00: Top Vijf Muziekmomenten en -films van het laatste Decennium.

7 december 2009 · · 2000-2009 + Lijst

Hier een top 5 met een nogal losse component: opvallend gebruik van dans/musicalscènes uit het laatste decennium. Sommige komen uit pure musicals, anderen zijn wtf-dans-en-zangmomenten die compleet uit de lucht komen vallen. Sommigen zijn films, anderen zijn losse scènes. Wat ze allemaal wel gemeen hebben is dat ze mij genoeg verrasten om opgenomen te worden in deze lijst; allemaal doen ze totaal hun eigen ding met muziek in film.

5: Dr. Horrible’s Sing-A-Long Blog.

Joss Whedon heeft eerder rondgebadderd in het musicalzwembad, maar met Dr. Horrible neemt hij een flinke snoekduik. Verrassend aan de vorm is dat de opzet als een videoblog ook ingezet werd in de promotie; de videoblog werd eerst gratis uitgebracht als… videoblog. Deze vorm komt waarschijnlijk voort uit het kleine budget, wat echter wel enorm creatieve oplossingen rondom zang en dans oplevert. Vaak is het gewoon Neil Patrick Harris die op verlegen manier zijn liedje zingt en pas als Dr. Horrible goed zijn keel openzet. De vorm van de videoblog neemt de grootste bombast weg, wat voor een superheldenmusical welkom is, en de dialogen van Whedon houden het heerlijk herkenbaar waardoor de serie niet met zichzelf wegloopt. Een van de leukste cultfenomenen van de laatste paar jaar met enorm catchy muziek en daarom zeker een plaats in deze lijst waard.

4: Inland Empire/Mulholland Drive.

David Lynch weet altijd te verrassen met een WTF-muziekmoment, met als mooiste voorbeelden in de jaren 80 en 90 de achteruitdans in The Red Room uit Twin Peaks en het ultiem creepy gebruik van Roy Orbisons In Dreams in Blue Velvet. In dit decennium kwam Lynch met twee muziekmomenten die de anderen naar de kroon steken. De eerste is Rebakkah Del Rio’s fantastische playback in Mulholland Drive en de tweede is de fantastische playback van Nina Simone’s Sinnerman aan het einde van Inland Empire. Beiden zijn sleutelscènes in de film, waarbij in de eerste een sleutel tot het mysterie verscholen ligt in Club Silenzio, en in Inland Empire de playback voelt als een lichtpunt in een verder zware film. Eervolle vermelding echter voor de Locomotion dansende prostituees.

3: Les Triplettes De Belleville.

Les Triplettes de Belleville heeft pure en prachtige slapstick muziek vanuit huis-, tuin- en keuken-materiaal. De bejaarde drieling en de markante Madame Souza treden in een maffiaclub op met respectievelijk een koelkastrekje, een oud fietswiel, een stofzuiger en een oude krant. De hond doet gezellig mee. Het is Spike Jones-achtige muziek (niet te verwarren met Spike Jonze-achtige muziek) waarin alledaagse geluiden ingezet worden in een raar komische kakafonie. Niet alleen de muziek refereert overigens aan Spike Jones, een karikatuur van hem is ook te zien in de openingsscène (een briljant nachtclubscène) waar we ook karikaturen zien van Django Reinhardt, Josephine Baker en goude oude musicalster Fred Astaire.

2: Moulin Rouge!

Iedereen die me kent weet dat ik een zwak heb voor Moulin Rouge! , vanwege zijn briljante postmoderne gebruik van allerhande muziek en filmstijlen. Hoogtepunt van uniek gebruik van bestaande muziek is The Elephant Medley, waarbij allerhande liefdesliedjes (Kiss met I Was Made For Loving You, The Beatles’ All You Need is Love, Bowie’s Heroes etc.) versmolten worden tot één grote ode aan de liefde. Het is heerlijke kitschy bombast, die toch indruk maakt. En de leuke keeltjes van Kidman en McGregor helpen hier zeker bij mee.

1: Southland Tales.

Een typisch onverwacht muziekmoment is Justin Timberlake die playbackt op The Killers’ All These Things That I’ve Done in Southland Tales. Ik ben geen fan van Timberlake of The Killers, verre van, maar toch is dit wat mij betreft een perfect filmisch muziekmoment. Het is de postmoderne samensmelting van popstatus, drugsrefererenties, filmverwijzingen, stereotypes als Sexy Nurses, kritiek op de oorlog, machogedrag, speelhallen en het algehele gevoel van de doorgedraaidheid van de maatschappij die hier erg duidelijk in doorspreekt. Het is een amalgaan van allerlei stijlen en invloeden; pop-art, musical, sci-fi, Phillip K. Dick, Busby Berkeley, Mtv, Broadway en cable-tv maar allemaal door een brilletje van ontevredenheid en consumptie. Het is dé samenvatting van de vervlakking en het eclecticisme van dit decennium en onze zapcultuur en daarom is dit wat mij betreft hét muziekmoment wat dit decennium samenvat.



8 Reacties

  1. Christiaan Boesenach

    Allen terecht in het lijstje, en dat ‘typische onverwachte’ muziekmoment in Southland Tales was ik alweer vergeten, maar dat was inderdaad een van de hoogtepunten binnen de chaotische chaos (als in: overtreffende trap) die de film was.

    Mulholland Dr. had van mij echter op 1 mogen staan, wanneer ik mensen die onbekend zijn met Lynch probeer te overtuigen noem ik altijd deze angstaanjagende edoch wonderschone scene.

  2. Erwan

    Ik vond de grootschalige dans aan het eind van “Zatoichi” erg mooi en zeer wtf! Dus die mis ik ;-)

    Verder is Lynch uiteraard een mustin dit soort lijstjes, vrijwel al zijn films kennen dergelijke bizarre muzikale momenten, die lady in the radiator van “Eraserhead” geeft me nog steeds rillingen.

  3. theodoor

    Zatoichi zat ik nog te overwegen, maar die was te lang geleden.

  4. theodoor

    Ik bedoel dat ik hem te lang geleden gezien heb.

  5. Jordi

    Die clip van Inland Empire geeft mij opnieuw een Zoveelste Goede Reden om die film te zien. Ik kan mezelf wel voor m’n kop slaan dat ik dat nog altijd niet heb gedaan… Ik ga ‘m morgen kopen :D

  6. Frank

    Het is me een raadsel waarom de Loco Motion Dance niet is opgenomen in plaats van die ending credits, bij Inland Empire. Als je t nu over geweldige muziek scenes hebt.

  7. Verhoeven

    Ik mis de muzikale intermezzo’s van The Wayward Cloud, Theo.

  8. theodoor

    Frank, als je de beschrijving leest dan zie je dat de locomotion een eervolle vermelding krijgt. Sinnerman vind ik echter binnen de film een belangrijker scène.

    Verhoeven, derrie, ik wist dat ik er een vergeten was.


Reageer op dit artikel