Koreakoorts: Wil je dood?
De Koreaanse komedie – anarchie, buitenaardse wezens en meer

Een beetje verlaat, maar ik ga nu echt weer verder met mijn Koreakoorts serie. Één van de populairste aspecten van de Zuid-Koreaanse cinema heb ik tot nu toe onbesproken gelaten, en daar komt nu verandering in. In 1999 droeg Attack the Gas Station! bij aan de internationale erkenning van Zuid-Korea als filmland, en in 2001 was My Sassy Girl een enorm succes die in Zuid-Korea tientallen imitators kreeg (die overigens bijna geen van allen verder dan de landsgrenzen kwamen). Uit mijn aanvankelijke onderzoek bleek Save the Green Planet! ook een erg bekende komedie, dus koos ik deze drie films als vertegenwoordigers van de Koreaanse komedie (ook logisch gezien mijn intentie om de – internationaal – populaire Koreaanse cinema een beetje in kaart te brengen). Helaas was dit geen onverdeeld succes.

Ik begon met de succesvolste van de drie, My Sassy Girl, is een film die me soms zeer vermaakte maar ook erg frustreerde. De romantische komedie duurt met zijn 137 minuten veels te lang voor zijn genre, en vooral de laatste 30-45 daarvan zijn dankzij de hevige dosis cliché melodrama best vervelend. Tegelijk is het aan het begin moeilijk voor te stellen dat de vriendelijke Kyun-woo zou vallen voor het gemene, agressieve meisje (ze heeft geen naam) die hem voortdurend bedreigd als hij niet doet wat ze wil. Toegegeven, de absurditeit van een klein Koreaans meisje die de hele tijd stoer “wil je dood” zegt is wel grappig. Zo zitten er meer leuke dingen in, en wordt het meisje na een tijdje toch een beetje charmant. Maar dat is niet genoeg om van My Sassy Girl een echt goede of vermakelijke film te maken, daarvoor is de film te vaak serieus en had het typische Koreaanse melodrama wel wat meer gedoseerd gekund. Een eerste teleurstelling dus.

Save the Green Planet! is ook maar ten dele geslaagd. Na een geïnspireerd begin waarin een gek een zakenman ontvoert omdat hij ervan overtuigd is dat de man een buitenaards wezen is. Maar na het eerste komische kwartier lijkt de film eerder een horror/thriller waarin de zakenman gemarteld wordt om informatie over zijn buitenaardse plannen, terwijl de politie de vermiste man zoekt. Aan het einde keert de film weer terug naar zijn komische wortels in een krankzinnige finale. Als geheel is het geen slechte film (ook geen bijzonder goede film), maar als de komedie die ik verwachte stelde hij teleur. Daarnaast had ik het gevoel dat de bizarre martelingen ook komisch bedoelt waren, waar ik me niet echt lekker bij voelde.

Attack the Gas Station! was gelukkig wel hilarisch en volledig bevredigend. Vier outcasts beroven uit verveling een pompstation, gijzelen de medewerkers, sluiten onvriendelijke klanten op en knokken met de lokale gangsters. Het is niet alleen de humor die deze film zo leuk maakt, maar ook de anarchistische ‘alles-kan’ sfeer. De vier jongeren breken op allerlei manieren de Koreaanse maatschappij af. Het lijkt zo’n simpele film, maar is in wezen een intelligente, luchtig stukje maatschappijkritiek. Geniaal, hilarisch en steeds waanzinniger maakt Attack the Gas Station! de andere twee films ruimschoots goed en bewijst mij dat er toch echt wel goede Koreaanse komedies zijn. Misschien heb ik gewoon de verkeerde kijkkeuzes gemaakt de eerste twee keer.

Andere stukken over mijn Koreakoorts:

21 mei: Inleiding

28 mei: De wraaktrilogie van Chan-wook Park

4 juni: De Koreaanse politiethriller: Memories of Murder en Public Enemy

11 juni: Ji-woon Kim

19 juni: De internationale doorbraak: Shiri en JSA: Joint Security Area

16 juli: Kim Ki-Duk en zijn laatste films



1 Reactie

  1. arjen

    je zou ook the foul king en the quiet family eens kunnen proberen. de eerste twee films van kim ji-woon en beiden met song kang-ho. een goede aanvulling op attack the gas station.


Reageer op dit artikel