Al een aantal jaar houdt Filmorama.nl een jaarlijkse oscarvoorspellingspoll onder verschillende filmblogs, en Salon Indien doet dit jaar mee. Onder de verschillende redactieleden werd gevraagd om hun voorspellingen online te pleuren, en hieronder volgt de gezamenlijke lijst die opgestuurd voor mededing in de ludiek genaamde Oscar Orakel Olympiade. De lijst is te vinden op http://www.filmorama.nl/oscarorakelolympiade maar hieronder volgt onze lijst ook met korte verklaringen en uitleg. Tevens werd vanuit Film-O-Rama gevraagd naar onze gok voor de kortste speech. Wij gokken niet te hoog en schatten op 43 seconden en 4 nanoseconden.

Best Picture gaat naar The Hurt Locker
Er was een flinke discussie gaande in over wie er nu zou winnen: The Hurt Locker of Avatar. Er bestond geen twijfel over de grootste competitie binnen deze categorie en dat The Hurt Locker het verdiende leek ons meer dan logisch. Maar de grote vraag was of de Academy ging voor production value of kwaliteit. Met één stem overwinning kozen wij voor The Hurt Locker. Mocht Avatar winnen dan zou het de best verkopende Oscarwinnaar aller tijden zijn, en mocht The Hurt Locker winnen dan zou het de, wat centen betreft, minst succesvolle Best Picture winnaar zijn.

Best Director gaat naar Kathryn Bigelow voor The Hurt Locker
Ook hier ging het kop aan kop, want wederom was het de vraag wie van de twee ex-geliefden zou winnen. Onze redactie hoopt dat Kathryn Bigelow de eerste vrouwelijke regisseur is die wint en gokt dus wederom op The Hurt Locker.

Best Actor gaat naar Jeff Bridges voor Crazy Heart
Unaniem waren we het er over eens dat Jeff Bridges in vorm als alcoholistische countryzanger het wel goed zou doen bij de melodramatisch ingestelde Americana-liefhebbers van de Academy.

Best Actress gaat naar Sandra Bullock voor The Blind Side
Over het acteertalent van Sandra Bullock gaan we het niet hebben. Of… nee, toch wel, want het echt is bedroevend. We vrezen met z’n allen (unaniem) het ergste en gaan er van uit dat de Academy een slechte smaak heeft. Sandra Bullock die een kringgebed leidt tijdens Thanksgiving terwijl American Football aanstaat op de televisie zal bij de patriottistische zieltjes van de stemmers goed vallen.

Best Supporting Actor gaat naar Christoph Waltz voor Inglourious Basterds
Vanuit het niets was hij daar: Christoph Waltz. Hij kwam, zag en stal de show. Zal de Academy vallen voor het succesverhaal van Christoph Waltz en de briljante rol belonen? Wij vermoeden, eensgezind dat we zijn, van wel.

Best Supporting Actress gaat naar Mo’nique voor Precious
Een komediante die een tegendraadse rol speelt. Dat gaat er wel in bij Hollywood. Wij meelopertjes waren er allemaal over eens dat Mo’nique er wel eens met de oscar vandoor zou kunnen gaan. Serieus, onze redactie is net één grote vrolijke hippie-familie. Vele handen op een buik. Welke, dat mag u bepalen.

Best Animated Feature Film gaat naar Up
Up is de gedoodverfde winnaar en wederom was er geen enkele discussie dat Pixar er wederom met het gouden beeldje vandoor zou gaan. De concurrentie is echter wel erg hoog dit jaar en noemenswaardig is dat Up de enige computeranimatie in het rijtje nominaties is. Dat is voor het eerst sinds jaren, zeker als je nagaat dat er maar liefst twee stop-motion animatiefilms genomineerd zijn.

Best Original Screenplay gaat naar Quentin Tarantino voor Inglourious Basterds
Bijna allemaal waren we het erover eens dat Quentin Tarantino dit jaar wel eens zou kunnen winnen. De concurrentie is sterk, maar Tarantino heeft een van de stevigere scripts met een uniek uitgangspunt. Originaliteit wordt hopelijk beloond.

Best Adapted Screenplay gaat naar Jason Reitman en Sheldon Turner voor Up in the Air
Hoewel weinig van ons echt konden genieten van Up in The Air is het typische Oscarbait. Wij verwachten dan ook dat Reitman er met de prijs vandoor gaat.

Best Foreign Language Film gaat naar The White Ribbon
Hier was sprake van een split-vote. De ene helft dacht Un Prophète, de andere helft Das Weisse Band. Het muntje bepaalde. Wij zetten ons geld in op dat Duitse epos van Haneke.

Best Original Score gaat naar Up
En toen brak de ruzie uit. Wederom een split-vote, ditmaal tussen de twee animaties. De ene helft dacht Fantastic Mr. Fox, de anderen gingen voor Up. Strootje trekken bracht de oplossing. Up krijgt onze stem.

Best Original Song gaat naar Crazy Heart
Slechts een dwarsligger gokte op een Disney-song, maar de rest ging voor Crazy Heart. De dwarsligger veranderde zijn vote op het laatste moment om niet al te veel gezichtsverlies te leiden en dat maakt de gok wederom unaniem. Inhoudelijk hebben we er niets over te melden.

Best Documentary Feature gaat naar The Cove
The Cove krijgt de beste buzz en de lemmingen in ons duiken zonder gezond verstand van dezelfde klif. The Cove is namelijk een spannende en indrukwekkende documentaire over een hip onderwerp: walvis en dolfijnen-jacht. FUCK YOU WHAAAALE!

Best Documentary (Short Subject) gaat naar The Last Truck: Closing of a GM Plant
Ah, de categorieën waar niemand echt iets aan heeft. Enkelen brachten een blanco stem uit, terwijl anderen via natte vingerwerk iets wisten te achterhalen. De meesten dachten dat de Amerikanen hun stem dicht bij huis zouden uitbrengen, en zouden kiezen voor het meest actuele onderwerp. Crisis-docu The Last Truck is onze gok.

Best Short Film (Live Action) gaat naar Instead of Abracadabra
Wederom natte vingerwerk. Geen enkele overlappende stem en een potje Rock Paper Scissors bracht uitkomst. Fedor’s stem voor Instead of Abracadabra werd ingevuld op de Orakel-stippellijntjes.

Best Short Film (Animated) gaat naar A Matter of Loaf and Death
Zal Nick Park wederom een Oscar krijgen voor zijn Wallace en Gromit-creatie? Wij gokten van wel. Unaniem. Ook al is het een matige herhaling van zetten.

Best Art Direction gaat naar Avatar
Wat dacht u dan? Precies.

Best Cinematography gaat naar The White Ribbon
Ruzie. De ene helft dacht Harry Potter, de andere helft eurodrama. Een potje strippoker besliste onze vote voor The White Ribbon.

Best Costume Design gaat naar The Young Victoria
Kostuumdrama en de Academy Awards gaat samen als appel en taart.

Best Makeup gaat naar The Young Victoria
Kostuumdrama en Academy Awards gaan samen als Bassie en Adriaan, hoewel Star Trek ook een goede kans heeft.

Best Film Editing gaat naar The Hurt Locker
Twijfel, maar wederom won The Hurt Locker met een kleine meerderheid van stemmen. Geen wonder, want de suspense-opbouw binnen de elkaar opvolgende shots is ongekend sterk.

Best Visual Effects gaat naar Avatar
Ja. Duh. Natuurlijk. Wat dacht u dan?

Best Sound Editing gaat naar Avatar
Sommige dachten Up, de meesten dachten Avatar. De kleren beven ditmaal aan.

Best Sound Mixing gaat naar Transformers: Revenge of the Fallen
Een beetje een splijtzwam voor de redactie en het kan de val van Salon Indien zijn, met daarbij een glorieloze ondergang binnen de Oscar Orakel Olympiade, maar wij gingen toch voor Transformers 2. Avatar is de gedoodverfde winnaar, en Transformers is zonder meer een kutfilm, maar niet voor niks kon Bram een recensie volpleuren met geluidseffecten.

De uitslag zal volgen op de officiële Oscar Orakel Olympiade website. Dan rest ons te zeggen: mogen wij winnen.

Nog vijf dagen resten er tot het jaarlijke fenomeen, waar de felbegeerde Oscars worden uitgereikt. Ook wel bekend als de voorspelbaarste, uitgekauwdste en reclamegeilste gebeurtenis op filmgebied. Flauwe grappen en vervelende optredens knopen de avond aan een, een avond die nergens echt spannend wordt en nergens echt leuk. Waarom kijken we dan toch? Simpel, wij zijn filmliefhebbers, en dit is als onze verjaardag (met vaak erg teleurstellende cadeautjes).

In Nederland wordt het níet uitgezonden, althans wij moeten er voor betalen. Film1 zendt de Oscars uit, en degenen die daar niet over beschikken dienen hun geluk elders te beproeven. Voor deze ongelukkigen hebben wij het internet, waar er altijd wel weer een manier gevonden kan worden om naar het evenement te kijken.

De nominaties van dit jaar onder de loep genomen te hebben, moet ik zeggen dat de keuze wel erg schamel is. Ik zal hieronder ingaan op een aantal categorieën en de nominaties.

Best Motion Picture of the Year:

• Curious Case of Benjamin Button, The (2008)
• Frost/Nixon (2008)
• Milk (2008/I)
• Reader, The (2008)
• Slumdog Millionaire (2008)

De ‘Best Motion Picture of the Year’ zal een film worden die ergens tussen matig en goed hangt; een echt juweeltje ontbreekt. Volgens velen is Slumdog Millionaire de gedoodverfde favoriet, gezien de filmprijzen die de film reeds won en de populariteit die er om is ontstaan. Benjamin Button, de meest overwaardeerde film van het jaar, sluit mijns inziens beter aan bij de conventionele keuzes van de Academy, waar eclectische underdogs als Slumdog Millionaire niet de doorsnee winnaars zijn. Het dertien in een dozijn drama The Reader zou bijvoorbeeld veel beter in het straatje Oscarwinnaars passen.

Van Sant’s Milk, wat mij betreft een van de betere films van het afgelopen jaar, zie ik hem niet gauw mee naar huis nemen. Het is misschien de conventioneelste Van Sant qua opzet; het onderwerp is in de geschiedenis niet succesvol gebleken – zie de in 2006 grote favoriet Brokeback Mountain, die het af legde tegen het politiek correcte Crash.

Best Achievement in Directing:

• Curious Case of Benjamin Button, The (2008) – David Fincher
• Frost/Nixon (2008) – Ron Howard
• Milk (2008) – Gus Van Sant
• Reader, The (2008) – Stephen Daldry
• Slumdog Millionaire (2008) – Danny Boyle

Hetzelfde, niet meer dan redelijke rijtje als de nominaties voor Beste Film. Een Fincher en een Van Sant volgens het boekje en Daldry, die zijn minste film tot op heden regisseerde. Mijn hoop gaat uit naar Danny Boyle, die misschien niet zijn sterkste film maakte, maar wel overweg kon met de bizarre mix van stijlen en ondanks de wat bizarre mix van lichtvoetige komedie en drama, tot martelingen aan toe, toch een evenwichtig product wist te produceren.

Best Performance by an Actor in a Leading Role:

• Curious Case of Benjamin Button, The – Brad Pitt
• Frost/Nixon (2008) – Frank Langella
• Milk (2008) – Sean Penn
• Visitor, The (2007) – Richard Jenkins
• Wrestler, The (2008) – Mickey Rourke

Geen acteerprestatie heeft mij uit deze vijf titels zo aangegrepen als die van Mickey Rourke in The Wrestler, waarschijnlijk voor een groot deel te danken aan de regie van Aronofsky, die hiermee opnieuw zijn veelzijdigheid bevestigde.
Mijn andere favoriet is Sean Penn in de rol van Harvey Milk. Dat de beste man acteren kon mocht al duidelijk zijn, maar de rol van de homoseksuele politicus lijkt hem, gek genoeg, op het lijf geschreven. Wanneer een acteur met een dergelijke bekendheid voor anderhalf uur puur het personage is, mag dat wat mij betreft beloont worden met een beeldje. Brad Pitt was in Benjamin Button ondanks de laag make-up en special effects nog altijd dezelfde Pitt. Oók een prestatie.

Best Performance by an Actress in a Leading Role:

• Changeling (2008) – Angelina Jolie
• Doubt (2008) – Meryl Streep
• Frozen River (2008) – Melissa Leo
• Rachel Getting Married (2008) – Anne Hathaway
• Reader, The (2008) – Kate Winslet

Opvallend in deze categorie is de keuze voor twee arthouse producties: het aardige, maar niet beklijvende Frozen River en de grote verrassing van het IFFR, Rachel Getting Married. Waar Melissa Leo in Frozen River hoogstaand natuurlijk acteerwerk laat zien, maar nergens echt boven het maaiveld uitsteekt, is de rol van Anne Hathaway in Rachel Getting Married veel opvallender. Van hoogst ergerlijk in The Princess Diaries is ze uitgegroeid tot een actrice, die een dergelijk zware rol zeer goed kan dragen.
Ik zie Kate Winslet wel met het beeldje naar huis gaan, haar acteerprestatie in het niet meer dan redelijke The Reader is erg sterk, al had ik haar liever voor het opvallend afwezige Revolutionary Road genomineerd gezien.
Angelina Jolie deed mij in Changeling weinig, ze werd er ondergesneeuwd door haar mannelijke tegenspelers, die jammer genoeg afwezig zijn in de nominaties.

Best Performance by an Actor in a Supporting Role:

• Dark Knight, The (2008) – Heath Ledger
• Doubt (2008) – Philip Seymour Hoffman
• Milk (2008) – Josh Brolin
• Revolutionary Road (2008) – Michael Shannon
• Tropic Thunder (2008) – Robert Downey Jr.

Heath Ledger verdient wat mij betreft de Oscar postuum, en wel puur om zijn angstaanjagende acteerprestatie in The Dark Knight, een titel die ik (gelukkig) niet zoveel terug zie als verwacht. Mijn andere favoriet is Michael Shannon, die de hoofdrolspelers van het doek speelde in Revolutionary Road.

Best Performance by an Actress in a Supporting Role:

• Curious Case of Benjamin Button, The – Taraji P. Henson
• Doubt (2008) – Amy Adams
• Doubt (2008) – Viola Davis
• Vicky Cristina Barcelona (2008) – Penélope Cruz
• Wrestler, The (2008) – Marisa Tomei

Gezien ik Doubt nog niet heb mogen aanschouwen, kan ik niet anders oordelen dan dat de selectie matig is. Het zijn allen solide acteerprestaties, maar geen van allen blies mij van mijn stoel. Penélope Cruz deed dat in Vicky Cristina Barcelona nog het meest, en maakte mij in ieder geval het hardst aan het lachen in deze kleine, maar aangename film van Woody Allen.

Best Writing, Screenplay Written Directly for the Screen:

• Frozen River (2008) – Courtney Hunt
• Happy-Go-Lucky (2008) – Mike Leigh
• In Bruges (2008) – Martin McDonagh
• Milk (2008) – Dustin Lance Black
• WALL•E (2008) – Andrew Stanton (screenplay/story); Jim Reardon (screenplay); Pete Docter (story)

Er is een film die mij dit jaar qua schrijfwerk en dialoog écht verraste, en dat was In Bruges. Een komedie, die nergens echt beklijvend is, maar als geheel wel degelijk werkt. Zeer komisch, pretentieloos en vol solide dialogen, die wel degelijk meer zijn dan een ‘Tarantino-rip off’.

Best Writing, Screenplay Based on Material Previously Produced or Published:

• Curious Case of Benjamin Button, The (2008) – Eric Roth (screenplay/story); Robin Swicord (story)
• Doubt (2008) – John Patrick Shanley
• Frost/Nixon (2008) – Peter Morgan
• Reader, The (2008) – David Hare
• Slumdog Millionaire (2008) – Simon Beaufoy

Het slechtst geschreven is, zonder twijfel, The Curious Case of Benjamin Button. Eric Roth doet nog eens, wat hij in Forrest Gump eerder deed. Met een aaneenschakeling van cliché’s en melodrama toch een creatieve adaptatie eruit proberen te persen. Het grote verschil ligt in het feit dat dit in Forrest Gump wél lukte.
Slumdog Millionaire is mijn favoriet voor de prijs, gezien het knappe scenario, dat werkelijk alle kanten op gaat, maar daar toch mee om weet te gaan.

Klik hier voor de gehele lijst genomineerden.

Het is een evenement dat niet te serieus genomen dient te worden, maar wel degelijk een nachtelijk pleziertje, dat leuk is om eens in zijn geheel te zien. Amerikaanser kan het niet en vaak mondt het ook nog eens uit in een aaneenschakelijk van teleurstellingen. Met dertien nominaties voor het op Salon Indien met de grond gelijk gemaakte Benjamin Button zal dit jaar waarschijnlijk geen uitzondering zijn.

Nog een dag en het filmjaar 2008 is, met een aantal mooie titels op zijn naam, aan zijn einde gekomen. De hoogtepunten van dit jaar volgen volgende week, eerst zal ik een aantal films onder de loep nemen die in 2009 in de Nederlandse bioscopen verschijnen en er een korte impressie van geven. Achtereenvolgens drie om verscheidene redenen interessante must-sees en een enkele afrader, die ik niet onbesproken wil laten.

Milk (Gus van Sant)
Gus Van Sant (My Own Private Idaho, Good Will Hunting, Elephant), een van de beste hedendaagse filmers kiest na een viertal films waar de nadruk lag op het artistieke en visuele, weer voor een rechttoe rechtaan verhaal. Harvey Milk is het onderwerp van de film, die hem op de voet volgt van zijn carrièrestar tot aan zijn dood. Deze tabboe doorbrekende, homoseksuele politicus wordt op geweldige wijze vertolkt door Sean Penn. Dankzij de sterke regie van Van Sant, die zelfs hier ook visueel interessant weet te blijven, direct een van de favorieten voor filmjaar 2009.

Milk verschijnt 22 januari in de Nederlandse bioscopen.

Slumdog Millionaire (Danny Boyle)
Dé favoriet van 2008 volgens veel Amerikaanse critici. Danny Boyle (Trainspotting, 28 Days Later…, Sunshine) kiest opnieuw voor een verrassend genre. Romantiek in Bollywood sferen, met een amusementsprogramma (Who Wants to be A Millionaire?) als rode draad. Lovend als vele critici was ik er niet over, maar het is absoluut een film om niet te missen. Een visueel sterke film, met een heel degelijk plot. De film gaat van moslimhaat, naar kindermishandeling, naar gangsterdrama, om vervolgens te eindigen als romantische feelgood. Of de film zich uiteindelijk tussen het beste van volgend jaar mag scharen betwijfel ik, maar voor een avond kwaliteitsontspanning is Slumdog Millionaire erg geschikt.

Slumdog Millionaire verschijnt 12 januari in de Nederlandse bioscopen.

Zack and Miri Make a Porno (Kevin Smith)
Bram Ruiter zette met zijn eigen mening tevens de mijne op papier over deze nieuwe Kevin Smith (Clerks., Jay and Silent Bob Strike Back, Clerks II), al ben ik wellicht iets minder lovend in mijn beoordeling. Zack and Miri is een degelijke romantische komedie, die op z’n Smith’s vol zit met perfect getime’de onderbroekenlol. Een bijzonder origineel uitgangspunt, dat de humor een tikkie te vroeg laat vallen voor de romantische climax, met wat zoetsappigheden tot gevolg.

Customer: Hi, can I have a coffee?… Black?
Delaney: Can’t you see we talking?… White?
Uit: Zack and Miri Make a Porno

Zack and Miri Make a Porno verschijnt 22 januari in de Nederlandse bioscopen.

Surveillance (Jennifer Chambers Lynch)
Juist, ‘de dochter van’ is na het door critici en publiek genadeloos afgekraakte Boxing Helena (1993) opnieuw in de regisseursstoel gekropen. Surveillance speelt opzichtig leentjebuur bij haar vader, maar Chambers Lynch weet de meester van de mindfuck bij lange na niet te evenaren. Ambient soundtracks en absurde personages maken geen topfilm, en Surveillance is, hoewel vermakelijk, een film om in de afvalbak te belanden. Een hoop moord, wat geklooi met de chronologie en een plottwist waarvan je – van te voren – hoopt dat de film niet zo zal eindigen.

Surveillance verschijnt 8 januari in de Nederlandse bioscopen.

Trailers, wat moet je er eigenlijk mee? Ze lijken tegenwoordig bijna allemaal op elkaar, en zijn maar met één doel gemaakt: jou ervan overtuigen dat je een film moet gaan zien. Eerlijk informeren over wat voor een film je te wachten staat zit er vaak niet in. Vaak volgen ze hetzelfde stramien en eindigen ze in zo’n snelle, nietszeggende montage. Toch hebben ze wel iets, die korte impressies van films die nog gaan komen. Wel vreemd blijft het dat trailers van zwartgallige films toch altijd een opmonterende en hartverwarmende impressie geven. Maar wat doet de moderne trailer nou precies om ons terug naar de bioscoop te lokken? In een poging deze vraag te beantwoorden bekijk ik drie willekeurige trailers van enigszins grote films: Star Trek, het hier voor het eind van het jaar nog uitkomende Australia en Aronofsky’s The Wrestler en vertel wat voor een verwachtingen deze trailers bij mij creëren.

Star Trek
Laat ik vooropstellen dat totaal geen fan van de Star Trek series of films ben. Ik heb ooit wel eens een aflevering of twee voorbij zien komen, en er zijn één of twee films in de reeks die ik gezien en enigszins gewaardeerd heb. Maar op een nieuwe film, een oorsprongverhaal zelfs, zit ik niet bepaald te wachten. Na het zien van de trailer is daar eigenlijk weinig aan veranderd. Het begint goed met wat beelden van een zo te zien goed gefilmde autoachtervolging, maar daar is het beste wel mee gezegd. De jonge acteur die kapitein Kirk speelt heeft de uitstraling van een natte theedoek, en Zachary Quinto die boos kijkt, tja, daar heb ik na één seizoen Heroes wel genoeg van gezien.

De belofte van meerdere romances op het ruimteschip trekt mij nou ook niet bepaald aan. Alleen de sporadische shots van schijnbaar spectaculaire actie geven mij nog enige hoop, in combinatie met de naam van regisseur J.J. Abrams, die eerder op dat gebied met Mission: Impossible III puik werk leverde. Verder lijkt me dit qua verhaal en karakters verre van interessant. En zo’n supersnelle montage aan het eind, dat kennen we nou wel. Nee, deze trailer overtuigt mij niet. Oordeel zelf:

Australia
De enige reden dat ik de trailers van deze film überhaupt bespreek, is het opvallende verschil tussen de twee officiële trailers. De eerste begint aardig, doordat het verhaal dat Nicole Kidmans personage kennelijk in de film aan een kind vertelt, wordt gebruikt om de film te introduceren. Toch net even iets anders dan de gebruikelijke voice-over. Dan hoor ik iets wat onmiddellijk mijn aandacht trekt: Ennio Morricones ‘Ecstacy of Gold’ uit The Good, The Bad & The Ugly. De extase duurt helaas maar even, en de rest van de trailer bestaat uit een typische dramatische montage die episch spektakel en strijd belooft, met daarbij behorende moderne filmmuziek. Ben ik nog geïnteresseerd? Enigszins.

Maar dan bekijk de tweede trailer. Die vaagt mijn milde interesse volkomen weg door de nadruk die in de eerste trailer op een groots, ouderwets epos lag te verleggen naar het romantische aspect van de film. Dit is duidelijk op een andere markt gericht dan de vorige trailer. De romance clichés volgen elkaar in rap tempo op en de kitschfactor, al aanwezig in de andere trailer, wordt enorm opgevoerd. Nee dank u. Oordeel zelf:

The Wrestler
Misschien is het niet eerlijk om een trailer van een iets kleinere film die een karakterstudie belooft te vergelijken met de twee bovenstaande films, maar ik doe het toch omdat deze trailer mij wél wist te raken, de eerste keer dat ik ‘m zag. Dat terwijl het net zo’n geijkte trailer is als de anderen. Er wordt geopend met twee citaten van critici. Wacht even, dat is twee keer dezelfde man! Dit begint niet goed, met deze slechte poging tot deceptie. Na een halve minuut lijken we hier te maken hebben met een soort nieuwe Rocky. Dat hoeft niet slecht te zijn, maar heel uitnodigend is het wat mij betreft ook niet. Dan begint het. Simpele gitaartonen, gevolgd door die stem. Ik let minder op het beeld. “If you’ve ever seen a one trick pony than you’ve seen me”. “If you’ve ever seen a one-legged dog than you’ve seen me”. Bruce Springsteen maakt niet alleen weer muziek, hij begeleid ook nog eens Mickey Rourkes personage van passende poëzie! Mijn enthousiasme is definitief aangewakkerd, daar kunnen de terugkerende citaten niets aan af doen. Terwijl het nieuwe nummer van The Boss rustig voortkabbelt, wordt de impressie gewekt dat er heel goed geacteerd wordt in deze film over schijnbaar gebroken zielen. “My only faith’s in the broken bones and bruises I display,” zingt Springsteen, en ik wil de film liefst nu al zien. Oordeel zelf: