeer vermaakte maar ook erg frustreerde. De romantische komedie duurt met zijn 137 minuten veels te lang voor zijn genre, en vooral de laatste 30-45 daarvan zijn dankzij de hevige dosis cliché melodrama best vervelend. Tegelijk is het aan het begin moeilijk voor te stellen dat de vriendelijke Kyun-woo zou vallen voor het gemene, agressieve meisje (ze heeft geen naam) die hem voortdurend bedreigd als hij niet doet wat ze wil. Toegegeven, de absurditeit van een klein Koreaans meisje die de hele tijd stoer “wil je dood” zegt is wel grappig. Zo zitten er meer leuke dingen in, en wordt het meisje na een tijdje toch een beetje charmant. Maar dat is niet genoeg om van My Sassy Girl een echt goede of vermakelijke film te maken, daarvoor is de film te vaak serieus en had het typische Koreaanse melodrama wel wat meer gedoseerd gekund. Een eerste teleurstelling dus.

Save the Green Planet! is ook maar ten dele geslaagd. Na een geïnspireerd begin waarin een gek een zakenman ontvoert omdat hij ervan overtuigd is dat de man een buitenaards wezen is. Maar na het eerste komische kwartier lijkt de film eerder een horror/thriller waarin de zakenman gemarteld wordt om informatie over zijn buitenaardse plannen, terwijl de politie de vermiste man zoekt. Aan het einde keert de film weer terug naar zijn komische wortels in een krankzinnige finale. Als geheel is het geen slechte film (ook geen bijzonder goede film), maar als de komedie die ik verwachte stelde hij teleur. Daarnaast had ik het gevoel dat de bizarre martelingen ook komisch bedoelt waren, waar ik me niet echt lekker bij voelde.

Attack the Gas Station! was gelukkig wel hilarisch en volledig bevredigend. Vier outcasts beroven uit verveling een pompstation, gijzelen de medewerkers, sluiten onvriendelijke klanten op en knokken met de lokale gangsters. Het is niet alleen de humor die deze film zo leuk maakt, maar ook de anarchistische ‘alles-kan’ sfeer. De vier jongeren breken op allerlei manieren de Koreaanse maatschappij af. Het lijkt zo’n simpele film, maar is in wezen een intelligente, luchtig stukje maatschappijkritiek. Geniaal, hilarisch en steeds waanzinniger maakt Attack the Gas Station! de andere twee films ruimschoots goed en bewijst mij dat er toch echt wel goede Koreaanse komedies zijn. Misschien heb ik gewoon de verkeerde kijkkeuzes gemaakt de eerste twee keer.

Andere stukken over mijn Koreakoorts:

21 mei: Inleiding

28 mei: De wraaktrilogie van Chan-wook Park

4 juni: De Koreaanse politiethriller: Memories of Murder en Public Enemy

11 juni: Ji-woon Kim

19 juni: De internationale doorbraak: Shiri en JSA: Joint Security Area

16 juli: Kim Ki-Duk en zijn laatste films

Het is tijd om terug te gaan naar het begin. Niet van de Koreaanse cinema in het algemeen, laten we niet overdrijven, maar van de internationale doorbraak van de Zuid-Koreaanse film. Die vond plaats in de twee jaren rond de millenniumwisseling, en met name twee films waren hiervoor verantwoordelijk: Shiri (1999) en Joint Security Area (2000). Kang-ho Song, de grootste Koreaanse filmster (in vijf stukken Koreakoorts heb ik nog niet om hem heen gekund) heeft niet toevallig een hoofdrol in allebei de films. Opvallend is verder dat beiden de tweedeling van het land sinds 1953 (klik hier als je van niks weet) behandelen. Alsof de Koreaanse filmmakers openlijk voor de hele wereld eerst met het verleden wilden afrekenen voordat ze verder konden met films maken.

Alhoewel, dat geldt niet voor de regisseur van Shiri, Je-gyn Kana, wiens enige film daarna de oorlogsfilm The Brotherhood of War, dat zich letterlijk tijdens de Koreaanse oorlog afspeelt. Shiri daarentegen vindt plaats rond de eeuwwisseling, tijdens een periode van verzoening tussen de twee staten. Een speciale eenheid van het Noord-Koreaanse leger onder leiding van een stoere Min-sik Choi (Oldboy) wil de leiders van beide landen uit de weg ruimen om een revolutie te starten, met de vereniging van het Koreaanse schiereiland als einddoel. Hun beste wapen is moordenares Hee, die al jaren ondergedoken zit in Seoul (de hoofdstad van Zuid-Korea). Twee geheimagenten, waaronder superster Kang-ho Song (The Host, The Good, The Bad, The Weird, Sympathy for Mr. Vengeance), zijn belast met haar opsporing. Zij verdedigen Korea’s recht op zelfbeschikking en een – langzame – vreedzame verzoening.

Shiri is door de onderliggende spanningen tussen Noord en Zuid een zeer interessante actiethriller, maar de oppervlakte is niet van hetzelfde niveau. De subtekst van de film is soms fascinerend, maar gaat gebukt onder een vrij melodramatische tekst die te wensen overlaat. Het verhaal en de karakterontwikkeling zijn soms spannend, maar over het algemeen te voorspelbaar. De actiescènes zijn vermakelijk, maar niet bijzonder qua vorm of heel enerverend. De acteurs (inclusief de beeldschone Yunjin Kim, bekend van de Amerikaanse serie Lost) maken het een en ander goed. Ik vermoed dat met een origineler verhaal en betere actiescènes had Shiri een moderne actieklassieker kunnen worden.

JSA: Joint Security Area is veruit de superieure film. Aanstormend talent Chan-wook Park maakt met zijn eerste lange speelfilm meteen een van zijn beste. Visueel zou hij zich nog meer ontwikkelen, maar de koude afstandelijkheid van beide Sympathy for… films ontbreekt hier nog. Een Koreaanse Zwitserse komt als onderdeel van de internationale vredesmacht op de grens tussen Noord en Zuid-Korea een schietincident in het grensgebied onderzoeken. De spanning die sinds 1953 deze regio, de zogenaamde Joint Security Area van de titel, in zijn greep houdt is goed te zien in de soldaten die elkaar aanstaren met de grens tussen hen in. Het onderzoek schiet dan ook niet echt op, doordat Noord en Zuid de schuld bij de ander leggen.

Al snel krijgen wij als kijker in lange flashbacks te zien wat er werkelijk aan de hand was. De nachtelijke grenswachten bij een brug tussen Noord en Zuid sloten voorzichtig vriendschap en brachten de nachten sindsdien samen door. Deze ideale verstandsverhouding mag natuurlijk niet lang duren. Chan-wook Park valt op een intelligente en beroerende manier de verdeling van wat in essentie één volk is aan. De spanning wordt slim opgebouwd, ook in de scènes die slechts om de simpele doch diepe vriendschap van de grenswachten draaien: juist dan voel je dat dit alleen maar dramatisch kan aflopen. Parks eerste film is een knap debuut dat spanning, ontroering en humor combineert met diepere betekenis en symboliek die makkelijk te ontcijferen is. Er zit een warmte in die in Parks latere films niet zal terugkeren, en ironisch genoeg geeft Park hier meer blijk van sympathie voor zijn personages dan later in zijn carrière.

Net als Shiri zit deze film vol met latere sterren. Kang-ho Song is weer van de partij in een excellente rol als de Noord-Koreaanse veteraan die de grens bewaakt en vrienden wordt met de Zuidelijke sergeant, gespeeld door Byung-hun Lee (die coole gast in A Bittersweet Life en The Bad in The Good, the Bad, the Weird). Zijn partner wordt gespeeld door de groene doofstomme in Sympathy for Mr. Vengeance (Parks volgende film), Ha-Kyun Sin, die ook in Save the Green Planet! (zie volgende week) en No Mercy for the Rude een hoofdrol heeft. Zelfs op het gebied van starpower is dit dus de betere film. Stilistisch is JSA minder indrukwekkend dan de andere films van Park, maar toch laat hij af en toe al een glimp zien van zijn talent op dit gebied. Shiri mag dan de eerste internationaal succesvolle Zuid-Koreaanse film zijn geweest, een jaar later begon men wereldwijd het land pas echt als bron van cinema serieus te nemen dankzij JSA.

Andere stukken over mijn Koreakoorts:

21 mei: Inleiding

28 mei: De wraaktrilogie van Chan-wook Park

4 juni: De Koreaanse politiethriller: Memories of Murder en Public Enemy

11 juni: Ji-woon Kim

12 juli: a href=”http://www.salonindien.nl/recensie/koreakoorts-6/”>Koreaanse komedie

16 juli: Kim Ki-Duk en zijn laatste films

In de vierde week van mijn koorts bekijk ik (een deel van) het oeuvre van Ji-woon Kim. Internationaal is hij niet zo bekend als landgenoten Ki-duk Kim of Chan-wook Park, maar dat ligt niet aan de kwaliteit van zijn films. Stilistisch doet hij niet onder voor hen, sterker nog, zijn naamgenoot laat hij op dit gebied in het stof bijten. Wel heb ik het idee dat hij zich steeds meer met die stijl bezighoudt; die wordt elke film uitbundiger, terwijl ik het gevoel heb dat het inhoudelijk steeds minder ingewikkeld wordt. Zijn laatste drie films zijn esthetisch meesterlijk, maar de diepgang en karakterontwikkeling neemt telkens af. Toch blijven Kims films telkens van hoge kwaliteit, dankzij een telkens veranderende maar elke keer weer geweldige stijl, welk genre hij ook uitkiest.

Bij A Tale of Two Sisters is er nog geen sprake van die aftakeling. Deze ijzingwekkende psychologische horrorfilm zit uitstekend in elkaar, zo gecompliceerd zelfs dat een tweede kijkbeurt nodig zou zijn om hem volledig te begrijpen. De film begint met twee jonge zusjes (gôh…) die samen gaan wonen met hun vader en stiefmoeder. Deze realiteit levert met de gevoeligheid van de zusters (krakende deuren zijn angstaanjagend!) en enkele nachtmerries al flink wat horror op. Die overigens telkens subtiel en tergend rustig wordt opgebouwd, zodat je tegen de tijd dat de climax van zo’n scène bij wijze van spreke al minutenlang op de bank staat te springen en “nee” schreeuwt. En dat terwijl er eigenlijk niets gebeurd. Dat kleine, normale dingen zo effectief eng zijn, is te danken aan Kims ijzersterke regie en prachtige visuele stijl die soms doet denken aan een mix van Argento en J-horror. Dan, na 2/3 van de film, volgt er een plottwist die niet alleen alles op zijn kop zet, maar ook echt een nieuwe dimensie aan het verhaal geeft. Magistraal. Van de Hollywoodremake wil ik niets weten.

A Bittersweet Life is visueel al even mooi om naar te kijken, hoewel Kim hier een heel andere stijl hanteert. Een gangster beheert een wonderschoon hotel en is hondsloyaal aan zijn baas. Hij is een goede gangster die zijn werk uitmuntend uitvoert, maar één bepaalde opdracht van de baas gaat hem te ver. Zowel zijn goede werk als het werk dat hij niet wil doen leveren hem vanaf dat moment enorme problemen op. Als een noir held doet hij zijn best, maar gaat alles mis. Het levert wel een aantal zeer spectaculaire knok- en schietscènes op, waar Kim ook gevoel voor blijkt te hebben. De conclusie is echter wat magertjes en ondanks de noir tonen en het mooie uiterlijk vond ik de film inhoudelijk niet echt bijzonder. Dat deed Melville beter. Desondanks is A Bittersweet Life zeer genietbaar, dankzij dat uiterlijk, de actiescènes en het coole hoofdpersonage. De Bollywoodremake laat ik aan me voorbijgaan.

The Good, The Bad, The Weird is Kims recentste film, en draaide onlangs nog op IMAGINE, het voormalige Amsterdam Fantastic Film Festival. In deze waanzinnige ode aan Sergio Leone’s The Good, The Bad & The Ugly gaan drie mannen, verschillende bendes, het Japanse leger en Koreaanse vrijheidsstrijders In het in de jaren ’30 door Japan bezette Mantsjoerije op zoek naar een in de woestijn begraven schat. Filmster Kang-ho Song (The Host, Memories Of Murder, Sympathy for Mr. Vengeance) steelt de show als de sympathieke mafkees Yoon Tae-goo/The Weird. Het verhaal is met alle facties en de soms chaotische opbouw niet altijd makkelijk te volgen, maar dat maakt niet zoveel uit. De fantastische stijl en humor maken alles goed, en de dubbele actieclimax is een waar genot voor oog en oor. Het mag misschien Kims meest inhoudloze film tot nu toe, het is een heerlijke bizarre achtbaanrit die nooit verveelt, ondanks dat hij wat te lang duurt.

Andere posts over mijn Koreakoorts:
21 mei: Inleiding

28 mei: De wraaktrilogie van Chan-wook Park

4 juni: De Koreaanse politiethriller: Memories of Murder en Public Enemy

19 juni: De internationale doorbraak: Shiri en JSA: Joint Security Area

12 juli: a href=”http://www.salonindien.nl/recensie/koreakoorts-6/”>Koreaanse komedie

16 juli: Kim Ki-Duk en zijn laatste films

Het afgelopen decennium is de politiethriller een zeer populair subgenre geworden in Zuid-Korea, en de populairste films daarbinnen vonden ook hun weg naar het westen. Twee goede voorbeelden hiervan zijn Public Enemy uit 2002 en Memories Of Murder (van Joon-ho Bong, die ook The Host maakte en wiens Mother dit jaar in Cannes draaide). Hoewel de ene zich in het heden afspeelt en de ander in de jaren ’80 belichten beiden – voor mij in ieder geval – vreemde gewoontes en de incompetentie van de Koreaanse politie, terwijl die in beide films op een seriemoordenaar jaagt. Het later dit jaar nog in de Nederlandse bios verschijnende The Chaser past trouwens ook wel in dit straatje.

In Public Enemy volgen we Chul-jung Kang, een harde agent die per ongeluk een seriemoordenaar op het spoor komt. Hij kan er echter niemand van overtuigen dat de kille zakenman die hij van de moorden beschuldigt, schuldig is. Dit omdat de agent niet wil vertellen over de avond dat hij de moordenaar zag: op het desbetreffende moment zat hij in een woonwijk naast een lantaarnpaal te poepen. Zijn stilzwijgen staat symbool voor de gebrekkige communicatie binnen de Koreaanse politie, en is niet helemaal logisch in het licht van zijn obsessie met de moordenaar. Wel levert het een spannende thriller op vol bizarre humor (het poepincident is slechts een voorbode voor wat er later gaat komen).

De wilde agent die alle regels aan zijn laars lapt en voordat hij zijn obsessie vindt eigenlijk enorm corrupt is en drugs dealt, vormt een mooi contrast met de koele, berekende moordenaar die op zijn geheime moorden na het toonbeeld van de serieuze, toegewijde en nette zakenman is. Beiden zijn niet echt traditioneel sympathiek, en dat levert een boeiend schouwspel op. Dat de agent ondanks zijn corruptie zo ongeveer de enige competente politieman is, is een kritiek op het Koreaanse politieapparaat. Dat zij, onder druk van de burgemeester meer bezig zijn met de man die uit protest verf over de burgemeester gooide dan met moordenaars, spreekt boekdelen.

Memories Of Murder bevat ook veel onmachtige politiemannen, maar in deze film leren ze tenminste van hun fouten en van elkaar. Sommigen tenminste. Gebaseerd op ware gebeurtenissen probeert plattelandspolitie in samenwerking met ervarener stadsdetectives van 1986 tot 1991 een seriemoordenaar te vinden, die vrouwen verkracht en vermoordt. De altijd goede Kang-ho Song (Sympathy for Mr. Vengeance, The Host) speelt de incompetente detective van het platteland die uiteindelijk dichtbij komt, maar de moordenaar nooit vindt.

In dat en meerdere opzichten (o.a. het waargebeurde aspect) heeft Memories of Murder veel weg van David Finchers Zodiac. Beide films zijn ook nog eens steengoed. Een vreemde, kennelijk Koreaanse politiemethode die in zowel Memories als Sympathy for Lady Vengeance voorkomt, is een verdachte de moord te laten naspelen op de plaats delict, met een pop, in aanwezigheid van media. Het nut van dit ‘bewijs’ (in beide gevallen worden de telkens onschuldige verdachten flink geïnstrueerd door een rechercheur) ontgaat me vooralsnog, maar het levert wel goede scènes op. Net als Public Enemy heeft Memories een bijzondere, geheel eigen soort humor die de zware materie wat verlicht. De prijs voor de beste cinematografie gaat echter naar het prachtige camerawerk van Memories, die ook net wat meer diepgang en stijl heeft en daardoor in mijn ogen toch de betere film is. Maar beiden zijn spannende thrillers over eenzelfde onderwerp, waarin de politie flinke kritiek te verduren krijgt.

Andere posts over mijn Koreakoorts:

21 mei: Inleiding

28 mei: De wraaktrilogie van Chan-wook Park

11 juni: Ji-woon Kim

19 juni: De internationale doorbraak: Shiri en JSA: Joint Security Area

12 juli: a href=”http://www.salonindien.nl/recensie/koreakoorts-6/”>Koreaanse komedie

16 juli: Kim Ki-Duk en zijn laatste films

Na het grote succes van JSA: Joint Security Area (een film die ik op 18 juni nog bespreek) kreeg regisseur/schrijver Chan-wook Park alle vrijheid om welke film dan ook te maken. Eerst zocht Park naar een bestaand script dat wraak serieus behandelde, maar vond niks. Dus maakte hij in twintig uur non-stop het script af waar hij voor JSA aan begonnen was. Dat werd Sympathy for Mr. Vengeance, de eerste van drie films over wraak die Park in vier jaar schoot. Ik had de films allemaal al eens gezien, maar onlangs zag ik ze nog eens en dat was de aanleiding voor dit stuk. Hieronder volgen mijn bevindingen. Waarschuwing: bevat spoilers!

Sympathy for Mr. Vengeance
De eerste keer dat ik deze film zag viel hij me enorm tegen, maar bij mijn recente herkijk beviel de film wel. Ik begreep ook een stuk beter waar de film over ging en wat Park wilde zeggen. In dit eerste deel van zijn drieluik over wraak stelt Park dat wraak alleen maar tot meer wraak leidt, en dat uiteindelijk iedereen hierdoor een zinloze, gewelddadige dood sterft. Aan het eind is dan ook geen van de hoofdpersonages of belangrijke bijfiguren nog in leven. Geen nieuwe boodschap, maar de elegante, intelligente manier waarop Park hem brengt geeft de film toch iets bijzonders. Vooral in het eerste gedeelte toont Park een aantal visuele hoogstandjes, iets waar hij zich in latere films steeds meer mee zou uitleven, en de geweldsuitbarsting aan het einde is een stilistisch hoogstandje. Maar wat de film werkelijk bewonderenswaardig maakt, is hoe Park sympathie weet te creëren voor alle partijen. Daar maakt hij zijn boodschap duidelijk mee. Enige nadeel is wel dat de film hierdoor wat afstandelijk is, maar ergens past dat ook wel. Du-na Bae is overigens één van de schattigste actrices die ik ken, iets dat nog veel meer te zien is in het Japanse Linda Linda Linda.

Oldboy
Ik kan me nog goed herinneren dat toen ik deze in de bios zag, een groot deel van het publiek tijdens de film wegliep. Mensen die tijdens de tandentrekscène besloten dat ze het niet meer trokken, en vooral mensen die vluchtten op het moment dat het leek of er nog zo’n scène kwam. Ik weet ook nog dat ik haast verdoofd uit de zaal kwam na afloop, volledig weggeblazen. Een tweede keer op DVD maakte de film logischerwijs niet zo’n indruk meer, en vallen enkele gaten in de logica op. Toch is het nog steeds een ijzersterke film waarin Park een andere statement over wraak maakt: namelijk dat het niets te bieden heeft. Zolang je je nog niet gewroken hebt, obsedeert de wraak en moet alles daarvoor wijken. Maar zodra je dan eindelijk wraak genomen hebt, blijft er niets meer over. De pijn die je wilde wreken is niet verdwenen door de wraak, en misschien wel vergezelt door nog veel ergere gevoelens. Park verwerkt deze thematiek op ingenieuze wijze in een mysterie vol bloed en actie, waarvan het hoogtepunt wel de in één take opgenomen vechtscène met de hamer in de gang is. Ook op herhaling blijft Oldboy een bijzondere ervaring en op een neuslengte toch de beste van de drie.

Sympathy for Lady Vengeance
Helaas geldt dat niet voor de derde en laatste film uit het drieluik van Park. Nu vond ik de film de eerste keer al matig, weinig meer dan een reeks mooie plaatjes, maar nu ik meer probeerde te ontdekken wat Park probeerde te zeggen vond ik nog minder om van te genieten. Het verhaal wordt op een zeer warrige, onlogische manier verteld zonder dat dit enige schijnbare functie heeft, en na de twee vorige films is Parks boodschap nogal vreemd. Voor zover hij iets probeert te zeggen, lijkt het iets positiefs over wraak te zijn. En dat is toch wat bizar, na zijn eerdere deconstructies van het concept. Park maakt zijn ideeën in vergelijking met de andere twee films niet echt duidelijk, wat de al onhandig vertelde film niet ten goede komt. Op de prachtige beelden (het is wel de meest esthetische van de drie) na valt er daardoor weinig te beleven, wat van deze film toch veruit de minste van het drieluik maakt.

Andere posts over mijn Koreakoorts:

21 mei: Inleiding

4 juni: De Koreaanse politiethriller: Memories of Murder en Public Enemy

11 juni: Ji-woon Kim

19 juni: De internationale doorbraak: Shiri en JSA: Joint Security Area

12 juli: a href=”http://www.salonindien.nl/recensie/koreakoorts-6/”>Koreaanse komedie

16 juli: Kim Ki-Duk en zijn laatste films

De “Koreaanse golf” of “Koreakoorts” zijn termen die verwijzen naar de plotselinge populariteit van Zuid-Koreaanse cultuur in de 21ste eeuw. De golf verspreide zich eerst in Azië, en daarna volgden het Midden-Oosten, de Amerikaanse continenten en Oost Europa. Het begon allemaal met de export van Zuid-Koreaanse televisiedrama’s in het oosten van Azië, en daarna groeide in het buitenland ook de populariteit van muziek, eten, de taal en natuurlijk films. Daar ga ik het de komende weken over hebben in een reeks artikelen: de contemporaine Zuid-Koreaanse cinema. Daarbij beperk ik me in eerste instantie de komende tijd in verband met tijd en ruimte wel tot de populairdere films van het land.

Het internationale offensief begon in 1999 (dat we voor het gemak voor deze reeks artikelen maar even bij dit decennium rekenen) met de succesvolle actiefilm Shiri (Swiri), de doorbraak van Koreaanse sterren Yunjin Kim (Sun in de Amerikaanse serie Lost), Kang-ho Song (The Host, The Good, The Bad, The Weird, Sympathy for Mr. Vengeance) en Min-sik Choi (Oldboy, Tae Guk Gi: The Brotherhood of War). Deze film in de stijl van Hong Kongse actiefilms ga ik nog bespreken in combinatie met een andere film die een jaar later de internationale cultgemeenschap bereikte, JSA: Joint Security Area. Verder kijk ik naar het ook in 1999 gemaakte Attack of the Gas Station, in combinatie met twee andere populaire komedies, Save The Green Planet en My Sassy Girl. Ook zal ik aandacht besteden aan de Koreaanse politiethriller, een zeer populair genre. De recente films van Ji-woon Kim zullen ook aan bod komen. In 2004 brak de Koreaanse film ook in West-Europa en in Nederland door. Dat jaar verscheen Spring, Summer, Fall, Winter… and Spring van Ki-duk Kim, die in het jaar daarna met nog twee filmhuishits kwam aanzetten, Samaria (Samaritan Girl) en Bin-jip (3-Iron). Voor een herkijk hiervan heb ik niet echt tijd, in plaats daarvan ga ik proberen wat van zijn recentste werk te zien. En dan bedoel ik niet het na zijn driedelige home-run wat tegenvallende The Bow, maar zijn nog latere films.

Kim was niet de enige die in 2004 internationaal succes vierde. Chan-wook Parks Oldboy won dat jaar op Cannes de juryprijs en verbaasde wereldwijd bioscoopgangers. Zoals de meesten van jullie wel weten maakt deze film deel uit van Parks drieluik over wraak (ook een populair thema in moderne Zuid-Koreaanse cinema). Deze drie titels heb ik wél recentelijk herkeken, en mijn bevindingen zal ik volgende week bespreken. Tenslotte nog even aandacht voor twee titels waar ik waarschijnlijk niet meer aan toekom, maar die ik wel gezien heb de afgelopen jaren en kan aanraden: The Host is een uitstekende monsterfilm met enkele gebreken, No Mercy For The Rude is een zeer originele film over een verlegen huurmoordenaar zonder tong die eigenlijk dichter wil worden en zijn partner die liever een balletschool zou openen.

De komende weken kan je het volgende verwachten van mij:

28 mei: De wraaktrilogie van Chan-wook Park

4 juni: De Koreaanse politiethriller: Memories of Murder en Public Enemy

11 juni: Ji-woon Kim

19 juni: De internationale doorbraak: Shiri en JSA: Joint Security Area

12 juli: a href=”http://www.salonindien.nl/recensie/koreakoorts-6/”>Koreaanse komedie

16 juli: Kim Ki-Duk en zijn laatste films

Niet de meest logische volgorde, dat geef ik toe, maar wel een logisch gevolg van mijn kijkgedrag en hoe ik op het idee kwam om het kijken van een paar Koreaanse films om te zetten naar een reeks artikelen. Als je verder nog filmtips hebt, of er op staat dat ik bepaalde films die ik hierboven niet genoemd heb nog behandel, dan kun je dat natuurlijk hieronder kwijt.