Koreakoorts: de politiethriller
Hoe in Zuid-Korea de politie op seriemoordenaars jaagt

Het afgelopen decennium is de politiethriller een zeer populair subgenre geworden in Zuid-Korea, en de populairste films daarbinnen vonden ook hun weg naar het westen. Twee goede voorbeelden hiervan zijn Public Enemy uit 2002 en Memories Of Murder (van Joon-ho Bong, die ook The Host maakte en wiens Mother dit jaar in Cannes draaide). Hoewel de ene zich in het heden afspeelt en de ander in de jaren ’80 belichten beiden – voor mij in ieder geval – vreemde gewoontes en de incompetentie van de Koreaanse politie, terwijl die in beide films op een seriemoordenaar jaagt. Het later dit jaar nog in de Nederlandse bios verschijnende The Chaser past trouwens ook wel in dit straatje.

In Public Enemy volgen we Chul-jung Kang, een harde agent die per ongeluk een seriemoordenaar op het spoor komt. Hij kan er echter niemand van overtuigen dat de kille zakenman die hij van de moorden beschuldigt, schuldig is. Dit omdat de agent niet wil vertellen over de avond dat hij de moordenaar zag: op het desbetreffende moment zat hij in een woonwijk naast een lantaarnpaal te poepen. Zijn stilzwijgen staat symbool voor de gebrekkige communicatie binnen de Koreaanse politie, en is niet helemaal logisch in het licht van zijn obsessie met de moordenaar. Wel levert het een spannende thriller op vol bizarre humor (het poepincident is slechts een voorbode voor wat er later gaat komen).

De wilde agent die alle regels aan zijn laars lapt en voordat hij zijn obsessie vindt eigenlijk enorm corrupt is en drugs dealt, vormt een mooi contrast met de koele, berekende moordenaar die op zijn geheime moorden na het toonbeeld van de serieuze, toegewijde en nette zakenman is. Beiden zijn niet echt traditioneel sympathiek, en dat levert een boeiend schouwspel op. Dat de agent ondanks zijn corruptie zo ongeveer de enige competente politieman is, is een kritiek op het Koreaanse politieapparaat. Dat zij, onder druk van de burgemeester meer bezig zijn met de man die uit protest verf over de burgemeester gooide dan met moordenaars, spreekt boekdelen.

Memories Of Murder bevat ook veel onmachtige politiemannen, maar in deze film leren ze tenminste van hun fouten en van elkaar. Sommigen tenminste. Gebaseerd op ware gebeurtenissen probeert plattelandspolitie in samenwerking met ervarener stadsdetectives van 1986 tot 1991 een seriemoordenaar te vinden, die vrouwen verkracht en vermoordt. De altijd goede Kang-ho Song (Sympathy for Mr. Vengeance, The Host) speelt de incompetente detective van het platteland die uiteindelijk dichtbij komt, maar de moordenaar nooit vindt.

In dat en meerdere opzichten (o.a. het waargebeurde aspect) heeft Memories of Murder veel weg van David Finchers Zodiac. Beide films zijn ook nog eens steengoed. Een vreemde, kennelijk Koreaanse politiemethode die in zowel Memories als Sympathy for Lady Vengeance voorkomt, is een verdachte de moord te laten naspelen op de plaats delict, met een pop, in aanwezigheid van media. Het nut van dit ‘bewijs’ (in beide gevallen worden de telkens onschuldige verdachten flink geïnstrueerd door een rechercheur) ontgaat me vooralsnog, maar het levert wel goede scènes op. Net als Public Enemy heeft Memories een bijzondere, geheel eigen soort humor die de zware materie wat verlicht. De prijs voor de beste cinematografie gaat echter naar het prachtige camerawerk van Memories, die ook net wat meer diepgang en stijl heeft en daardoor in mijn ogen toch de betere film is. Maar beiden zijn spannende thrillers over eenzelfde onderwerp, waarin de politie flinke kritiek te verduren krijgt.

Andere posts over mijn Koreakoorts:

21 mei: Inleiding

28 mei: De wraaktrilogie van Chan-wook Park

11 juni: Ji-woon Kim

19 juni: De internationale doorbraak: Shiri en JSA: Joint Security Area

12 juli: a href=”http://www.salonindien.nl/recensie/koreakoorts-6/”>Koreaanse komedie

16 juli: Kim Ki-Duk en zijn laatste films



1 Reactie

  1. Pascal

    Weer 2 voor mijn verlanglijst.


Reageer op dit artikel