Koreakoorts: Ki-duk Kim
De laatste drie films van de meester

Ik heb al een aantal grote namen behandeld sinds ik de koorts te pakken kreeg, maar de misschien wel grootste nog niet. Ki-duk Kim had begin deze eeuw dankzij nare films als The Isle en Bad Guy al een cultgevolg, maar hij ontwikkelde zich nog steeds als artiest en in 2003 maakte hij de film die hem in het filmhuiscircuit wereldwijd erkenning bracht: Spring, Summer, Fall, Winter… and Spring. In de twee jaar daarna maakte hij nog drie films, die allemaal in 2005 in Nederland uitkwamen. Toen ik aan het eind van dat jaar mijn jaarlijkse top tien samenstelde, stond de Korean daar driemaal in. Vooral het duo Bin-jip en Samaria maakte indruk, The Bow voelde, hoewel ook mooi, al weer een beetje aan als een herhaling van zetten.

Na deze film verdween de ontstane hype rondom de regisseur, maar hij hield niet op met films maken. Elk jaar leverde hij er weer een af, maar die films kregen véél minder aandacht dan die daarvoor. Het uitkomen in Nederland van de eerste twee ging dan ook volledig langs me heen destijds. Nu wilde ik toch eens weten wat er van de man geworden was na de hype, en dit leek mij een prima manier om voorlopig even van mijn Koreakoorts te genezen. Zou hij nog steeds zulke goede films maken, of was het afzwakken van de aandacht voor Kim terecht en bakte hij er niets meer van?

In 2006 kwam Kim met Time, de minste film die ik van hem zag sinds The Isle. Een vrouw laat compleet onnodig haar hele gezicht verbouwen door een plastische chirurg, verlaat haar vriend totdat haar gezicht geheeld is en stelt haarzelf dan aan hem voor als een ander. Veel dialoog en dat is niet Ki-duks sterkste kant: hij gedijt vooral bij stilte en muziek. Thematisch fladderde de film ook alle kanten uit, en de gezochte dramatiek werkte niet. Een teleurstelling op alle vlakken – hoewel het er allemaal wel aardig uitziet. Nauwelijks herkenbaar als een Ki-duk Kim.

Het jaar daarna volgde Breath, een wonderlijke film over een getrouwde vrouw die een relatie probeert aan te knopen met een ter dood veroordeelde man die telkens zelfmoord poogt te plegen. Zij verovert niet alleen zijn hart, maar ook dat van de gevangenisdirecteur. In de scènes in de gevangeniscel wordt nauwelijks gesproken, en daar weet Kim wel raad mee. Toch zijn het de scènes waarin de vrouw de bezoekkamer transformeert tot een klein paradijsje het mooist. De seizoenenthematiek van Kim keert hier terug, evenals de moeizame communicatie tussen getrouwde mensen. Subtiele symboliek en roerend drama maken het plaatje compleet: dit is de beste van deze drie films.

Dream is de recentste film en die met het vreemdste uitgangspunt. Een vrouw voert slaapwandelend de dromen van een man uit, terwijl hij ze heeft. Dit leidt tot complicaties met hun beider exen, die een relatie samen hebben. Uit angst voor de gevolgen proberen de twee samen wakker te blijven, maar de uitkomst is onverwacht. Sommige scènes waarin een psychologe met hen praat werken slecht, maar zo nu en dan komt er prachtige, lyrische poëzie voorbij die zich kan meten met zijn beste werk. Een onevenwichtige film, maar de goede delen zijn wonderschoon.

Ki-duk Kim maakte één grote misstap, maar herstelde zich daarna weer snel. Zijn hoogtijjaren zijn dan misschien 2003-2005, hij kan nog steeds juweeltjes maken en ik zal blijven uitkijken naar zijn films. Voorlopig is dit echter wel eventjes het einde van deze reeks artikelen. Ik heb nog een dvd-box van filmhuisfilmer Chang-dong Lee liggen, maar daar kom niet voor volgende week doorheen. Daarnaast doe ik misschien nog een keertje wat met de twee suggesties van Arjen van afgelopen zaterdag, maar op dit moment richt ik mijn aandacht even ergens anders op. De Koreakoorts zal mij dus nog wel eens bevangen, maar voorlopig nog een tijdje niet. Het was een genoegen, en ik hoop niet alleen voor mij.

Eerdere stukken over mijn Koreakoorts:

21 mei: Inleiding

28 mei: De wraaktrilogie van Chan-wook Park

4 juni: De Koreaanse politiethriller: Memories of Murder en Public Enemy

11 juni: Ji-woon Kim

19 juni: De internationale doorbraak: Shiri en JSA: Joint Security Area

12 juli: Koreaanse komedie


Onderwerpen:


3 Reacties

  1. Bram Ruiter

    Spring Summer (…) is echt een van die films die ik altijd nog eens moet herkijken. Daarbij heb ik verder nooit andere Kim’s gezien, maar naar aanleiding van jouw stuk zal daar verandering in moeten komen.

  2. arjen

    mijn laatste kim ki-duk films waren ook samaria en bin-jip. ik zal breath binnenkort ook gaan zien. lee chang-dong zijn laatste film was niet echt een thema voor mij en datzelfde geld voor oasis. peppermint candy is mijn favoriet.

  3. Kaj van Zoelen

    Hoe bedoel je “was niet echt een thema voor mij”?


Reageer op dit artikel