Filmjaar 2008
De hoogte- en dieptepunten.

6 januari 2009 · · 2008 + Lijst

Top 5 in beeld

De vijf beste films van 2008 bij elkaar rapen bleek, ondanks mijn geroep dat we hier met een minder filmjaar te maken hadden, een moeilijke opgave. Favorieten als No Country for Old Men, Into the Wild en I’m Not There hebben het moeten ontgelden. Ook dé blockbuster van dit jaar, The Dark Knight, en de hartverwarmende geanimeerde robot, hebben het niet gered. Hieronder achtereenvolgens de beste vijf en de grootste dompers van 2008.

De top vijf beste films:

1. There Will Be Blood (Paul Thomas Anderson)
Paul Thomas Anderson’s grootschalige Hollywood epos bleek een overdonderende ervaring, een meeslepende en dramatische rit die geheel gedragen wordt door één man: Daniel Day-Lewis. Een instant-klassieker.

2. Izgnanie / The Banishment (Andrei Zvyagintsev)
The Return (Vozvrashcheniye) was al een parel van een film, maar de regisseur pakt hier uit met complexere doch minder uitbundige verhaallijnen. De film moet het, naast zijn ronduit verbluffende plaatjes, hebben van een onderhuidse spanning die door de prachtige structuur wordt opgebouwd. Zvyagintsev wordt, hoewel zijn werk veel persoonlijker drama bevat, vaak samen genoemd met Tarkovsky en dat blijkt een terechte vergelijking, vooral in de beeldentaal en met name het gesmijt met symboliek zijn overeenkomsten duidelijk zichtbaar. Zvyagintsev heeft, met twee bijzonder sterke films op zijn naam, potentie een groots regisseur te worden.

3. Paranoid Park (Gus Van Sant)
Hoewel gemaakt buiten Van Sant’s trilogy of death sluit deze film daar qua thematiek en visualisering perfect bij aan. Een audiovisueel orgasme, waar beeld en geluid soms meer uitdrukken dan aan de oppervlakte te zien valt. Christopher Doyle’s prachtige cinematografie en indringende soundtrack maken dit tot een van Van Sant’s beste films.

4. The Darjeeling Limited (Wes Anderson)
Wat mij betreft Wes Anderson’s beste en grappigste film. Volwassener dan Bottle Rocket, meeslepender dan Rushmore, evenwichtiger dan The Royel Tenenbaums en visueel sterker dan The Life Aquatic. Een geweldige roadtrip door India, die naast vele komische situaties tevens het broederlijke gevoel naar boven weet te brengen; hoe vaak komt het voor dat het publiek Peter Sarstedt neuriend de zaal verlaat?

5. Du Levande / You, the Living (Roy Andersson)
Roy Andersson maakte eerder het meer maatschappijkritische Songs from the Second Floor (Sånger från andra våningen), waar You, The Living de vooral komische broer van lijkt te zijn. Zelden heb ik op het IFFR een zaal zo uitbundig horen lachen. De film raakt scene voor scene de juiste snaar, een mozaiek van korte en langere sketches, waar humor en drama met perfecte timing afwisselen. Een inktzwarte komedie die ik nog vele malen zal herkijken.

Eervolle vermelding: Let the Right One in / Låt den rätte komma in (Tomas Alfredson)
De film draaide dit jaar, op festivals na, helaas niet in de Nederlandse bioscopen. Maar Let the Right One in is zo’n speciale film, dat het absoluut verdient genoemd te worden in deze lijst. Met kinderlijke speelsheid wordt een diep tragisch, en soms zelfs gruwelijk, vampierenverhaal gebracht. Dit verhaal staat echter op de achtergrond van de bijzonder eerlijke emotie die de kinderen uitdragen, iets waar deze film, ondanks het schokkende uitgangspunt, meer in slaagd dan vele andere films. Een bitterzoet sprookje dat enorm tot de verbeelding spreekt.

De slechtste film van het jaar is de opgemaakte drol Wanted. De film gaat te ver in zijn opzettelijke overdadigheid. en raakt daarmee kant nog wal; oninteressant en rijp om in de vergetelheid te geraken.

De grootste flop van het jaar komt van een regisseur die ik voorheen op handen droeg, Michel Gondry. Zijn creativiteit mondde in zijn vorige speel- en kortfilms uit in hartverwarmende verhalen met bijzonder ingenieuze uitstapjes, maar Be Kind Rewind wist ondanks die uitstapjes totaal niet te bekoren. Slechte grappen blijken ook een Gondry de das om te doen, hoe creatief er ook mee om wordt gegaan.



Reageer op dit artikel