Star Trek (2009)

29 mei 2009 · · Kritiek


J.J Abrams maakte na het briljant lost zijn speelfilmregiedebuut met de film Mission Impossible III. Deze film wist een serie die alle overtuigingskracht verloren had weer nieuw leven in te blazen. Dit doet hij andermaal met Star Trek. Star Trek heeft als filmserie een aantal enorme missers, en maar drie echt goede film (wat een matige score is op tien films). J.J Abrams had een zware dobber om het bezoedelde imago van Star Trek recht te trekken, en om het grote budget terug te verdienen. Nieuwe mensen naar de bioscoop trekken en de Trekkies tevreden houden (en dat is niet makkelijk). Het is hem gelukt.

Na de openingsscène die meteen hard binnenkomt hoorde ik een trekkie voor me in de zaal mopperen: “maar dat ging zo niet. Dit klopt niet volgens de mythologie”. Nadat er een andere ingrijpende gebeurtenis plaatsvond hoorde ik nog meer gemopper in de zaal: “ze veranderen alles”. Het lijkt er even op dat J.J Abrams in zijn reboot alle regels van Star Trek omgegooid heeft. Maar dan komt de twist. Ik ga niet verklappen wat er gebeurt, maar de hele zaal vol Trekkies verstomde. Ja, tuurlijk was alles ander, want Abrams speelde een narratologisch spelletje met ze. Star Trek nieuwe stijl is namelijk niet alleen een reboot, maar tegelijkertijd ook een prequel en een sequel. Het is knap hoe Abrams de originele storyline weet te verandert, maar tegelijkertijd daar logisch op voortbouwt.

We leren in deze film namelijk de origines van de originele crew: Kirk, Spock, Sulu, Chekov, Uhura, Scotty. Stuk voor stuk zijn goed gecast, met uitzondering van Chekov die nogal op de zenuwen werkt. De personages worden geintroduceerd maar dit houd het verhaal niet op. De introductie is in de actie verwerkt, en deze actie is adembenemend. Rustig in beeld gebracht (tegen de trend in), episch en kleurrijk. De grootste sets en gigantische ruimteschepen worden eindelijk benut, want Star Trek bevat meer actie dan de tien eerste films bij elkaar. Het tempo gaat omhoog, en entertainment stijgt. Zoals de advertenties zouden zeggen: dit is niet je vaders Star Trek.

Toch is het niet een geheel nieuwe film. Opvallend zijn de gelijkenissen met vorige Star Trek-films. De schurk heeft veel weg van Khan, en maakt gebruik van dezelfde insecten. De scènes op Vulcan grijpen erg terug naar Star Trek III: The Search for Spock. Het tijdreiselement uit minstens vijf van de eerste tien films is terug. Maar het meest opvallend is de introductie van een bepaald vertrouwd personage, die erg teruggrijpt op Star Trek: Generations. Het is dus toch je vaders Star Trek, maar dan onder invloed van je vaders cocaine.

Dit is blockbusters zoals ze moeten zijn. Nagelbijtend spannend, meeslepend, goed gecast (Simon Pegg steelt de show), met fantasierijke wezens. Visueel is de film indrukwekkend, met een fantastisch kleurenschema en mooie belichting. De effecten zijn van zulk hoog niveau dat mijn mond letterlijk openhing bij een aantal scènes. Zo moet cgi gebruikt worden. Als ik (naast Chekov) nog een kritiekpunt moet leveren is dat het gebruik van Abrams handelsmerk: de lensflares. De overbelichte beelden en zonnevlekken kwamen op een gegeven moment iets teveel om de hoek, waardoor het ging vervelen. Verder is Star Trek goed, vrijblijvende zomervermaak, die de fiction terugstopt in sciencefiction, en die minder van doen heeft met achtergrondinformatie. Het is een achtbaanritvan gigantische proporties, en het is je laten meeslepen en genieten. Het weet van Star Trek een energiek iets te maken, waar spanning en emotie toegelaten worden (Kirk en Spock zijn zélfs koppig). Star Trek rekent voorgoed af met zijn stoffige imago, zonder daarbij de basis te verloochenen.


Onderwerpen:


Reageer op dit artikel