IFFR 2009: de films
Korte reviews en beslommeringen.

IFFR logo

Uitgerust met een tijgerpas om de nek, de ‘Daily Tiger’ onder de arm, wat etenswaar bij de hand en een grote glimlach op mijn gelaat begaf ik me het afgelopen weekend in Rotterdam. Het filmfestival draait op volle toeren, wat zoals altijd garant staat voor een gezelligere sfeer op de straten, in de horeca en bovenal in de bioscopen. De lange wachtrijen en het gehaast naar de zalen nemen we voor lief; wanneer het introductiefilmpje van het festival over het scherm rolt, dit jaar gevrijwaard van de veel te luide muzikale ondersteuning, is het de film die telt.

Rachel Getting Married

Mijn festivalavonturen begonnen pas op de vrijdag, twee dagen na de opening. Ik ging van start met de titel waar ik misschien wel het minst van verwachtte: Rachel Getting Married. Opvallend, gezien na afloop de vieren en vijven op het welbekende afscheurkaartje om de oren vlogen. Dit prachtige familiedrama werd door Jonathan Demme geregisseerd, en door Jenny Lumet (dochter van welbekende Sidney) geschreven. Sterk met handheld geschoten, eerlijke en diep emotionele film, die geheel gedragen wordt door het acteerwerk (Anne Hathaway werd reeds genomineerd voor een Oscar). Alleszins een aanrader.

Ik vervolgde mijn dag met het Russische Paper Soldier, en hiervoor bleek het omgekeerde te gelden; de hoge verwachtingen werden niet ingelost. Regisseur Aleksei German Ml., zoon van een schijnbaar geliefd filmregisseur, maakt een film zoals Sokurov dat doet. Traag. Maar waar dat bij Sokurov van toevoegende waarde is, blijkt Paper Soldier op enkele momenten na te falen in zijn opzet. In een Q&A met lege zaal sprak de regisseur over zijn willen ‘menselijke emoties’ te tonen, maar de film kent zulk een artificiële mise-en-scene en daarmede een haast sketchmatige belevingswereld dat de menselijkheid ver te zoeken valt.

German + Rain stond voor de volgende dag op het programma, met voorafgaand de zeer genietbare en creatieve kortfilm 29 Febbraio. German + Rain, een film waarvoor ik uit een impuls kaartjes kocht, is geen goede film, en al helemaal geen slechte; de film baant zijn weg ergens daar tussenin en is vooral bizar. Cinematografisch verwaarloosbaar, desondanks erg vermakelijk in zijn absurdisme. Trauma’s, aanranding en een zelfmoordpoging; alles wordt gebracht met eenzelfde al dan niet opzettelijke droogheid. Een leuk tussendoortje voor de liefhebber van dergelijke humor.

Yuri's Day

Vervolgens was het de beurt aan Yuri’s Day, waar ik ietwat tegenop gezien landgenoot Paper Soldier’s slaapverwekkende kwaliteiten. Yuri’s Day bleek echter een prachtig verhaal over een vrouw wiens zoon zoek raakt in een desolaat Russisch dorp, vooral gericht op de innerlijke transformatie van de vrouw na deze ingrijpende gebeurtenis. Soms haast poëtisch mooi en gevrijwaard van het melodrama, dat in dergelijke films nogal eens om de hoek komt kijken. Sterk gefilmd drama dat gedurende twee uur weet te boeien, te ontzetten en te ontroeren. Een aanrader en een van de hoogtepunten van het weekend.

Sois Sage

Sois Sage is de eerste ‘Tiger’ op mijn programma en met een stortvloed aan lovende woorden voorafgaand aan de film, werden grootste verwachtingen geschept die bijna volledig werden ingelost. De film is minimaal van opzet, spaarzaam met narratief en uit zich vooral in close-ups en handelingen van de mooie hoofdrolspeelster. De film doseert op lovenswaardige wijze emoties, langzamerhand wordt een beeld geschetst van een verhouding tussen een man en een beduidend jongere vrouw. Gewaagd is de keuze om slechts met een enkel woordje, tegen het einde van de film, duidelijk te maken waar het daadwerkelijk over verhaalt. Hierin ligt echter de kracht, bespaart van melodramatische sleutelscenes maakt het Sois Sage tot een prachtig gefilmde kijk op een onmogelijk verwerkingsproces van een trauma.

Ik besloot een gat in mijn programma op te vullen met een film die ik koos om de hoge notatie in de tussenstand voor de publieksprijs: Pandora’s Box. Een Turkse prent die tergend traag op gang komt, maar uiteindelijk uitblinkt in aandoenlijkheid. Pandora’s Box is nergens echt vernieuwende en zeker geen echt goede cinéma, maar biedt wel bijzonder vermaak. Een bejaarde vrouw blijkt te lijden aan de ziekte van Alzheimer, en de film verhaalt vooral over de zowel komische als lieflijke situaties die hieruit ontstaan. Waarom de film tot het beste van het festival wordt gerekend, is mij echter een raadsel.

Wendy and Lucy

Mijn laatste film van het weekend was Wendy and Lucy, geregisseerd door Kelly Reichardt, die eerder met Old Joy een Tiger Award won. Het rolletje van Will Oldham, een muzikant die ik bijzonder hoog inschat, en de als producent fungerende Todd Haynes maakten mij aanvankelijk zeer benieuwd naar deze film. Met name door het minimale plot is het geen makkelijke film en allesbehalve een indie-feelgood, zoals we die de laatste jaren zo vaak zagen.
Een paar dagen verblijft Wendy wegens autopech in een klein dorpje, waar zij haar hond Lucy door omstandigheden uit het oog verliest. Vervolgens kent de film weinig tot geen belangrijke ontwikkelingen alsmede een onbevredigend einde, dat niet iedereen in de zaal leek te slikken getuige het missende geklap en een zuchtend publiek. Wanneer je echter wel kunt genieten van intiem, persoonlijk drama en aparte personages, dan is Wendy and Lucy zeker een aanrader.

Bij dit zevental is het vooralsnog gebleven. Ik zal mij aankomend weekend echter opnieuw in de Rotterdamse filmzalen begeven en daar hoop ik nog wat leuks mee te pikken. Mijn artikel van volgende week zal hier over verhalen.



Reageer op dit artikel