Alice’s Restaurant (1969)

1 augustus 2009 · · Kritiek

You can get anything you want at Alice’s Restaurant
You can get anything you want at Alice’s Restaurant
Walk right in it’s around the back
Just a half a mile from the railroad track
You can get anything you want at Alice’s Restaurant

Dit is het refrein van het nummer Alice’s Restaurant van Arlo Guthrie. Arlo Guthrie is de zoon van countryzanger Woody Guthrie. Arlo heeft als grootste wapenfeit dit nummer, een half gesproken/half gezongen verhaal. Dit nummer duurt 18 minuten en 34 seconden, maar er zijn ook langere live-uitvoeringen. Alice’s Restaurant gaat over de vietnamoorlog, de protestbeweging van de jaren 60, de destijdse folk- en jeugdcultuur en Alice’s Restaurant. Het verhaal/nummer bleek zo inspirerend dat een aantal producenten besloten er een film van te maken. Met medeweten van Arlo Guthrie, die namelijk zelf de hoofdrol vertolkt. Dat maakt het voor zover ik weet een van de weinige films die gebaseerd is op een songtekst (weet iemand er nog meer?)

Alice’s Restaurant is volledig verteld vanuit het oogpunt van Arlo, een jonge opkomende folkzanger die wat rondhangt in het restaurant van Alice en daar te maken krijgt met de nodige beslommeringen. Er is sprake van wat relationele problemen, wat problemen met zieke familieleden en sociale onrust, maar het overgrote deel van de film volgt exact de songtekst.

In de songtekst dumpt Arlo samen met wat vrienden het overbodige afval van Thanksgiving in een ravijn, omdat de vuilnisbult gesloten is met Thanksgiving. Daar worden ze opgepakt door een politieagent die er een grote zaak van maakt met vingerafdrukken, foto’s van het plaats delict en allerhande bewijsstukken. De rechter blijkt bij de rechtzaak echter blind, waardoor alle bewijslast overbodig blijkt en Arlo er met een boete vanafkomt. Arlo wordt opgeroepen voor het leger en men heeft geen problemen met zijn vermeende moordlust (“And I went up there, I said, “Shrink, I want to kill. I mean, I wanna, I wanna kill. Kill. I wanna, I wanna see, I wanna see blood and gore and guts and veins in my teeth. Eat dead burnt bodies. I mean kill, Kill,KILL, KILL”). Men heeft echter wel problemen met zijn strafblad, en wordt daardoor afgekeurd voor het leger.

Als verhaal is dit veel te dun voor een film en het verhaal wordt daarom ook uitgebreid met al die relatieproblemen en ziektes. Dit zorgt ervoor dat Alice’s Restaurant tweeledig aan voelt. Aan de ene kant het luchtige, satirische verhaal van de songtekst, en aan de andere kant de zware melancholie van het vulsel. Dat dit nooit een groot probleem wordt voor de film komt door het innemende spel van Arlo Guthrie. Hij hoeft slechts zichzelf te spelen, maar doet dit op zeer leuke wijze. Hij ademt de levensstijl van de protestbeweging, met zijn kritiek op het vreemde beleid van het leger. De film zet dit beleid erg zwart-wit neer. De strekking van het leger blijkt volgends de film te zijn: “moorden mag, maar zolang jij maar geen afval in een ravijn stort”. Dit past perfect in de satirische toon van het nummer, maar in de film werkt het minder sterk. Toch weet Arlo zijn rebelse gedrag voor de kijker relateerbaar te maken.

Mooi is dat de film is opgezet als een songtekst. De voice-over in de film zijn letterlijke samples uit het nummer, die op effectieve en leuke wijze worden ingezet. Daardoor krijgt de film ook de flow van een muzieknummer, met een coupletmatige opzet (sketchematig, zou men kunnen zeggen). De scènes die speciaal voor de film geschreven passen gelukkig wel in de flow. Ze halen de vaart niet uit de film, maar maken hem wel minder luchtig. Daarnaast hebben we ook enkele muzikale intermezzo’s van Arlo Guthrie zelf en onder andere Pete Seeger. Deze opzet, waarbij luchtige komedie, dramatische ontwikkelingen en muzikale intermezzo’s op een natuurlijke wijze in elkaar overvloeien, werkt uitstekend. Het is iets wat ik vooral herken in films van de jaren 60, waarbij de samenhang van scènes meer associatief is dan plotsgewijs. Dit in combinatie met de zeitgeist die belichaamd wordt maakt Alice’s Restaurant een nostalgische blik op een tijd die ik nooit heb meegemaakt.


Onderwerpen:


3 Reacties

  1. Jordi

    Mooi stukje, ik kende het nummer (tot mijn schaamte) niet maar ga het nu zeker opzoeken!
    Een snelle zoektocht op IMDb leverde mij, naast deze film, een hele hoop Aziatische films, shorts en Rudolph The Red-Nosed Reindeer-films op. Zie ook http://www.imdb.com/keyword/based-on-song/. Meer echter niet, raar genoeg. Wacht, ik zal anders zelf wel een volwaardige film naar een songtekst maken, oké? :D

  2. theodoor

    Mijn wensen zijn overigens verhoord: Kevin Smith gaat een film maken gebaseerd op The Hockey Song van Warren Zevon. Hopelijk komt er navolging.

  3. Jordi

    Oe, leuk. Dat kunnen we natuurlijk aan Kevin Smith wel overlaten :)
    Desalniettemin denk ik dat ik het ook eens ga doen. Ja, dat ga ik doen.


Reageer op dit artikel