Buffy the Vampire Slayer (Seizoen 1)
Over de film en seizoen 1.

21 maart 2009 · · Buffy en Angel

Ik ben al vrij lang bezig met het zoeken naar nieuwe horrorfilms om in dit hoekje te bespreken. Het vinden van nieuwe invalshoeken word steeds moeilijker, maar gelukkig was daar Kaj. Geinspireerd door zijn Dollhousepraatjes werd ik bewogen om eens wat van Joss Whedon op te zoeken. Vanwege de horrorelementen die een van zijn series bevat, besloot ik daar te beginnen. Buffy The Vampire Slayer staat niet te boek als een horrorserie, maar daar heb ik schijt aan. Het bevat voor mij genoeg horrorelementen om deze toch te bespreken in het kader van mijn horrorhoekje. Ik zal me richten op de speelfilm en het eerste seizoen en de verschillen tussen deze twee.

In 1992 begon de opmars van Joss Whedon, die nog steeds voortduurt, met zijn eerste wapenfeit. De wereld maakte voor het eerst kennis met Buffy, een jonge cheerleader die vecht tegen vampieren en andere rotzakken. Door Whedon werd Buffy the Vampire Slayer (1992) bedoeld als een duister script met de nodige relativerende humor. Door de studio gezien als een campkomedie zonder scherpe randjes. Whedon was niet tevreden met de gecastreerde visie en besloot Buffy een doorstart te laten maken op televisie. Vreemd genoeg ben ik nooit eerder met het kijken naar deze serie begonnen. Mijn beeld was namelijk hetzelfde als de studio: een serie over een vampieren dodende cheerleader kan moeilijk serieus genomen worden.

Niets is minder waar. In het eerste seizoen maken we kennis met Buffy, Willow, Giles, Angel, Cordelia, en Xander. Allemaal karakters die op papier eruit zien als stereotypen, maar die door de snelle dialogen en het enthousiaste acteerwerk geloofwaardige personages worden. Buffy zweeft ergens tussen cheerleader en onzekere puber in, en de wisseling tussen sympathieke karaktertrekken en (een bij vlagen bitchy) attitude maken haar een complex personage. Willow (studiebol), Xander (sarcast), Cordelia (bitch), Angel (mysterieus) en Giles (brit) blijven in de eerste helft van seizoen één vooral comic relief (afgezien van Angel) maar maken naarmate het seizoen vordert enkele verrassende ontwikkelingen door. Ik ben benieuwd hoe deze karakters zich ontwikkelen in seizoen 2, want ze hebben zeker potentie.

De film is echter veel minder leuk. Deze speelt veel meer op de gulle lach, wat zeer waarschijnlijk ligt aan het gecastreerde script. Kristy Swanson speelt de bitchy Buffy vaardig, maar krijgt weinig ruimte zich te onwikkelen tot een geloofwaardig karakter. Whedon’s scherpe dialogen zijn nog wel een aantal keer aanwezig, maar Buffy The Vampire Slayer (1992) valt als film weinig serieus te nemen. Dit komt door het grote campgehalte. Het grote verschil tussen serie en film licht dan vooral in één grote keuze: Whedon neemt zijn creatie in potentie serieus, en de film niet.

Want hoe bizar het uitgangspunt ook mag zijn, de serie weigert er een campy komedie er van te maken. De knipoog is wel aanwezig, maar voert niet de boventoon, zoals in de film wel het geval is. Dat Whedon het uitgangspunt bloedserieus neemt valt te zien in de uitwerking van karakters. Hoewel de serie in seizoen 1 nog vooral een monster-van-de-week-format heeft krijgen de personages wel de kans zich te ontwikkelen op de lange baan. Dit zie je vooral in de laatste afleveringen waarin de bitch Cordelia de kans krijgt om zich van een andere kant te laten zien. Ze blijft bitchy, maar er blijkt meer in haar karakter te schuilen dan in de eerste aflevering duidelijk was. Ook gaat drama een grotere rol spelen, wat de serie ten goede komt.

De film bevat alleen de knipoog, en is daardoor wel leuk vermaak, maar een tv-serie blijkt het juiste format voor Buffy. In een serie kun je karakters langzaam uitbouwen en het publiek laten wennen aan het bizarre uitganspunt. Ook kun je langzaam de toon veranderen door de verhaallijn uit te bouwen en nieuwe elementen toe te voegen. Het lijkt erop alsof dit gaat gebeuren in seizoen 2, en ik zal hier zeker op terug komen. De film valt dus te vermijden, en de serie is de enige echte Buffy.
Ik ben benieuwd naar de volgende seizoenen.


Onderwerpen: ,


6 Reacties

  1. Ricardo Berentsen

    Je mag je voorbereiden op behoorlijk duistere latere seizoenen. Ik ook trouwens, ben nu op de helft van seizoen 2, maar heb vroeger al een hele zooi gezien, dus ik weet nog enigszins hoe de grote verhaallijnen in elkaar steken.

    Oh en je moet natuurlijk aan Angel beginnen.

  2. theodoor

    Dit artikel heb ik twee weken geleden geschreven. Ik zit nu in Seizoen 4 van Buffy, en Seizoen 1 van Angel. Ik ga er in een enorme vaart doorheen.

  3. Ricardo Berentsen

    Jezus ja, ik merk et :)

  4. Kaj van Zoelen

    Mooi dat het zo bevalt (hoewel dat natuurlijk geen verrassing is).

    Omdat je het zo over de dialogen hebt, hier enkele van mijn favorieten uit seizoen 1:

    Buffy: Dead?
    Cordelia: Totally dead. Way dead.
    Xander: It’s not just a little dead, dead?
    Cordelia: Don’t you have an elsewhere to be?

    Xander: I laugh in the face of danger! Then I… hide until it goes away.

    Principal Snyder: I know Principal Flutie would have said, “Kids need understanding. Kids are human beings.” That’s the kind of wooly-headed liberal thinking that leads to being eaten.

    Principal Snyder: There are things I will not tolerate: students loitering on campus after school, horrible murders with hearts being removed… and also smoking.

    [The class is discussing ‘The Merchant of Venice’.]
    Ms. Miller: But has Shylock suffered? What’s his place in Venice society?
    Willow: Well, everyone looked down on him.
    Cordelia: That is such a twinkie defense. Shylock should get over himself. People who think their problems are so huge craze me. Like this time I sort of ran over this girl on her bike. It was the most traumatizing event of my life, and she’s trying to make it about her leg! Like my pain meant nothing.

    Xander: “You know, Buffy, Spring Fling just isn’t any dance. It’s a time for students to choose, um, a mate. And then we can observe their mating rituals, and tag them before they migrate…just kill me!”

    Buffy Summers: Well, I gotta look on the bright side. Maybe I can still get kicked out of school.
    Xander: Oh, yeah, that’s a plan. ‘Cause lots of schools aren’t on Hellmouths.
    Willow Rosenberg: Maybe you could blow something up. They’re really strict about that.
    Buffy Summers: I was thinking of a more subtle approach, y’know, like excessive not studying.
    Giles: The Earth is doomed.

    Cordelia: “I’m not saying that we should kill a teacher every day just so I can lose weight, I’m just saying when tragedy strikes, we have to look on the bright side”

  5. theodoor

    Principal Snyder is hilarisch.

  6. Ricardo Berentsen

    Bijna net zo hilarisch als in Star Trek: Deep Space Nine


Reageer op dit artikel