Koreakoorts: de inleiding
Een inleiding op 6 weken Zuid-Koreaanse films

21 mei 2009 · · Koreakoorts

De “Koreaanse golf” of “Koreakoorts” zijn termen die verwijzen naar de plotselinge populariteit van Zuid-Koreaanse cultuur in de 21ste eeuw. De golf verspreide zich eerst in Azië, en daarna volgden het Midden-Oosten, de Amerikaanse continenten en Oost Europa. Het begon allemaal met de export van Zuid-Koreaanse televisiedrama’s in het oosten van Azië, en daarna groeide in het buitenland ook de populariteit van muziek, eten, de taal en natuurlijk films. Daar ga ik het de komende weken over hebben in een reeks artikelen: de contemporaine Zuid-Koreaanse cinema. Daarbij beperk ik me in eerste instantie de komende tijd in verband met tijd en ruimte wel tot de populairdere films van het land.

Het internationale offensief begon in 1999 (dat we voor het gemak voor deze reeks artikelen maar even bij dit decennium rekenen) met de succesvolle actiefilm Shiri (Swiri), de doorbraak van Koreaanse sterren Yunjin Kim (Sun in de Amerikaanse serie Lost), Kang-ho Song (The Host, The Good, The Bad, The Weird, Sympathy for Mr. Vengeance) en Min-sik Choi (Oldboy, Tae Guk Gi: The Brotherhood of War). Deze film in de stijl van Hong Kongse actiefilms ga ik nog bespreken in combinatie met een andere film die een jaar later de internationale cultgemeenschap bereikte, JSA: Joint Security Area. Verder kijk ik naar het ook in 1999 gemaakte Attack of the Gas Station, in combinatie met twee andere populaire komedies, Save The Green Planet en My Sassy Girl. Ook zal ik aandacht besteden aan de Koreaanse politiethriller, een zeer populair genre. De recente films van Ji-woon Kim zullen ook aan bod komen. In 2004 brak de Koreaanse film ook in West-Europa en in Nederland door. Dat jaar verscheen Spring, Summer, Fall, Winter… and Spring van Ki-duk Kim, die in het jaar daarna met nog twee filmhuishits kwam aanzetten, Samaria (Samaritan Girl) en Bin-jip (3-Iron). Voor een herkijk hiervan heb ik niet echt tijd, in plaats daarvan ga ik proberen wat van zijn recentste werk te zien. En dan bedoel ik niet het na zijn driedelige home-run wat tegenvallende The Bow, maar zijn nog latere films.

Kim was niet de enige die in 2004 internationaal succes vierde. Chan-wook Parks Oldboy won dat jaar op Cannes de juryprijs en verbaasde wereldwijd bioscoopgangers. Zoals de meesten van jullie wel weten maakt deze film deel uit van Parks drieluik over wraak (ook een populair thema in moderne Zuid-Koreaanse cinema). Deze drie titels heb ik wél recentelijk herkeken, en mijn bevindingen zal ik volgende week bespreken. Tenslotte nog even aandacht voor twee titels waar ik waarschijnlijk niet meer aan toekom, maar die ik wel gezien heb de afgelopen jaren en kan aanraden: The Host is een uitstekende monsterfilm met enkele gebreken, No Mercy For The Rude is een zeer originele film over een verlegen huurmoordenaar zonder tong die eigenlijk dichter wil worden en zijn partner die liever een balletschool zou openen.

De komende weken kan je het volgende verwachten van mij:

28 mei: De wraaktrilogie van Chan-wook Park

4 juni: De Koreaanse politiethriller: Memories of Murder en Public Enemy

11 juni: Ji-woon Kim

19 juni: De internationale doorbraak: Shiri en JSA: Joint Security Area

12 juli: a href=”http://www.salonindien.nl/recensie/koreakoorts-6/”>Koreaanse komedie

16 juli: Kim Ki-Duk en zijn laatste films

Niet de meest logische volgorde, dat geef ik toe, maar wel een logisch gevolg van mijn kijkgedrag en hoe ik op het idee kwam om het kijken van een paar Koreaanse films om te zetten naar een reeks artikelen. Als je verder nog filmtips hebt, of er op staat dat ik bepaalde films die ik hierboven niet genoemd heb nog behandel, dan kun je dat natuurlijk hieronder kwijt.



10 Reacties

  1. Kwinten

    Off-topic; maar waar blijft die mooie Cannes feature ;) ?

  2. Pascal

    Geweldig Kaj, ik ga deze reeks artikelen zeker volgen.

  3. Christiaan Boesenach

    Zeker. En ligt het aan mij, of is de Kim Ki-Duk hype die begon met Spring, Summer, Fall, Winter and Spring al een tijdje tot een einde gekomen? Ik hoor weinig meer over de man, terwijl hij toch niet heeft stilgezeten..

    Ik ben in ieder geval benieuwd, het is zeker een mooi filmland. Al is mijn liefde voor Chan-wook Park met zijn half gelukte robotfilm wat weg geëbd.

  4. Kaj van Zoelen

    Wat betreft Kim Ki-Duk: dat is ook precies waarom ik de films na The Bow (die hier niet eens meer in de bios zijn uitgekomen) ga kijken.

  5. theodoor

    Manoman, wat viel I’m A Cyborg But That’s Ok me tegen.
    Maar toch kijk ik uit naar Thirst.

  6. El Chivo

    misschien heeft A Tale of two sisters nog wel een plaats in het overzicht;

    Ki-duk is niet zwaar achteruit gegaan, maar de hype was gewoon over. En als ie zo snel blijft films maken en het is niet verschrikkelijk interessant meer kan een mens wel eens afhaken.

  7. Kaj van Zoelen

    De twee zussen komen langs op 11 juni.

  8. Erik Hagen

    Kaj, ook ik ga deze reeks volgen.

    Nog even over Ki-duk Kim: zijn laatste films zijn wel degelijk in de bioscoop verschenen, zij het maar mondjesmaat. “Bi-mong” moet nog komen, maar “Soom” heeft zeker 3 weken gedraaid in Utrecht. Veel te kort natuurlijk. :-(

  9. Kaj van Zoelen

    En die daarvoor, Time? Een biosrelease daarvan is me toch ook ontgaan…

  10. Erik Hagen

    “Time” heb ik zelf ook gemist, want toen was ik op reis. Het zou kunnen dat ‘ie eventjes gedraaid heeft (meestal doet ‘t Hoogt dergelijke films een paar weekjes of zelfs maar één week), maar misschien inderdaad ook niet. Ik check zelf in ieder geval elke week wel een keer de sites van de verschillende filmhuizen hier om niets te missen wat ik graag wil zien (denk aan eenmalige voorstellingen, klassiekers, enz.).


Reageer op dit artikel