Halloweekend Special
De top 5 favoriete horrorfilms per redacteur

1 november 2009 · · Lijst

Videodrome

Het is zonde dat van deze feestdag weinig te merken is in ons kleine koude kikkerlandje. Alleen de televisieprogrammeur lijkt er iets op uit te doen. Zo zond Nederland 3 gisteren nacht achtereenvolgend Halloween en The Texas Chain Saw Massacre uit, twee films die het gevoel van het Amerikaanse Halloween perfect weten te verplaatsen naar de huiskamer. Verder keek ik (Bram) de hele maand vol genot naar de Cinemassacre’s Monster Madness, een initiatief van Angry Video Game Nerd acteur James Rolfe die elk jaar de 31 dagen van oktober vult met korte video’s van zijn favoriete horrorfilms.

In principe is Halloween voor ons Nederlanders puur een filmische beleving en zodoende kunnen we als Salon Indien niet achterblijven. Nee, geen video’s of uitgebreide analytische artikelen, maar een kort overzicht van ieders affiniteit met het genre. Hier volgt ons favoriete beeld van de horrorfilm.

De top 5 van Kaj van Zoelen

Kaj

1. The Texas Chain Saw Massacre (Hooper, 1974)
Gewelddadig, verschrikkelijk, meesterlijk, en angstaanjagend. Pure bloedstollende terreur voor de laatste 40 minuten, en de andere helft bouwt daar uiterst effectief naar op.

2. Alien (R. Scott, 1979)
De ultieme fusie tussen horror en science fiction. Geweldig design, tegelijk de beste spookhuis- én monsterfilm en misschien wel de film met de beste spanningsopbouw die ik ken. Terwijl ik de begintitels dankzij de muziek van Jerry Goldsmith al eng vind.

3. Videodrome (Cronenberg, 1983)
Niet alleen een bijzonder spannende versmelting van lichaam en technologie, maar ook vooral een film die zijn tijd ver vooruit was. Al heeft het internet de rol van TV in de film overgenomen, Cronenberg legde de vinger op de zere plek met die figuurlijk te interpreteren versmelting. Daar zijn wij met met ons internetgedrag ten dele hét voorbeeld van.

4. Night Of The Living Dead (Romero, 1968)
Een zombie-epidemie en de reacties van een kleine groep mensen daarop als briljante metafoor voor het uiteenvallen van de Amerikaanse samenleving. Terwijl de haast verstikkende spanning rustig wordt opgevoerd.

5. Bubba Ho-tep (Coscarelli, 2002)
Omdat er ook wat horrorkomedie in de lijst moet, en daar is dit mijn favoriete voorbeeld van. Daarnaast is de film een oprecht drama over het leven in een bejaardentehuis en enkele momenten nog eng ook. Een bejaarde Elvis, een zwarte JFK en een eeuwenoude mummie – wat wil je nog meer?
____________

De top 5 van Theodoor Steen

1. Inland Empire (Lynch, 2006) / Videodrome (Cronenberg, 1983).
Onmogelijk te kiezen tussen deze twee surrealistische trips door de donkere krochten van de geest van de twee David’s. Angstaanjagend, niet zozeer vanwege de beelden, maar het idee dat alles kan gebeuren. Hier komt de angst niet voor uit het monster of moordenaar, maar uit de absurditeit van het leven/ de film.

2. Inferno (Argento, 1980)
Droomlogica, of beter nachtmerrielogica in plaats van een goed plot, who cares? Wat rest is een briljante visuele stijl, extreme spanning, en een heerlijk cheesy anti-climax. Het is een film die ik zelf niet had kunnen bedenken, en daarom blijft hij voor mij altijd speciaal.

3. Alien (Scott, 1979)
Het beroemde etentje blijft voor eeuwig een filmisch jeugdtrauma. Wat daarnaast rest is een film met een briljante spanningsopbouw, het laatste écht iconische filmmonster (voor mij dan, tenminste), en de allerstoerste actieheldin. Ever.

4. The Howling (Dante, 1981)
De beste film over het coolste filmmonster. Goede weerwolvenfilms zijn er te weinig. Het blijft een ondergeschoven kindje van de horrorfilm. Persoonlijke favoriet Joe Dante geeftdit filmmonster weer nieuw elan, met een film waarin humor en horror, text en subtext, pulp en stijl heerlijk hand-in-hand gaan.

5. The Texas Chain Saw Massacre (Hooper, 1974)
Protoslasher, proto-gore, proto-tortureporn, dé godfather van rigoreuze terrorhorror. Het is een van de eerste films waarin een verschuiving plaatsvond van langzaamopbouwende suspense naar puur lichamelijk geweld. Het is ook een van de weinige die dat op een succesvolle wijze doet.
____________

De top 5 van Looi van Kessel

1. The Innocents (Clayton, 1961)
Dit is een prachtige verfilming van Henry James’ Turn of the screw. Heerlijk sfeervolle Victoriaanse horror over een gouvernante die spoken ziet. De stijl is prachtig (mooie zwart/wit widescreen fotografie) en het verhaal is sfeervol. Plus, het einde laat goed de ambiguïteit van de novelle van James naar voren komen.

2. Inferno (Argento, 1980)
Ik sluit me hier heel sterk aan bij Theo. De stijl is over-the-top maar dat past hier perfect. Deze nachtmerrie wereld is een mooi staaltje visuele horror.

3. Blood Feast (Lewis, 1963)
De moeder aller splatter films en daarom al waardig genoeg om in de lijst opgenomen te worden. Hysterische felle bloedkleuren, uitpuilende ingewanden en een cheesy orgel muziekje, nota bene door de regisseur zelf gecomponeerd. Wat wil je nog meer?!

4. The Bride of Frankenstein (Whale, 1935)
Dit is voor mij het hoogtepunt in gothische jaren ’30 horror. Sfeer voert de boventoon en het fantastische kapsel van the bride doet de rest.

5. Night of the Living Death (Romero, 1968)
Om deze film kan een horror-lijstje eigenlijk niet heen, en dat is terecht want de film werkt sterk in zijn eenvoud, het nogal cynische einde maakt het zaakje nog eens helemaal af.
____________

De top 5 van Fedor Ligthart

1. Freaks (Browning, 1932)
Wat is horror? Freaks stelt deze vraag op ethische wijze aan de filmkijker door misvormde sideshowfreaks als mensen met emoties te portreteren. Humanistisch, maar niet minder gruwelijk in zijn sfeervol geschoten ontknoping, dwingt deze unieke afwijking in het genre respect af: “We accept you, one of us! Gooble Gobble!”

2. The Bride of Frankenstein (Whale, 1935)
Pure gothic horror. Niet alleen de extreme schaduwen vallen op, maar ook de vreemde hoeken en hectische montage. Als film vele malen bewuster van zichzelf dan zijn voorganger, zoals te zien is in de introductie met Mary Shelley (schrijfster van het Frankenstein) en het einde met de bruid. De special effects zijn baanbrekend, maar het is niet alleen stijl over inhoud: menselijk drama blijft intact met de blinde man.

3. The Texas Chain Saw Massacre (Hooper, 1974)
Al is het alleen maar om de scène met de vleeshaak en de vlucht door het bos, dat deze klassieker laat zien hoe je effectief horror aan de kijker overbrengt in de vorm van verrassing en spanning. Het einde tegen de ondergaande zon toont op indrukwekkende wijze de gekte van de film en zijn personages.

4. The Innocents (Clayton, 1961)
Vaak zijn films enger wanneer je de dreiging niet ziet, maar slechts voelt. Kortom: schrikeffecten zijn vaak goedkoop en beklijven niet. Deze Victoriaanse horror laat ontzettend sterk de pyschologische consequenties zien wanneer de grens tussen realiteit en fantasie overschreden wordt en het einde komt daarin aan als een mokerslag.

5. Opera (Argento, 1987)
Terror at the opera! Argento is dé grote horrorregisseur van de ‘giallo’ films, een Italiaanse slasher en gore genre uit de jaren zestig tot tachtig. Samen met zijn andere films Suspiria (kleurgebruik!) en Tenebrae (zelfreflexieve whodunnit) mogelijk zijn meest geslaagde werk. Het point of view camerawerk in Opera spreekt nog steeds boekdelen en de krassende kraaien blijven naargeestig om naar te kijken.
____________

De top 5 van Rik Niks

1. Psycho (Hitchcock, 1960) Zelfs bij herkijk zenuwslopend, de mens zijn angst voor het verlatene en vreemde perfect uitgespeeld.

2. The Exorcist (Friedkin, 1973) Hogere machten aan het werk in horror; moeilijk dat niet te laten ontsporen in groteske camp, maar de demonen die The Exorcist bevolken zijn daadwerkelijk angstaanjagend.

3. Rosemary’s Baby (Polanski, 1968) Meer van dergelijke demonen, of komen de aangewakkerde angsten van binnenuit? Effectieve suspense, waarin de stap naar pure horror maar niet genomen wordt, doch uit de voortdurende suggestie daartoe juist zijn kracht haalt.

4. The Blair Witch Project (Myrick/Sanchez, 1999) Vooruit, hier heb ik in jonger jaren toch wat angsten bij uitgestaan. Het type horrorfilm waarbij ik stiekum hoopte dat de aangekondigde gruwelen zo lang mogelijk buiten mijn horizon zouden blijven; ook weer een voorbeeld van de effectiviteit van suggestie.

5. Eraserhead (Lynch, 1977) Eng? Angstaanjagend? Wellicht niet, maar die voortdurende zoem, de mismaakte figuren, de wrede dromen, de eigenzinnige logica waarin het geheel zich voltrekt zorgt voor een misschien wel ultiem voorbeeld van een facet waar horror wel bij vaart: ‘unheimlichkeit’.
____________

De top 5 van Christiaan Boesenach

1. Inland Empire (Lynch, 2006)
Inland Empire is wellicht geen typische Halloweenhorror, en zelfs geen horror pur sang. Maar het is wel degelijk de film, die mij meer dan welke andere de stuipen op het lijf wist te jagen. Inland Empire kruipt onder je huid, om daar zelfs na de aftiteling nog te blijven zitten. Het is een film die je overkomt. Onvoorspelbaar, chaotisch en bijzonder naar.

2. Halloween (Carpenter, 1978)
Wat is Halloween zonder Halloween? Carpenter is vrijwel de enige regisseur waarvan ik een slasher kan aanzien, zonder me te gaan ergeren aan de oerstomme personages of een alsmaar uit de dood herrijzende moordenaar. Bijzonder spannende film, mede dankzij de sterke opnames en vooral de muzikale ondersteuning, die onmogelijk ooit weer uit je hoofd te krijgen is.

3. Psycho (Hitchcock, 1960)
Psycho mag als zijn engste, beste en bekendste werk niet ontbreken in elk horrorlijstje. Een hartslagverhogende film en een van de vele voorbeelden dat Hitchcock een geniaal filmmaker was.

4. 28 Days Later (Boyle, 2001)
Wat is een horrorlijstje zonder zombies? Hoewel er talloze goede zombiefilms gemaakt zijn, steekt er wat mij betreft een met kop en schouders boven uit. Niet de doorsnee horror, maar wel een zeer effectieve, psychologische en voor zover dat kan binnen het genre, realistische film.

5. An American Werewolf in London (Landis, 1981)
De weerwolf mag tevens niet missen, een ondergeschoven kindje in de monsterfamilie, maar zeker een angstaanjagende. Een mistig landschap, huiveringwekkend gejank op de achtergrond en een geweldige transformatie maken de film tot een regelrechte klassieker. Mooi om te zien hoe de film nog altijd werkt in een tijd vol computereffecten.
____________

De top 5 van Bram Ruiter

1. Outer Space (Tscherkassky, 1999)
Peter Tscherkassky maakte slechts gebruik van een enkele scène uit The Entity, een culthit uit de jaren ’80. Hij knipte de originele filmrol op, gooide het door de vleesverwerker, doopte het in het zuur en voerde er satanistische rituelen op uit. Het eindproduct is een tien minuten durende paniekaanval, waarin niet alleen de actrice gilt en rent, maar ook het materiaal zelf in volledige verschrikking verkeerd. Ongelofelijk intens.

2. Peeping Tom (Powell, 1960)
Het iets vroeger geboren, Engelse tweeling broertje van Psycho waarin Norman Bates is ingeruild voor een filmmaker wiens obsessie voor zichtbare angst onmenselijke proporties heeft aangenomen. Hij filmt zijn slachtoffers terwijl hij zijn tripod gebruikt als moordwapen. De film stelt daarbij de kijker als medeplichtige: we kijken mee door de filmlens naar zijn gruweldaden en maakt van ons de ultieme voyeur.

3. The Thing (Carpenter, 1982)
Toen ik op mijn elfde voor het eerst een hond uit elkaar zag spatten en met zijn tentakels de andere honden zag verwoesten was ik zowel gechoqueerd als gefascineerd. Vijf jaar later kocht ik de DVD en kwam erachter dat het niet zo maar een horrorfilm was, maar eentje met een haast ondraagbaar suspense, briljante cast en geweldige special effects. Een perfecte combinatie, bijna perfect uitgevoerd.

4. Severance (Smith, 2006)
Een veel te weinig bekeken meesterwerk, waarin de Engelse humor perfect op een lijn ligt met de gruwelen van een cabin-in-the-forrest-horror. De kwaliteit ligt hem voornamelijk in de ingenieuze structuur dat alleen opvalt als er echt goed wordt gekeken en geluisterd. Het meta-film-niveau is de kers op de slagroom.

5. Dawn of the Dead (Romero, 1978)
Romero verteld in dit zombie-epos het verhaal van een drietal dat zich schuil houdt in een verlaten overdekt winkelcentrum, terwijl buiten de levende mens het verliest van de doden. Ze ruimen de boel uit, bouwen hun leven op en komen erachter dat ze nergens veilig zijn, alleen maar veiliger. Schuw niet om ook de vermakelijke remake te kijken, zij het alleen om de geweldige introductie en afsluiting.
____________

De top 5 van Ricardo Berentsen

1. Videodrome (Cronenberg, 1983)
Een perfecte mix van psycho-horror en gore, die je niet zozeer de stuipen op het lijf jaagt, maar voor een misselijkmakende spanning zorgt en je voor weken daarna niet meer los laat en in je hoofd blijft rondspoken. Heeft ook nog eens een sterke boodschap die, nu meer dan ooit, actueel is.

2. Haze (Tsukamoto, 2005)
Fascinerende horror, waarbij je constant op het puntje van je stoel zit, totdat Tsukamoto je volledig weet weg te blazen in de laatste acte. Net als Videodrome een spel tussen fictie en realiteit, dat extra goed werkt omdat je als kijker nooit meer weet dan de protagonist.

3. Halloween (Carpenter, 1978)
Ondanks dat er nauwelijks iets gebeurd in de hele film, is de moeder der slashers toch een van de meest bedrukkende en beangstigende horrors ooit gemaakt. De spanningsopbouw is ongeëvenaard en Michael is een van de meest angstaanjagende slachters ooit op het witte doek verschenen, mede doordat zijn beweegredenen niet worden uitgewerkt.

4. Rosemary’s Baby (Polanski, 1968)
Sublieme spanningsopbouw, waarbij vooral opvalt hoe goed Farrow’s Rosemary steeds verder zinkt in psychoses en waanbeelden. Briljant in hoe iets zo normaals en positiefs als een zwangerschap wordt overgoten met diabolische mythologie.

5. The Fly (Cronenberg, 1986)
Conventioneel in een Cronenberg jastje. Het is misschien een typische experiment-van-waanzinnige-professor-loopt-vreselijk-mis film, maar dat wordt wel op een dusdanig spannende manier opgebouwd dat het interessant blijft. Wat me vooral is bijgebleven aan The Fly, naast Goldblum, is de magnifieke special effects van Chris Walas.
____________

Een top 5 geeft natuurlijk altijd beperkingen, waardoor er vele titels worden gemist. Het wil dus niet zeggen dat we niet genieten van films als The Nightmare on Elm Street, American Psycho of Cannibal Holocaust. We zijn dan ook erg benieuwd naar de favoriete horror ervaringen van de lezer. Schuw niet en deel ze met ons hieronder, of praat mee in het Horror-topic op ons forum.


Onderwerpen: ,


12 Reacties

  1. Pascal

    Bedankt voor de tips :D.

  2. Kaj van Zoelen

    *Schrijft The Howling, Haze & Peeping Tom op de nog te zijn lijst op*

    Theo, wat maakt volgens/voor jou de weerwolf het interessantste monster?

    Oh, en jongens? Inland Empire is geen horror.

  3. Guido

    Leuke lijstjes. Maar Jezus, ik zou er toch niet aan moeten denken dat die Halloween-gekte hier nog eens echt los gaat barsten..

  4. Kaj van Zoelen

    Nee, inderdaad. Bovendien hebben we al Sint Maarten…

  5. Erwan

    Ik kan julie melden dat in Amsterdam (althans het stadsdeel waar ik woon) de Halloween-gekte stilaan serieuze vormen aanneemt. Ik was zelf gisteren op een kostuumfeest, maar ook gewoon over straat lopen de meest vreemde creaties rond. Ik moet dan wel weer toegeven dat het hier niet gaat om kinderen die hun snoep voorraad aanzienlijk zijn toenemen, maar om 20ers/30ers die een feestje bouwen ;-)

    En leuke lijstjes, ik zit met “Inland Empire” nog steeds een beetje in de knoop of het wel of niet horror is aangezien de film een paar echt typische horror-scenes kent (heel eng en naar). Een van mijn favoriete horrorfilms is “Witchfinder General” waar denk ik ook velen van zullen zeggen” is dit wel horror? Ik vind van wel!

  6. theodoor

    De weerwolf is wat mij betreft het meest interessante filmmonster, Kaj, omdat het me aanspreekt dat iemand tegen zijn zin in slecht wordt, en dus gedreven wordt door zijn diepste instincten en lusten zonder daar iets tegen te kunnen doen. Wat mij betreft maakt de dualiteit van de weerwolf, half mens/half wolf, het bij uitstek een karakter die psychologische en diepere lagen in de horror kan terugbrengen. Daarnaast is er de religieuze kant van horror die vaak terugkomt in weerwolvenfilms (bang voor kruizen, bang voor zilver (een puur metaal, te maken met alchemie)) die ik erg interessant vindt. Het is ook een monster die de seksuele kant vertegenwoordigt in de horror (lust) en natuurlijk de puberteit (haargroei op onverwachte plaatsen, roodkapje’s grote boze wolf) zonder dat het zo’n overgeseksualiseerde of geromantiseerde pussy wordt als de vampier.

  7. Kaj van Zoelen

    @ Erwan: Met Witchfinder General was ik vorig jaar Halloween met goede moed aan een horrormarathon begonnen, maar ik was zo aangedaan door die film dat de rest van de marathon er niet meer van kwam. :) Zeker een horrorfilm wat mij betreft, en de schrijver van The Rough Guide To Horror noemt hem ook in het canon van 50 horrorfilms in dat boek.

    @Theo: Duidelijke uitleg. Maar een weerwolf die bang voor kruizen is ken ik niet. Wat zijn naast dus The Howling volgens jou must-see weerwolf films?

  8. theodoor

    In de originele The Wolfman is de weerwolf volgens mij wel bang voor kruizen.
    Must-sees:
    In The Company of wolves (niet puur horror, maar vooral een geniale kijk op de weerwolf als seksueel wezen).
    An American Werewolf in London
    The Wolf Man
    Dog Soldiers
    Ginger Snaps (iets te emopuberig, maar wel lekker veel subtext)
    Teen Wolf
    Wolf (met Jack Nicholson) heeft ook wel leuke kantjes, maar is het net niet.
    Thriller (Micheal Jackson)
    The Monster Squad (een jeugdfilm-ode aan Universalhorrors)

    En strikt gesproken is Le Pacts Du Loup (Brotherhood of The Wolf) geen puurbloed weerwolffilm, maar het is toch een vrij solide film.

    Niet gezien:
    Cry of the Banshee schijnt goed te zijn.

    Overigens bestaat er een behoorlijk volledige weerwolffilmsdatabase: werewolf-movies.com

  9. Thierry Verhoeven

    @Theodoor: Ellen Ripley de stoerste actieheldin ooit noemen is natuurlijk niet meer dan normaal. Maar is het fair dit toe te schrijven aan Alien? Want niet alleen ben ik van mening dat ze deze status vooral heeft overgehouden aan Aliens… ik denk zelfs dat zonder dat vervolg het personage nooit enige vermelding in de filmgeschiedenisboeken zou hebben gekregen.

    @Guido: Mijn vader vertelde dat hij van de week toch echt “trick or treat”-kinderen aan de deur kreeg (al was de kreet in dit geval ‘snoep of je leven’)…

  10. Erwan

    * We zijn dan ook erg benieuwd naar de favoriete horror ervaringen van de lezer. Schuw niet en deel ze met ons hieronder*

    Ik heb een paar maanden terug een aanvulling geschreven op het boek “101 horror movies you must see before you die”. Oftewel, deze pareltjes (naar mijn mening) stonden niet in dat boek: http://www.filmorama.nl/index.php?id=2327

    @ Verhoeven: het is zeker zo dat deel 2 meer een actieheldin van haar maakte, beetje net als Linda Hamilton in Terminator 2. Maar ik denk ook dat zonder een vervolg de naam Ellen Ripley filmhistorie had opgeleverd, daarvoor is het personage in het origineel te interessant en vernieuwend…

  11. Kaj van Zoelen

    Is dat boek de moeite waard, Erwan, op het feit na dat Alien en The Thing er niet in staan? Ik heb hem wel eens in mijn handen gehad, maar juist om die redenen laten liggen…

  12. Erwan

    Het is een aardig boek met wat titels tussendoor die je verrassend zou kunnen noemen. Een must-have is het zeker niet. Theodoor leent het nu van me en ik heb er aardig wat titels uit kunnen halen die ik nog niet had gezien en mijn interesse wekken. Het probeert hier en daar arty over te komen, maar is toch vooral gemaakt door een Amerikaan…


Reageer op dit artikel