Sweet Movie (1974)

6 september 2008 · · Kritiek

Bij screenings werd er massaal weggelopen of kwam men bij voorbaat niet opdagen, de film werd verboden in een aantal landen en is decennialang amper te verkrijgen geweest. Rondom Dusan Makavejev’s Sweet Movie bestaat een controverse van jewelste, geliefd door een selecte aantal mensen, verafschuwd door velen. Het afkraken van een film, door het ontbreken van enig normen en waarden besef, is mijns inziens een zwaktebod, want Sweet Movie is een bijzonder sterk stukje cinéma.

Een urinerende gouden fallus, een naakte touwtjespringende donkere spierbundel met chocoladesmaak, een bezoek aan de kotsende en poepende Otto Muehl commune, en seks; een heleboel seks. Sweet Movie kan wat betreft bizarre seksrituelen door voor de tot in het absurde doorgevoerde evenknie van Pasolini’s Sálo. De film behandeld het kapitalisme versus het communisme, het leven in sektes, racisme, de verhouding tussen man en vrouw en vele andere zaken die speelden in de jaren ’70. Een standpunt van de regisseur zit verstopt onder alle ranzigheden waarmee we gebombardeerd worden.

De film bestaat uit twee verhaallijnen. Enerzijds wordt een vrouw tijdens een missverkiezing gekozen om haar maagdelijke en letterlijk fonkelende geslachtsdeel, waarna zij in handen valt van een mediatycoon met een gouden penis. Later wordt zij door een grote neger (citaat: ”My size is superhuman”) in een koffer gestopt om op het vliegtuig te worden gezet. Uiteindelijk beland zij in een ellenlang drama in de Otto Muehl sekte – vergelijkbaar met Sálo‘s ‘Cirkel van de Stront’. De tweede verhaallijn vertelt van de Potemkin (met een gigantische kop van Karl Marx voorop) die door Nederland (!) kruist, waar een Fransman op een witte fiets de boot probeert te betreden. Eenmaal binnen ontluikt zich een festijn van seks, suiker en bloed.

Het mag duidelijk zijn, Sweet Movie is alleszins een kunstfilm – aan de ene kant vol met de in de jaren ’70 zo modieuze zuurstokkleuren en aan de andere kant schokkend, bizar en ronduit ranzig. De zoetigheid uit de titel krijgt op deze manier een zeer wrange bijsmaak. De film zit vol met dit soort tegenstrijdigheden, een goed voorbeeld vindt plaats in de sequentie bij de commune; een prachtig geschoten piéta van een naakte vrouw die zichzelf opwindt terwijl zij een kind tegen haar aandrukt.

Wat wij te zien krijgen is een rotte maatschappij, kritiek op zowel communisme als kapitalisme, het letterlijk door het slijk halen van schoonheid. In Sweet Movie schaadt overdaad en wordt de mens ontbloot tot een zwak wezen. Zoals in de eindscènes al meer dan duidelijk wordt: zoet smaakte nooit zo bitter.


Onderwerpen:


1 Reactie

  1. Fedor Ligthart

    Heb je ook W.R.: Mysteries of the Organism van Makavejev gezien? Dat is de enige die ik van hem gezien heb; ook het rijtje sex-comedy cum politieke satire, begreep er geen hol van, maar qua vorm zeker origineel te noemen.


Reageer op dit artikel