Koreakoorts: De stilist Ji-woon Kim
Psychohorror, gangsternoir en western - meester van de genrecinema

In de vierde week van mijn koorts bekijk ik (een deel van) het oeuvre van Ji-woon Kim. Internationaal is hij niet zo bekend als landgenoten Ki-duk Kim of Chan-wook Park, maar dat ligt niet aan de kwaliteit van zijn films. Stilistisch doet hij niet onder voor hen, sterker nog, zijn naamgenoot laat hij op dit gebied in het stof bijten. Wel heb ik het idee dat hij zich steeds meer met die stijl bezighoudt; die wordt elke film uitbundiger, terwijl ik het gevoel heb dat het inhoudelijk steeds minder ingewikkeld wordt. Zijn laatste drie films zijn esthetisch meesterlijk, maar de diepgang en karakterontwikkeling neemt telkens af. Toch blijven Kims films telkens van hoge kwaliteit, dankzij een telkens veranderende maar elke keer weer geweldige stijl, welk genre hij ook uitkiest.

Bij A Tale of Two Sisters is er nog geen sprake van die aftakeling. Deze ijzingwekkende psychologische horrorfilm zit uitstekend in elkaar, zo gecompliceerd zelfs dat een tweede kijkbeurt nodig zou zijn om hem volledig te begrijpen. De film begint met twee jonge zusjes (gôh…) die samen gaan wonen met hun vader en stiefmoeder. Deze realiteit levert met de gevoeligheid van de zusters (krakende deuren zijn angstaanjagend!) en enkele nachtmerries al flink wat horror op. Die overigens telkens subtiel en tergend rustig wordt opgebouwd, zodat je tegen de tijd dat de climax van zo’n scène bij wijze van spreke al minutenlang op de bank staat te springen en “nee” schreeuwt. En dat terwijl er eigenlijk niets gebeurd. Dat kleine, normale dingen zo effectief eng zijn, is te danken aan Kims ijzersterke regie en prachtige visuele stijl die soms doet denken aan een mix van Argento en J-horror. Dan, na 2/3 van de film, volgt er een plottwist die niet alleen alles op zijn kop zet, maar ook echt een nieuwe dimensie aan het verhaal geeft. Magistraal. Van de Hollywoodremake wil ik niets weten.

A Bittersweet Life is visueel al even mooi om naar te kijken, hoewel Kim hier een heel andere stijl hanteert. Een gangster beheert een wonderschoon hotel en is hondsloyaal aan zijn baas. Hij is een goede gangster die zijn werk uitmuntend uitvoert, maar één bepaalde opdracht van de baas gaat hem te ver. Zowel zijn goede werk als het werk dat hij niet wil doen leveren hem vanaf dat moment enorme problemen op. Als een noir held doet hij zijn best, maar gaat alles mis. Het levert wel een aantal zeer spectaculaire knok- en schietscènes op, waar Kim ook gevoel voor blijkt te hebben. De conclusie is echter wat magertjes en ondanks de noir tonen en het mooie uiterlijk vond ik de film inhoudelijk niet echt bijzonder. Dat deed Melville beter. Desondanks is A Bittersweet Life zeer genietbaar, dankzij dat uiterlijk, de actiescènes en het coole hoofdpersonage. De Bollywoodremake laat ik aan me voorbijgaan.

The Good, The Bad, The Weird is Kims recentste film, en draaide onlangs nog op IMAGINE, het voormalige Amsterdam Fantastic Film Festival. In deze waanzinnige ode aan Sergio Leone’s The Good, The Bad & The Ugly gaan drie mannen, verschillende bendes, het Japanse leger en Koreaanse vrijheidsstrijders In het in de jaren ’30 door Japan bezette Mantsjoerije op zoek naar een in de woestijn begraven schat. Filmster Kang-ho Song (The Host, Memories Of Murder, Sympathy for Mr. Vengeance) steelt de show als de sympathieke mafkees Yoon Tae-goo/The Weird. Het verhaal is met alle facties en de soms chaotische opbouw niet altijd makkelijk te volgen, maar dat maakt niet zoveel uit. De fantastische stijl en humor maken alles goed, en de dubbele actieclimax is een waar genot voor oog en oor. Het mag misschien Kims meest inhoudloze film tot nu toe, het is een heerlijke bizarre achtbaanrit die nooit verveelt, ondanks dat hij wat te lang duurt.

Andere posts over mijn Koreakoorts:
21 mei: Inleiding

28 mei: De wraaktrilogie van Chan-wook Park

4 juni: De Koreaanse politiethriller: Memories of Murder en Public Enemy

19 juni: De internationale doorbraak: Shiri en JSA: Joint Security Area

12 juli: a href=”http://www.salonindien.nl/recensie/koreakoorts-6/”>Koreaanse komedie

16 juli: Kim Ki-Duk en zijn laatste films


Onderwerpen:


5 Reacties

  1. Ricardo Berentsen

    A Bittersweet Life was heerlijk vermaak inderdaad, Sun-Woo was het voorbeeld van cool.
    Naar A Tale of Two Sisters ben ik al een tijdje benieuwd, ik ben alleen bang dat na ik nu The Uninvited heb gezien al te veel van het verhaal weet.

  2. Theodoor

    The Good, The Bad, The Weird en A Tale of Two Sisters bevielen bieden erg goed. Je beschrijvingen zijn spot-on.

    Ga je trouwens nog werk van Lee Chang-Dong bespreken? Ik heb nog wel een boxset voor je.

  3. Erik Hagen

    Mooi artikel weer! :-) Eindelijk heb ik ook eens alle besproken films gezien. ;-) Zaten wij niet in dezelfde zaal en rij bij “The Good, the Bad and the Weird”?

  4. Kaj van Zoelen

    @Theo: Die naam zegt me niks. Kom maar op op met die boxset!

    @Erik: Dat klopt. Ik zie net dat ik op het forum nooit meer gereageerd had op jouw vraag naar wat ik van de film vond. Bij deze. ;)

  5. Erik Hagen

    Haha, nou dankjewel! ;-)

    Chang-dong Lee is de regisseur van o.a. “Oasis” en “Milyang” (“Secret Sunshine”). Die laatste heeft vorig jaar een aantal weken bij ons in Utrecht in ‘t Hoogt gedraaid.


Reageer op dit artikel