An American Werewolf in London (1981)

24 januari 2009 · · Kritiek

Er zijn niet zo veel goede horrorfilms te vinden met weerwolven. Dat is niet verassend, aangezien het concept van een man die in een beest veranderd vrij grotesk is. Je kan dit concept gebruiken om te gooien met platitudes over “het beest in iedereen”, maar dat maakt de film nog niet spannender. Het blijven toch altijd films over overbeharing. John Landis heeft goed beseft dat het uiterst moeilijk een goede serieuze weerwolvenfilm te maken, en dat doet hij dan ook niet. An American Werewolf in London is cheesy, over the top, hilarisch, maar bij vlagen ook best spannend.

“John Landis – the director of Animal House brings you a different kind of animal”. Nadat Landis naam had gemaakt met Animal House, een klassieke komedie, kreeg hij de kans deze film te regisseren. De humor is zeker aanwezig, en de film is lekker grotesk, maar om de film af te doen als slechts een komedie zou zonde zijn. An American Werewolf in London mag dan wel niet erg eng zijn, hij reanimeert het genre van de monsterfilm. De vroegere Universal-monsterfilms bevatten altijd een aantal elementen: ze voelen als een achtbaanrit, bevatten meestal een liefdesgeschiedenis (vaak tussen de “woman in danger” en het monster), het hoofdpersonage is meestal het duistere monster, maar deze heeft sympathieke kanten. De spanning is meer avontuurlijk dan bloedstollend. Al deze elementen zijn sterk aanwezig in The Wolf Man, en An American Werewolf in London kan dan ook als een update gelezen worden van deze klassieker.

David en Jack zijn op vakantie in Engeland, waar ze beiden in aanraking komen met een wolf. David overleeft het ongeval, maar Jack overlijdt ter plekke. In het ziekenhuis raakt David in een relatie met Zuster Alex, bij wie hij tijdelijk onderdak vind. Maar dan komt Jack in David’s dromen terug als een zombie die hem waarschuwt dat David hoogstwaarschijnlijk een weerwolf is. Een vrij basisch plot, wat door John Landis vooral gebruikt word om uit te bouwen op de oeroude mythe van de zogenaamde Lycanthroop. De weerwolf dus. Nieuw toegevoegd is het feit dat de slachtoffers van een weerwolf blijven ronddolen als levende doden. Dit levert leuke een-tweetjes op tussen David en zombie-Jack. Daarnaast bevat de film Nazi-weerwolven. Dit is in een uiterst effectieve nachtmerrie, een terugkerend fenomeen in de film, aangezien David zich steeds vaker in een staat van wakker dromen bevind.

De film is, net als The Wolf Man, dus erg gecentreerd op het weerwolfkarakter. Het verschil in An American Werewolf in London is echter dat de film vooral gericht is op hoe David omgaat met zijn situatie dan met de weerwolf zelf. Afgezien van de klassieke transformatiescène, ontworpen door make-up-heilige Rick Baker, is de weerwolf zelfs nauwelijks in beeld, en zijn de moorden die de weerwolf op zijn geweten heeft vooral buiten beeld te zien. De gore gaat vooral zitten in de zombieachtige staat van de slachtoffers. De film speelt dus met genre-conventies door ze allemaal net iets anders aan te pakken, en dus eigenlijk terug te gaan naar de basis. An American Werewolf in London kan vooral gezien worden als een heerlijk idiote en komische karakterschets. Waarbij het karakter toevallig een weerwolf is, dat wel.


Onderwerpen: ,


2 Reacties

  1. Rob Comans

    Ook prima weerwolven-films:

    – The Howling (VS 1980, regie Joe Dante)
    – The Company of Wolves (GB 1984, regie Neil Jordan)
    – Ginger Snaps (Can. 2000, regie John Fawcett)
    – Wolfen (VS 1981, regie Michael Wadleigh)
    OK, deze laatste is niet echt een weerwolf film pur sang,
    maar toch een aardige, zij het apocriefe, toevoeging aan het genre (mits je bestand bent tegen de ‘Wolf-O-Vision’ die in de film het POV van de wolven weergeeft).

  2. theodoor

    The Howling en The Company of Wolves zijn beiden echt fantastisch. Vooral die laatste was een aangename verassing. Een film die de weerwolf gebruikt om parallel te laten lopen aan ontluikende seksualiteit, en daardoor terug te grijpen naar het originele Roodkapje-sprookje. Een van origine veel ruiger sprookje, bedoeld als moraalvertelling om pubermeisjes te waarschuwen voor seks. In The Company of Wolves geeft hier een interessante twist aan. The Howling is dan weer een heerlijke Dante-film, met veel referenties naar andere films, een komische twist aan het genre, en ondertussen nog spannend blijvend ook. Ginger Snaps en Wolfen staan nog op mijn kijklijstje.


Reageer op dit artikel