Koreakoorts: Wraak – allesvernietigend of deugdig?
Chan-wook Parks wraakdrieluik herevalueerd

Na het grote succes van JSA: Joint Security Area (een film die ik op 18 juni nog bespreek) kreeg regisseur/schrijver Chan-wook Park alle vrijheid om welke film dan ook te maken. Eerst zocht Park naar een bestaand script dat wraak serieus behandelde, maar vond niks. Dus maakte hij in twintig uur non-stop het script af waar hij voor JSA aan begonnen was. Dat werd Sympathy for Mr. Vengeance, de eerste van drie films over wraak die Park in vier jaar schoot. Ik had de films allemaal al eens gezien, maar onlangs zag ik ze nog eens en dat was de aanleiding voor dit stuk. Hieronder volgen mijn bevindingen. Waarschuwing: bevat spoilers!

Sympathy for Mr. Vengeance
De eerste keer dat ik deze film zag viel hij me enorm tegen, maar bij mijn recente herkijk beviel de film wel. Ik begreep ook een stuk beter waar de film over ging en wat Park wilde zeggen. In dit eerste deel van zijn drieluik over wraak stelt Park dat wraak alleen maar tot meer wraak leidt, en dat uiteindelijk iedereen hierdoor een zinloze, gewelddadige dood sterft. Aan het eind is dan ook geen van de hoofdpersonages of belangrijke bijfiguren nog in leven. Geen nieuwe boodschap, maar de elegante, intelligente manier waarop Park hem brengt geeft de film toch iets bijzonders. Vooral in het eerste gedeelte toont Park een aantal visuele hoogstandjes, iets waar hij zich in latere films steeds meer mee zou uitleven, en de geweldsuitbarsting aan het einde is een stilistisch hoogstandje. Maar wat de film werkelijk bewonderenswaardig maakt, is hoe Park sympathie weet te creëren voor alle partijen. Daar maakt hij zijn boodschap duidelijk mee. Enige nadeel is wel dat de film hierdoor wat afstandelijk is, maar ergens past dat ook wel. Du-na Bae is overigens één van de schattigste actrices die ik ken, iets dat nog veel meer te zien is in het Japanse Linda Linda Linda.

Oldboy
Ik kan me nog goed herinneren dat toen ik deze in de bios zag, een groot deel van het publiek tijdens de film wegliep. Mensen die tijdens de tandentrekscène besloten dat ze het niet meer trokken, en vooral mensen die vluchtten op het moment dat het leek of er nog zo’n scène kwam. Ik weet ook nog dat ik haast verdoofd uit de zaal kwam na afloop, volledig weggeblazen. Een tweede keer op DVD maakte de film logischerwijs niet zo’n indruk meer, en vallen enkele gaten in de logica op. Toch is het nog steeds een ijzersterke film waarin Park een andere statement over wraak maakt: namelijk dat het niets te bieden heeft. Zolang je je nog niet gewroken hebt, obsedeert de wraak en moet alles daarvoor wijken. Maar zodra je dan eindelijk wraak genomen hebt, blijft er niets meer over. De pijn die je wilde wreken is niet verdwenen door de wraak, en misschien wel vergezelt door nog veel ergere gevoelens. Park verwerkt deze thematiek op ingenieuze wijze in een mysterie vol bloed en actie, waarvan het hoogtepunt wel de in één take opgenomen vechtscène met de hamer in de gang is. Ook op herhaling blijft Oldboy een bijzondere ervaring en op een neuslengte toch de beste van de drie.

Sympathy for Lady Vengeance
Helaas geldt dat niet voor de derde en laatste film uit het drieluik van Park. Nu vond ik de film de eerste keer al matig, weinig meer dan een reeks mooie plaatjes, maar nu ik meer probeerde te ontdekken wat Park probeerde te zeggen vond ik nog minder om van te genieten. Het verhaal wordt op een zeer warrige, onlogische manier verteld zonder dat dit enige schijnbare functie heeft, en na de twee vorige films is Parks boodschap nogal vreemd. Voor zover hij iets probeert te zeggen, lijkt het iets positiefs over wraak te zijn. En dat is toch wat bizar, na zijn eerdere deconstructies van het concept. Park maakt zijn ideeën in vergelijking met de andere twee films niet echt duidelijk, wat de al onhandig vertelde film niet ten goede komt. Op de prachtige beelden (het is wel de meest esthetische van de drie) na valt er daardoor weinig te beleven, wat van deze film toch veruit de minste van het drieluik maakt.

Andere posts over mijn Koreakoorts:

21 mei: Inleiding

4 juni: De Koreaanse politiethriller: Memories of Murder en Public Enemy

11 juni: Ji-woon Kim

19 juni: De internationale doorbraak: Shiri en JSA: Joint Security Area

12 juli: a href=”http://www.salonindien.nl/recensie/koreakoorts-6/”>Koreaanse komedie

16 juli: Kim Ki-Duk en zijn laatste films


Onderwerpen:


2 Reacties

  1. Erik Hagen

    Kaj, nogmaals hulde voor dit thema. Ik heb dit artikel nog niet gelezen, want ik moet de wraakfilms van Chan-wook Park nog zien. Vond zijn JSA geweldig! Wilde alleen nog even zeggen dat ik het jammer blijf vinden dat je geen gebruik maakt van What I Watch, want ik heb zo het idee dat ik dan nog veel (o.a. Koreaanse) tips van je zou kunnen opdoen aan de hand van je cijfers.

  2. Pascal

    Ik heb Sympathy For Mr. Vengeance onlangs ook herkeken. Ik vond hem de eerste keer geweldig (in de bios) en ook de 2e keer. Ik kan me dan ook volledig vinden in je stuk, en dat afstandelijke vond ik juist iets goeds.

    Oldboy wil ik ook graag herkijken, maar ik ben bang dat de ervaring zoals in de bioscoop destijds niet hetzelfde zal zijn.

    Sympathy for Lady Vengeance heb ik thuis gekeken, vlak na Oldboy. Ook die viel me wat tegen na de 2 geweldige voorgangers. Al moet ik zeggen dat ik de wraakscène in dat (school?)gebouw echt geweldig vond.

    Ben zeer benieuwd naar JSA.


Reageer op dit artikel